کاربر:Hamidreza/صفحه تمرین2
احمدرضا فیضی و امیرحسین فیضی، (شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴)، دو برادر نوجوان و جوان اهل فردیس کرج بودند که در پی شادی و اعلام خبر مرگ علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، بر اثر شلیک نیروهای مسلح حکومتی کشته شدند. این واقعه در زمره رویدادهای خونینِ روزها و ساعات پس از اعلام خبر مرگ خامنهای قرار میگیرد و در حافظه اعتراضی معترضان بهعنوان نمونهای از سرکوب خشونتآمیز شادیهای خیابانی ثبت شده است.
زندگی و پیشزمینه
درباره زندگی شخصی، وضعیت تحصیلی، شغل، علایق و پیشینه خانوادگی احمدرضا و امیرحسین فیضی اطلاعات اندکی در دست است. گزارشهای موجود صرفاً به این نکته اشاره میکنند که آنها در خانوادهای ساکن فردیس کرج متولد و بزرگ شده بودند و در زمان کشته شدن، در کنار پدرشان در خیابان حضور داشتند.
سن و هویت
نام کامل این دو برادر «احمدرضا فیضی» و «امیرحسین فیضی» گزارش شده است. احمدرضا در زمان مرگ ۱۵ سال داشت و در سنین میانی دوره نوجوانی بود و امیرحسین ۱۹ ساله و در آستانه ورود کامل به بزرگسالی قرار داشت. تأکید بر سن پایین این دو برادر در روایتهای رسانهای و شبکههای اجتماعی، نقشی مهم در برجسته شدن پرونده آنها در افکار عمومی داشته است.
واقعه کشته شدن
شامگاه ۹ اسفند ۱۴۰۴، همزمان با انتشار گسترده خبر مرگ علی خامنهای، در نقاط مختلف ایران تجمعها و شادیهای خیابانی شکل گرفت. در فردیس کرج نیز گروهی از شهروندان، از جمله احمدرضا و امیرحسین فیضی و پدرشان، در خیابان حضور یافته و خبر مرگ خامنهای را به دیگران اعلام و ابراز شادی میکردند. در جریان این تجمع، نیروهای وابسته به جمهوری اسلامی برای سرکوب شادی و تجمع مردم از سلاح گرم استفاده کردند و به سوی افراد حاضر شلیک شد که در نتیجه آن، احمدرضا و امیرحسین هدف گلوله قرار گرفته و در همان واقعه جان خود را از دست دادند.
ویدیوهایی که پس از حادثه در شبکههای اجتماعی منتشر شد، پیکرهای بیجان این دو برادر را بر روی زمین نشان میدهد و حاضران در صحنه، آنها را با نام «احمدرضا» و «امیرحسین» و بهعنوان «برادران فیضی» معرفی میکنند. این تصاویر به یکی از شواهد اصلی روایت عمومی از نحوه کشته شدن آنها تبدیل شده است.
بازتاب رسانهای و حقوقی
رسانهها و منابع منتقد حکومت ایران، کشته شدن احمدرضا و امیرحسین فیضی را در قالب «کشتار پس از مرگ خامنهای» و ادامه الگوی سرکوب خونین اعتراضات و تجمعات اعتراضی تفسیر کردهاند. در این گزارشها، بر این نکته تأکید میشود که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی حتی در مواجهه با نوجوانان و افراد کمسنوسال، از شلیک گلوله و بهکارگیری سلاح گرم خودداری نکردهاند.
در حوزه حقوق بشر، این واقعه در کنار پروندههای دیگر کشتهشدگان اعتراضات و رخدادهای سیاسی سال ۱۴۰۴ مطرح شده و بهعنوان نمونهای از استفاده مرگبار از قوه قهریه علیه شهروندان بیسلاح، به ویژه افراد زیر ۱۸ سال، مورد اشاره قرار میگیرد. طرح این موضوع، پرسشهایی درباره مسئولیت حقوقی و کیفری آمران و عاملان شلیک و نیز نحوه رسیدگی قضایی احتمالی در آینده ایجاد کرده است.
جایگاه در حافظه اعتراضی
نام احمدرضا و امیرحسین فیضی به سرعت در شبکههای اجتماعی فارسیزبان منتشر شد و کاربران بسیاری، تصویر و نام آنها را در کنار دیگر کشتهشدگان ماههای پایانی سال ۱۴۰۴ قرار دادند. این دو برادر، در روایتهای اعتراضی و در میان بخشی از افکار عمومی، بهعنوان «شهدا» یا کشتهشدگان راه اعتراض به نظام سیاسی موجود و نماد سرکوب شادی مردمی پس از مرگ رهبر جمهوری اسلامی یاد میشوند.
با توجه به تجربه شکلگیری ادبیات شهدا و حافظه جمعی در ایران معاصر، احتمال میرود در سالهای بعد، اطلاعات بیشتری درباره زندگی شخصی، خاطرات خانوادگی، عکسها و روایتهای نزدیکان احمدرضا و امیرحسین منتشر شود و مدخلهای مفصلتری در قالب یادنامهها، روایتهای مستند و آثار پژوهشی درباره آنها شکل بگیرد. در حال حاضر، کمبود دادههای دقیق درباره زندگی و پیشینه آنان، یکی از محدودیتهای پژوهشگرانی است که میکوشند مدخلهای دانشنامهای جامعتری برای این دو برادر تنظیم کنند.