مولوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Safa در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۸

2025-12-25T11:28:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۸
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	'''مولانا جلال‌الدین محمد بلخی'''، با نام کامل محمدبن محمدبن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی (زاده‌ی ۱۵ مهر ۵۸۶ ه‍.ش، بلخ – درگذشته‌ی ۴ دی ۶۵۲ ه‍.ش، قونیه ترکیه) از مشهورترین شاعران و عارفان ایرانی است. مولانا به ملّای رومی و مولوی رومی نیز مشهور است. تخلص او در اشعار خاموش، خامُش و خموش عنوان شده است. پدر مولانا معروف به بهاءالدین ولد و سلطان‌العلما، از اکابر صوفیه و عارفان بود. خانواده مولانا هم‌زمان با حمله مغول، از بلخ کوچ کردند.		'''مولانا جلال‌الدین محمد بلخی'''، با نام کامل محمدبن محمدبن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی (زاده‌ی ۱۵ مهر ۵۸۶ ه‍.ش، بلخ – درگذشته‌ی ۴ دی ۶۵۲ ه‍.ش، قونیه ترکیه) از مشهورترین شاعران و عارفان ایرانی است. مولانا به ملّای رومی و مولوی رومی نیز مشهور است. تخلص او در اشعار خاموش، خامُش و خموش عنوان شده است. پدر مولانا معروف به بهاءالدین ولد و سلطان‌العلما، از اکابر صوفیه و عارفان بود. خانواده مولانا هم‌زمان با حمله مغول، از بلخ کوچ کردند.

	مولانا همراه با خانواده پس از سفری طولانی سرانجام به دعوت پادشاه سلجوقی روم، عازم قونیه شدند؛ و تا آخر عمر ساکن آن دیار بودند. مولانا در طول سفر با '''[[عطار نیشابوری]]''' ملاقات داشت. سید برهان‌الدین محقق ترمذی، یکی از مریدان پدر مولانا بود. وی نخستین کسی بود که مولانا جلال‌الدین را به وادی طریقت راهنمایی کرد. مولانا جلال‌الدین در سن ۳۷ سالگی عارف و دانشمند دوران خود شد و همه از وجود او بهره‌مند بودند تا این‌که شمس‌الدین محمد بن ~~ملک داد~~ تبریزی، معروف به شمس تبریزی در ۱۶ آذرماه ۶۲۳ ه‍.ش، با مولانا آشنا شد و مولانا به یک‌باره شیفته‌ی او شد. پس از آن مولانا دوران پُرشوری را آغاز کرد. طی ۳۰ سال مولانا آثاری از خود برجای گذاشت که از عالی‌ترین نتایج اندیشه‌ی بشری است.		مولانا همراه با خانواده پس از سفری طولانی سرانجام به دعوت پادشاه سلجوقی روم، عازم قونیه شدند؛ و تا آخر عمر ساکن آن دیار بودند. مولانا در طول سفر با '''[[عطار نیشابوری]]''' ملاقات داشت. سید برهان‌الدین محقق ترمذی، یکی از مریدان پدر مولانا بود. وی نخستین کسی بود که مولانا جلال‌الدین را به وادی طریقت راهنمایی کرد. مولانا جلال‌الدین در سن ۳۷ سالگی عارف و دانشمند دوران خود شد و همه از وجود او بهره‌مند بودند تا این‌که شمس‌الدین محمد بن ملک‌داد تبریزی، معروف به شمس تبریزی در ۱۶ آذرماه ۶۲۳ ه‍.ش، با مولانا آشنا شد و مولانا به یک‌باره شیفته‌ی او شد. پس از آن مولانا دوران پُرشوری را آغاز کرد. طی ۳۰ سال مولانا آثاری از خود برجای گذاشت که از عالی‌ترین نتایج اندیشه‌ی بشری است.

	شمس تبریزی تقریباً در سال ۶۲۳ ه‍.ش، به مولانا جلال‌الدین پیوست. شمس چنان مولانا را شیفته کرد که درس و وعظ و منبر را کنار گذاشت و به شعر و دف و سماع روی آورد. مولانا از آن زمان طبعش در شعر و شاعری شکوفا شد و به سرودن اشعار پرشور عرفانی پرداخت. پس از غیبت شمس، شیخ صلاح‌الدین زرکوب تا حدودی جای خالی شمس تبریزی را برای مولانا پُر کرد. پس از وفات زرکوب، حسام‌الدین چلپی که یکی از مریدان مولانا بود تا ۱۰ سال همدم و انیس وی شد. مولانا جلال‌الدین به سفارش و تأکید حسام‌الدین چلپی مثنوی معنوی را به رشته‌ی تحریر درآورد.		شمس تبریزی تقریباً در سال ۶۲۳ ه‍.ش، به مولانا جلال‌الدین پیوست. شمس چنان مولانا را شیفته کرد که درس و وعظ و منبر را کنار گذاشت و به شعر و دف و سماع روی آورد. مولانا از آن زمان طبعش در شعر و شاعری شکوفا شد و به سرودن اشعار پرشور عرفانی پرداخت. پس از غیبت شمس، شیخ صلاح‌الدین زرکوب تا حدودی جای خالی شمس تبریزی را برای مولانا پُر کرد. پس از وفات زرکوب، حسام‌الدین چلپی که یکی از مریدان مولانا بود تا ۱۰ سال همدم و انیس وی شد. مولانا جلال‌الدین به سفارش و تأکید حسام‌الدین چلپی مثنوی معنوی را به رشته‌ی تحریر درآورد.
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	مولانا در طول سفر با فریدالدین عطار نیشابوری نیز ملاقات داشت و عطار، ضمن ستایش مولانا او را به پدرش سفارش کرد؛ و کتاب اسرارنامه را به او هدیه داد.<ref name=":0" />		مولانا در طول سفر با فریدالدین عطار نیشابوری نیز ملاقات داشت و عطار، ضمن ستایش مولانا او را به پدرش سفارش کرد؛ و کتاب اسرارنامه را به او هدیه داد.<ref name=":0" />

	مولانا موقع ملاقات با عطار نیشابوری پنج سال داشت. عطار به بهاءالدین پدر مولانا می‌گوید:<blockquote>«این پسر را گرامی بدار. زود باشد که این پسر تو، آتش در سوختگان عالم زند.»</blockquote>ابن عربی فیلسوف و عارف مشهور نیز، روزی مولانای جوان را می‌بیند که پشت سر پدر بزرگوارش می‌رفته است. ابن عربی می‌گوید ~~”سبحان الله~~ اقیانوسی از پی دریا ~~می رود”~~.<ref name=":1">[https://www.kojaro.com/2020/9/10/190731/rumi-poet-biography/ زندگینامه مولانا - سایت کجارو]</ref>		مولانا موقع ملاقات با عطار نیشابوری پنج سال داشت. عطار به بهاءالدین پدر مولانا می‌گوید:<blockquote>«این پسر را گرامی بدار. زود باشد که این پسر تو، آتش در سوختگان عالم زند.»</blockquote>ابن عربی فیلسوف و عارف مشهور نیز، روزی مولانای جوان را می‌بیند که پشت سر پدر بزرگوارش می‌رفته است. ابن عربی می‌گوید ”سبحان‌الله اقیانوسی از پی دریا می‌رود”.<ref name=":1">[https://www.kojaro.com/2020/9/10/190731/rumi-poet-biography/ زندگینامه مولانا - سایت کجارو]</ref>

	== کشورهای سکونت ==		== کشورهای سکونت ==

Safa در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۵

2025-12-25T10:35:20Z

نمایش تغییرات

Ata در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۲

2022-02-24T08:12:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	\|امضا =		\|امضا =
	}}		}}
	'''مولانا جلال‌الدین محمد بلخی'''، با نام کامل ~~محمد ابن محمد ابن~~ حسین حسینی خطیبی بکری بلخی (~~زاده~~ ۱۵ مهر ۵۸۶ ه‍.ش، بلخ – ~~درگذشته~~ ۴ دی ۶۵۲ ه‍.ش، قونیه ترکیه) از مشهورترین شاعران و عارفان ایرانی است. مولانا به ملّای رومی و مولوی رومی نیز مشهور است. تخلص او در اشعار خاموش، خامُش و خموش عنوان شده است. پدر مولانا معروف به بهاءالدین ولد و سلطان‌العلما، از اکابر صوفیه و عارفان بود. خانواده مولانا هم‌زمان با حمله مغول، از بلخ کوچ کردند. مولانا همراه با خانواده پس از سفری طولانی سرانجام به دعوت پادشاه سلجوقی روم، عازم قونیه شدند؛ و تا آخر عمر ساکن آن دیار بودند. مولانا در طول سفر با '''[[عطار نیشابوری]]''' ملاقات داشت. سید برهان‌الدین محقق ترمذی، یکی از مریدان پدر مولانا ~~بود؛ و~~ نخستین کسی بود که مولانا ~~جلاالدین~~ را به وادی طریقت راهنمایی کرد. مولانا ~~جلاالدین~~ در سن ۳۷ سالگی عارف و دانشمند دوران خود ~~شد؛~~ و همه از وجود او بهره‌مند بودند تا این‌که شمس‌الدین محمد بن ملک داد تبریزی، معروف به شمس تبریزی در ۱۶ آذرماه ۶۲۳ ه‍.ش، با مولانا آشنا شد و مولانا به یک‌باره شیفته‌ی او شد. پس از آن مولانا دوران پُرشوری را آغاز کرد. طی سی سال مولانا آثاری از خود برجای گذاشت که از عالی‌ترین نتایج اندیشه‌ی بشری است. شمس تبریزی تقریباً در سال ۶۲۳ ه‍.ش، به مولانا ~~جلاالدین~~ پیوست. شمس چنان مولانا را شیفته کرد که درس و وعظ و منبر را کنار گذاشت و به شعر و دف و سماع روی آورد. مولانا از آن زمان طبعش در شعر و شاعری شکوفا ~~شد؛~~ و به سرودن اشعار پرشور عرفانی پرداخت. پس از غیبت شمس، شیخ صلاح‌الدین زرکوب تا حدودی جای خالی شمس تبریزی را برای مولانا پُر کرد. پس از وفات زرکوب، حسام‌الدین چلپی که یکی از مریدان مولانا بود تا ده سال همدم و انیس وی شد. مولانا ~~جلاالدین~~ به سفارش و تأکید حسام‌الدین چلپی مثنوی معنوی را به رشته‌ی تحریر درآورد. مجموعه آثار مولانا به دو دسته تقسیم می‌شود: آثار منظوم و منثور. آثار منظوم او شامل: غزلیات و رباعیات که در دیوان شمس تبریزی ~~است؛~~ و مثنوی معنوی که مشتمل بر شش دفتر است. آثار منثور مولانا شامل: فیه ما فیه، مجالس سبعه و مکاتیب یا مکتوبات است. در طول سالیان مدید برای علاقه‌مندان عرفان و حکمت، آثار مولانا از بهترین منابع موجود بوده‌اند. آثار مولانا در نقاط گوناگون جهان ترجمه ~~شده‌اند؛~~ و موجب روی آوردن بسیاری از اندیشمندان دنیا به عرفان شرقی و شرق‌شناسی هستند. در واقع اشعار مولانا دروازه دخول به فرهنگ مشرق‌زمین و پارسی‌زبانان برای بسیاری از مردم جهان است. سرانجام مولانا پس از مدت‌ها بیماری به دنبال تبی سوزان در ~~چهارم~~ دی‌ماه ۶۵۲ ه‍.ش، درگذشت. در روز وفات مولانا، قونیه در سرما و یخ‌بندان بود. سیل پرخروش مردم از پیر و جوان تا مسلمان و گبر، مسیحی و یهودی همگی ~~دراین~~ ماتم شرکت داشتند. آرامگاه و موزه مولانا ~~جلاالدین~~ بلخی در شهر قونیه ترکیه و در بین استان‌های آنکارا و آنتالیا در محله‌ی غزیزیه، خیابان مولانا واقع شده است. قونیه یکی از بزرگترین استان‌های ترکیه که بیش از یک ~~میلیون نفر~~ جمعیت دارد. موزه مولانا یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری کشور ترکیه به حساب می‌آید.		'''مولانا جلال‌الدین محمد بلخی'''، با نام کامل محمدبن محمدبن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی (زاده‌ی ۱۵ مهر ۵۸۶ ه‍.ش، بلخ – درگذشته‌ی ۴ دی ۶۵۲ ه‍.ش، قونیه ترکیه) از مشهورترین شاعران و عارفان ایرانی است. مولانا به ملّای رومی و مولوی رومی نیز مشهور است. تخلص او در اشعار خاموش، خامُش و خموش عنوان شده است. پدر مولانا معروف به بهاءالدین ولد و سلطان‌العلما، از اکابر صوفیه و عارفان بود. خانواده مولانا هم‌زمان با حمله مغول، از بلخ کوچ کردند. مولانا همراه با خانواده پس از سفری طولانی سرانجام به دعوت پادشاه سلجوقی روم، عازم قونیه شدند؛ و تا آخر عمر ساکن آن دیار بودند. مولانا در طول سفر با '''[[عطار نیشابوری]]''' ملاقات داشت. سید برهان‌الدین محقق ترمذی، یکی از مریدان پدر مولانا بود. وی نخستین کسی بود که مولانا جلال‌الدین را به وادی طریقت راهنمایی کرد. مولانا جلال‌الدین در سن ۳۷ سالگی عارف و دانشمند دوران خود شد و همه از وجود او بهره‌مند بودند تا این‌که شمس‌الدین محمد بن ملک داد تبریزی، معروف به شمس تبریزی در ۱۶ آذرماه ۶۲۳ ه‍.ش، با مولانا آشنا شد و مولانا به یک‌باره شیفته‌ی او شد. پس از آن مولانا دوران پُرشوری را آغاز کرد. طی ۳۰ سال مولانا آثاری از خود برجای گذاشت که از عالی‌ترین نتایج اندیشه‌ی بشری است. شمس تبریزی تقریباً در سال ۶۲۳ ه‍.ش، به مولانا جلال‌الدین پیوست. شمس چنان مولانا را شیفته کرد که درس و وعظ و منبر را کنار گذاشت و به شعر و دف و سماع روی آورد. مولانا از آن زمان طبعش در شعر و شاعری شکوفا شد و به سرودن اشعار پرشور عرفانی پرداخت. پس از غیبت شمس، شیخ صلاح‌الدین زرکوب تا حدودی جای خالی شمس تبریزی را برای مولانا پُر کرد. پس از وفات زرکوب، حسام‌الدین چلپی که یکی از مریدان مولانا بود تا ۱۰ سال همدم و انیس وی شد. مولانا جلال‌الدین به سفارش و تأکید حسام‌الدین چلپی مثنوی معنوی را به رشته‌ی تحریر درآورد. مجموعه آثار مولانا به دو دسته تقسیم می‌شود: آثار منظوم و منثور. آثار منظوم او شامل: غزلیات و رباعیات که در دیوان شمس تبریزی است و مثنوی معنوی که مشتمل بر شش دفتر است. آثار منثور مولانا شامل: فیه ما فیه، مجالس سبعه و مکاتیب یا مکتوبات است. در طول سالیان مدید برای علاقه‌مندان عرفان و حکمت، آثار مولانا از بهترین منابع موجود بوده‌اند. آثار مولانا در نقاط گوناگون جهان ترجمه شده‌اند و موجب روی آوردن بسیاری از اندیشمندان دنیا به عرفان شرقی و شرق‌شناسی هستند. در واقع اشعار مولانا دروازه دخول به فرهنگ مشرق‌زمین و پارسی‌زبانان برای بسیاری از مردم جهان است. سرانجام مولانا پس از مدت‌ها بیماری به دنبال تبی سوزان در ۴ دی‌ماه ۶۵۲ ه‍.ش، درگذشت. در روز وفات مولانا، قونیه در سرما و یخ‌بندان بود. سیل پرخروش مردم از پیر و جوان تا مسلمان و گبر، مسیحی و یهودی همگی در این ماتم شرکت داشتند. آرامگاه و موزه مولانا جلال‌الدین بلخی در شهر قونیه ترکیه و در بین استان‌های آنکارا و آنتالیا در محله‌ی غزیزیه، خیابان مولانا واقع شده است. قونیه یکی از بزرگترین استان‌های ترکیه که بیش از یک میلیون‌نفر جمعیت دارد. موزه مولانا یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری کشور ترکیه به حساب می‌آید.

	== خانواده مولانا ==		== خانواده مولانا ==

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۰۰

2021-12-19T15:00:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۰۰
خط ۵۸۶:		خط ۵۸۶:
	{{ب\|این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی\|راه شدی تا نبُدی این همه گفتار مرا}}{{پایان شعر}}		{{ب\|این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی\|راه شدی تا نبُدی این همه گفتار مرا}}{{پایان شعر}}

	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:
	{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب ~~شب‌گرد~~ مبتلا کن}}		{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب گرد مبتلا کن}}

	{{ب\|~~مائیم~~ و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}		{{ب\|ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}

	{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}		{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}

	{{ب\|~~مائیم~~ و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}		{{ب\|ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}

	{{ب\|~~خیره‌کُشی~~ است ما را دارد دلی چو خارا\|~~بُکشد~~ کسش نگوید تدبیر ~~خون‌بها~~ کن}}		{{ب\|خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا\|بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن}}

	{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}		{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}

	{{ب\|~~دردیست~~ غیر مردن ~~کان~~ را دوا نباشد\|پس من ~~چه‌گونه~~ گویم ~~کان~~ درد را دوا کن}}		{{ب\|دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد\|پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن}}

			{{ب\|در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم\|با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن}}

			{{ب\|گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد\|از برق این زمرد هین دفع اژدها کن}}

			{{ب\|بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی\|تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن}}{{پایان شعر}}

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۴۵

2021-12-19T14:45:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۵
خط ۶۰۱:		خط ۶۰۱:

	{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}		{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}


	== منابع: ==		== منابع: ==

	<references />		<references />

Khosro: /* آخرین غزل مولانا */

2021-12-19T14:43:42Z

آخرین غزل مولانا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۵۸۸:		خط ۵۸۸:
	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:
			{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}

			{{ب\|مائیم و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}

			{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}

			{{ب\|مائیم و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}

			{{ب\|خیره‌کُشی است ما را دارد دلی چو خارا\|بُکشد کسش نگوید تدبیر خون‌بها کن}}

			{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}

			{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}

	== منابع: ==		== منابع: ==

	<references />		<references />

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۴۳

2021-12-19T14:43:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۵۸۸:		خط ۵۸۸:
	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:
	~~{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}~~

	~~{{ب\|مائیم و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}~~

	~~{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}~~

	~~{{ب\|مائیم و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}~~

	~~{{ب\|خیره‌کُشی است ما را دارد دلی چو خارا\|بُکشد کسش نگوید تدبیر خون‌بها کن}}~~

	~~{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}~~

	~~{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}~~

	== منابع: ==		== منابع: ==

	<references />		<references />

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۱۵

2021-12-19T14:15:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۱۵
خط ۵۸۸:		خط ۵۸۸:
	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:

	~~== منابع: ==~~
	{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}		{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}

خط ۶۰۵:		خط ۶۰۳:

	== منابع: ==		== منابع: ==

	<references />		<references />

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۱۴

2021-12-19T14:14:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۱۴
خط ۵۸۸:		خط ۵۸۸:
	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:

			== منابع: ==
	{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}		{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}

Khosro در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۰۸

2021-12-19T14:08:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۰۸
خط ۵۸۸:		خط ۵۸۸:
	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:

	~~== منابع: ==~~
	{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}		{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن}}

خط ۶۰۴:		خط ۶۰۲:
	{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}		{{ب\|دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد\|پس من چه‌گونه گویم کان درد را دوا کن}}

	== منابع ==		== منابع: ==
	<references />		<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۰۰
خط ۵۸۶:		خط ۵۸۶:
	{{ب\|این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی\|راه شدی تا نبُدی این همه گفتار مرا}}{{پایان شعر}}		{{ب\|این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی\|راه شدی تا نبُدی این همه گفتار مرا}}{{پایان شعر}}

	=== '''آخرین غزل مولانا''' ===		=== '''آخرین غزل مولانا''' ===
	مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:		مولانا در بستر بیماری و در آخرین لحظات حیاتش که فرزندش بالای سرش بود، این غزل را سرود:
	{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب ~~شب‌گرد~~ مبتلا کن}}		{{شعر}}{{ب\|رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن\|ترک من خراب شب گرد مبتلا کن}}

	{{ب\|~~مائیم~~ و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}		{{ب\|ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها\|خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن}}

	{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}		{{ب\|از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی\|بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن}}

	{{ب\|~~مائیم~~ و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}		{{ب\|ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده\|بر آب دیده ما صد جای آسیا کن}}

	{{ب\|~~خیره‌کُشی~~ است ما را دارد دلی چو خارا\|~~بُکشد~~ کسش نگوید تدبیر ~~خون‌بها~~ کن}}		{{ب\|خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا\|بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن}}

	{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}		{{ب\|بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد\|ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن}}

	{{ب\|~~دردیست~~ غیر مردن ~~کان~~ را دوا نباشد\|پس من ~~چه‌گونه~~ گویم ~~کان~~ درد را دوا کن}}		{{ب\|دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد\|پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن}}

			{{ب\|در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم\|با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن}}

			{{ب\|گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد\|از برق این زمرد هین دفع اژدها کن}}

			{{ب\|بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی\|تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن}}{{پایان شعر}}