احمد بن بلا/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

چکیده: احمد بن بلا در مغنیه الجزایر فرانسوی متولد شد و در جوانی به ارتش فرانسه پیوست و در جنگ جهانی دوم خدمت کرد، اما تجربه تبعیض نژادی او را به ناسیونالیسم الجزایری سوق داد. پس از جنگ، به جنبش استقلال‌طلبی پیوست و یکی از نه رهبر تاریخی FLN گردید. بن بلا در سازماندهی قیام مسلحانه ۱۹۵۴ نقش کلیدی داشت و به عنوان هماهنگ‌کننده خارجی FLN، حمایت کشورهای عربی و بلوک شرق را جذب کرد. او در ۱۹۵۶ همراه با دیگر رهبران FLN توسط فرانسه دستگیر شد و تا استقلال در زندان ماند. پس از استقلال الجزایر در ۱۹۶۲، بن بلا به عنوان اولین نخست‌وزیر و سپس رئیس‌جمهور انتخاب شد و سیاست‌های سوسیالیستی، اصلاحات ارضی و ملی کردن منابع را پیش برد. او الجزایر را به سمت عدم تعهد و حمایت از جنبش‌های آزادی‌بخش جهانی هدایت کرد و روابط نزدیک با جمال عبدالناصر، فیدل کاسترو و چه گوارا برقرار نمود. اما در ۱۹۶۵، هواری بومدین با کودتای نظامی او را سرنگون کرد و بن بلا ۱۴ سال در حصر خانگی ماند. پس از آزادی در ۱۹۸۰، به اپوزیسیون پیوست و حزب جدیدی تأسیس کرد، اما تأثیرش کاهش یافت. بن بلا تا پایان عمر بر سوسیالیسم اسلامی، وحدت عربی و ضداستعمار تأکید داشت و نماد نسل انقلابیون الجزایری باقی ماند. مرگ او در ۲۰۱۲ پایان دوران یکی از آخرین رهبران بزرگ جنبش‌های آزادی‌بخش قرن بیستم بود.  

احمد بن بلا در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۶ در شهر مغنیه (نزدیک مرز مراکش) در الجزایر تحت استعمار فرانسه متولد شد. خانواده‌اش کشاورزان متوسط‌الحالی بودند و پدرش در جنگ جهانی اول برای فرانسه جنگیده و زخمی شده بود. بن بلا تحصیلات ابتدایی را در مدرسه فرانسوی گذراند و با تبعیض نژادی استعماری از نزدیک آشنا شد. در جوانی، برای تأمین معاش خانواده، فوتبال حرفه‌ای بازی کرد و به عنوان بازیکن باشگاه المپیک مارسی شناخته می‌شد، اما به دلیل تبعیض، از ادامه فوتبال منصرف گردید.<ref>Alistair Horne, A Savage War of Peace: Algeria 1954-1962 (New York: NYRB Classics, 2006), 124-128.</ref>

 

در سال ۱۹۳۷، بن بلا به ارتش فرانسه پیوست و در جنگ جهانی دوم در ایتالیا خدمت کرد. او در نبرد مونته کاسینو شرکت داشت و به دلیل شجاعت، مدال صلیب نظامی (Croix de Guerre) دریافت کرد. حتی شارل دوگل شخصاً به او مدال داد. اما پس از جنگ، تبعیض علیه الجزایری‌ها در ارتش فرانسه او را ناامید کرد و به ناسیونالیسم روی آورد.<ref>Robert Merle, Ahmed Ben Bella (Paris: Gallimard, 1965), 45-62.</ref>بن بلا در ۱۹۴۵ به الجزایر بازگشت و به حزب مردم الجزایر (PPA) تحت رهبری مصالی حاج پیوست. او در قیام ۸ مه ۱۹۴۵ (سطیف و گلفما) که فرانسه هزاران الجزایری را کشت، نقش داشت و این رویداد او را رادیکال کرد. در سال ۱۹۴۹، بن بلا در حمله مسلحانه به اداره پست وهران شرکت کرد تامنابع مالی برای جنبش جمع کند و به هشت سال زندان محکوم شد، اما در ۱۹۵۲ فرار کرد و به قاهره رفت.<ref>John Ruedy, Modern Algeria: The Origins and Development of a Nation (Bloomington: Indiana University Press, 2005), 156-162.</ref>

<nowiki>== نقش در جنگ استقلال الجزایر ==</nowiki>

 

 

دوران زندان بن بلا را به چهره‌ای اسطوره‌ای تبدیل کرد. او در دادگاه‌های فرانسه از حق استقلال الجزایر دفاع کرد و مذاکرات مخفی با دولت فرانسه را تسهیل نمود. همزمان، جنگ استقلال شدت گرفت و ارتش آزادی‌بخش ملی (ALN) تحت رهبری FLN عملیات چریکی گسترده‌ای انجام داد. بن بلا از زندان، وحدت داخلی FLN را حفظ کرد و با جلوگیری از انشعابات، جنبش را متحد نگه داشت.<ref>John Ruedy, Modern Algeria: The Origins and Development of a Nation (Bloomington: Indiana University Press, 2005), 178-195.</ref>پس از توافقات اوین (۱۹۶۲) و استقلال الجزایر، بن بلا در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ به عنوان قهرمان ملی به الجزیره بازگشت و بلافاصله قدرت را در دست گرفت.

 

<nowiki>== دوران ریاست جمهوری و سیاست‌های داخلی-خارجی ==</nowiki>

پس از استقلال الجزایر در ژوئیه ۱۹۶۲، احمد بن بلا به عنوان اولین نخست‌وزیر انتخاب شد و در سپتامبر ۱۹۶۳ به ریاست جمهوری رسید. او الجزایر را به نظام تک‌حزبی تحت جبهه آزادی‌بخش ملی (FLN) هدایت کرد و سیاست‌های سوسیالیستی رادیکال را پیش برد. مهم‌ترین اقدام بن بلا، اصلاحات ارضی گسترده بود که زمین‌های فرانسویان فراری و مالکان بزرگ را ملی کرد و میان کشاورزان فقیر توزیع نمود. او همچنین صنایع کلیدی، بانک‌ها و معادن را ملی کرد و "خودگردانی سوسیالیستی" (autogestion) را در کارخانه‌ها و مزارع پیاده کرد تا قدرت را به کارگران بسپارد.<ref>John Ruedy, Modern Algeria: The Origins and Development of a Nation (Bloomington: Indiana University Press, 2005), 198-215.</ref>در سیاست خارجی، بن بلا الجزایر را به جنبش عدم تعهد پیوست داد و به حامی سرسخت جنبش‌های آزادی‌بخش جهانی تبدیل شد. او روابط نزدیک با جمال عبدالناصر مصر، فیدل کاسترو کوبا و چه گوارا برقرار کرد و الجزیره را به "مکه انقلابیون" تبدیل نمود. بن بلا از مقاومت فلسطین، ویتنام و آفریقای جنوبی حمایت کرد و کنفرانس‌های ضداستعماری در الجزایر برگزار نمود.<ref>Alistair Horne, A Savage War of Peace: Algeria 1954-1962 (New York: NYRB Classics, 2006), 532-545.</ref>با این حال، حکومت بن بلا با چالش‌های داخلی مواجه بود: اقتصاد جنگ‌زده، بیکاری گسترده و اختلافات درون FLN. او تلاش کرد قدرت ارتش را محدود کند، اما این سیاست با مقاومت هواری بومدین (وزیر دفاع و فرمانده ارتش) روبرو شد.

در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵، هواری بومدین با کودتای نظامی بدون خونریزی بن بلا را سرنگون کرد. بن بلا ابتدا زندانی و سپس تا ۱۹۷۹ در حصر خانگی نگه داشته شد. پس از آزادی در ۱۹۸۰ (تحت فشار بین‌المللی)، به خارج تبعید شد و در سوئیس زندگی کرد. او حزب "جنبش برای دموکراسی در الجزایر" (MDA) را تأسیس کرد و به اپوزیسیون اسلام‌گرا و نظامی پیوست، اما تأثیرش کاهش یافت.<ref>Robert Merle, Ahmed Ben Bella (Paris: Gallimard, 1965), 212-245; updated with post-coup interviews in later editions.</ref> بن بلا در سال‌های پایانی به الجزایر بازگشت و بر وحدت عربی، سوسیالیسم اسلامی و انتقاد از فساد حکومت تأکید کرد. او تا پایان عمر نماد انقلاب الجزایر باقی ماند و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۲ در الجزیره درگذشت. مراسم تشییع او با حضور گسترده مردم برگزار شد و میراثش به عنوان رهبر ضداستعماری و سوسیالیست الهام‌بخش نسل‌های بعدی در جهان سوم است.<ref>Benjamin Stora, Algeria, 1830-2000: A Short History (Ithaca: Cornell University Press, 2001), 178-192.</ref>