امیرحسین و احمدرضا فیضی
| امیرحسین و احمدرضا فیضی | |
|---|---|
 شهدای شادی پس از مرگ علیخامنهای | |
| زادروز | احمدرضا ۲۲اسفند ۱۳۸۹- امیرحسین ۱۶فروردین ۱۳۸۵ کرج -شهریار |
| درگذشت | ۹اسفند ۱۴۰۴ فردیس کرج |
| علت مرگ | شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر حکومتی |
| آرامگاه | «بهشت علی» اشتهارد- قطعه یک |
| ملیت | ایرانی |
| والدین | «سودابه آفرینی» و «ولی فیضی» |
امیرحسین و احمدرضا فیضی، «احمدرضا فیضی»۲۲اسفند ۱۳۸۹ متولد شهریار و «امیرحسین فیضی» متولد ۱۶فروردین ۱۳۸۵ متولد کرج، (شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴) (شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴)، دو برادر نوجوان که در پی شادی و اعلام خبر مرگ علی خامنهای بر اثر شلیک نیروهای مسلح حکومتی کشته شدند. این واقعه در زمره رویدادهای خونینِ روزها و ساعات پس از اعلام خبر مرگ خامنهای قرار میگیرد و در حافظه اعتراضی معترضان بهعنوان نمونهای از سرکوب خشونتآمیز شادیهای خیابانی ثبت شده است.
زندگی و پیشزمینه
هر دو برادر مهربان و انساندوست بودند. امیر حسین، روحیهای مبارز داشت و در اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ حضور فعال داشت. او عاشق تحصیل و درس خواندن بود و بیشتر وقت خود را پای کامپیوتر مطالعه میکرد ومیخواست امسال در کنکور پزشکی شرکت کند وبرای ادامه تحصیل در رشته دندانپزشکی بهروسیه برود.
احمدرضا، دانشآموز۱۶ساله دبیرستانی بود و همیشه روزه میگرفت و میگفت ثوابش بهشهدای قیام برسد. ۲۲اسفند روز تولدش است.[۱][۲]
واقعه کشته شدن
واقعه تلخ نهم اسفندماه در فردیس کرج، زمانی رقم خورد که احمدرضا و امیرحسین فیضی، دو برادر ۱۵ و ۱۹ ساله، به همراه پدرشان در پی انتشار خبر مرگ علی خامنهای در حال ابراز شادی و بوق زدن بودند.[۱][۲]
در پی یک مشاجره لفظی با مأموران سرکوبگر جمهوریاسلامی، خودروی آنها به رگبار بسته شد که در این تیراندازی وحشیانه، در همان لحظه گلوله از ناحیه پشت احمدرضا عبور کرده وبه قلب او اصابت میکند و بهشهادت می رسد و امیرحسین نیز بر اثر جراحات شدید ناشی از گلولههای جنگی از ناحیه پهلو زخمی میشود و بعد از رساندن او به درمانگاه به شهادت میرسد.[۱][۲]
گزارشها حاکی از رفتار غیرانسانی مأموران در صحنه و ضربوشتم خانواده در درمانگاه است، به طوری که حتی از تحویل پیکرها خودداری کرده و آن را منوط به تسلیم شدن پدر خانواده و بسیجی نامیدن دو شهید کردند که مادر آنها از اینکار سرباز میزند.
در نهایت، روز ۱۳اسفند، پیکر این دو نوجوان در فضایی به شدت امنیتی و دور از محل زندگیشان در آرامستان «بهشت علی» به خاک سپرده شدند.[۱][۲][۳]
بازتاب رسانهای و حقوقی
کشته شدن احمدرضا و امیرحسین فیضی نیز در قالب «کشتار پس از مرگ خامنهای» و ادامه الگوی سرکوب خونین اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ جایمیگیرد وبر این نکته تأکید میشود که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی حتی در مواجهه با نوجوانان و افراد کمسنوسال، از شلیک گلوله و بهکارگیری سلاح گرم خودداری نمیکنند.[۳]
این واقعه در کنار پروندههای دیگر جانباختگان اعتراضات و رخدادهای سیاسی سال ۱۴۰۴ مطرح شده و بهعنوان نمونهای از استفاده مرگبار از قوه قهریه علیه شهروندان بیسلاح، به ویژه افراد زیر ۱۸ سال، مورد اشاره قرار میگیرد.
نام احمدرضا و امیرحسین فیضی در روایتهای اعتراضی و در افکار عمومی، بهعنوان «شهدا» یا کشتهشدگان راه اعتراض به نظام سیاسی موجود و نماد سرکوب شادی مردمی پس از مرگ رهبر جمهوری اسلامی یاد میشوند.[۳]