عباس داوری
| عباس داوری | |
|---|---|
 عباس داوری | |
| زادروز | ۱۳۲۲ خورشیدی تبریز، ایران |
| محل زندگی | ایران، عراق و آلبانی |
| ملیت | ایرانی |
| نام‌های دیگر | عباسعلی داوری |
| تابعیت | ایرانی |
| تحصیلات | آموزش فنی راه‌آهن |
| پیشه | کارگر، فعال کارگری و فعال سیاسی |
| سال‌های فعالیت | از اواخر دههٔ ۱۳۴۰ تاکنون |
| نهاد | سازمان مجاهدین خلق ایران شورای ملی مقاومت ایران |
| شناخته‌شده برای | عضویت باسابقه در سازمان مجاهدین، زندانی سیاسی دورهٔ شاه و مسئولیت کمیسیون کار شورای ملی مقاومت |
| نقش‌های برجسته | مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران |
| تأثیرگذاران | محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و علی‌اصغر بدیع‌زادگان |
| برنامه(ها)ی تلویزیونی | سیمای آزادی |
| حزب سیاسی | سازمان مجاهدین خلق ایران |
| جنبش | مقاومت ایران |
| مخالفان | حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی ایران |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| اتهام‌ها | عضویت و فعالیت در سازمان مجاهدین خلق ایران |
| مجازات‌ها | نزدیک به شش سال زندان در دورهٔ پهلوی |
| منصب | مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران |
| آثار | گفتارها و مقالات سیاسی و کارگری |
عباس داوری با نام کامل عباسعلی داوری (زادهٔ ۱۳۲۲ در تبریز) کارگر، فعال سیاسی، از اعضای باسابقهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران، عضو شورای ملی مقاومت ایران و مسئول کمیسیون کار این شورا است. او فعالیت اجتماعی خود را از محیط‌های کارگری آغاز کرد و در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ به سازمان مجاهدین پیوست. داوری در ۱۰ شهریور ۱۳۵۰ در تبریز به‌دست ساواک بازداشت شد و تا مرداد ۱۳۵۶ در زندان‌های مختلف حکومت پهلوی به‌سر برد.[۱]
داوری پس از انقلاب ۱۳۵۷ فعالیت خود را در سازمان مجاهدین ادامه داد. او در سال‌های بعد در شمار اعضا و مسئولان این سازمان و شورای ملی مقاومت قرار گرفت و مسئولیت کمیسیون کار شورا را بر عهده گرفت. فعالیت‌های عمومی او در این جایگاه بر وضعیت معیشتی کارگران، حداقل دستمزد، حق اعتصاب، آزادی تشکل‌های مستقل کارگری، خصوصی‌سازی بنگاه‌های اقتصادی و نقش نهادهایی مانند سپاه پاسداران در اقتصاد ایران متمرکز بوده است.[۲]
عباس داوری همچنین در دورهٔ استقرار اعضای سازمان مجاهدین در قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی از مسئولان این سازمان بود. شورای ملی مقاومت در بیانیهٔ سی‌وششمین سالگرد تأسیس خود، از او در کنار مژگان پارسایی، زهره اخیانی، صدیقه حسینی، فهیمه اروانی، مهدی براعی، محمود عطایی و محمد حیاتی به‌عنوان یکی از مسئولانی یاد کرد که در دورهٔ چهارده‌سالهٔ پایداری اعضای مجاهدین در اشرف و لیبرتی نقش داشتند.[۳]
زندگی و پیشینهٔ کارگری
عباس داوری در سال ۱۳۲۲ در تبریز به دنیا آمد. او از نوجوانی وارد محیط کار شد و تجربهٔ مستقیم زندگی کارگران و زحمتکشان، بعدها به یکی از زمینه‌های اصلی فعالیت سیاسی و اجتماعی او تبدیل شد. منابع زندگی‌نامه‌ای، پیشینهٔ او را با کارگری در تبریز و فعالیت برای دفاع از حقوق صنفی کارگران پیوند داده‌اند.
داوری در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۳۴۰ برای گذراندن دوره‌ای فنی وارد انستیتوی راه‌آهن شد. در همین دوره با دیدگاه‌ها و فعالیت‌های سازمانی آشنا شد که بعدها «سازمان مجاهدین خلق ایران» نام گرفت.
پیشینهٔ کارگری او در سال‌های بعد، به‌ویژه هنگام پذیرش مسئولیت کمیسیون کار شورای ملی مقاومت، در موضع‌گیری‌هایش دربارهٔ دستمزد، امنیت شغلی، بیمه، تشکل‌های مستقل و حق اعتراض کارگران بازتاب یافت.
پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران
عباس داوری در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. او در یکی از خاطرات خود نوشته است که در زمستان ۱۳۴۹، هنگامی که نزدیک به پانزده ماه از عضویتش در سازمان می‌گذشت، محمد حنیف‌نژاد را در یکی از خانه‌های تشکیلاتی در محلهٔ چرنداب تبریز ملاقات کرد.[۴]
بر این اساس، آغاز عضویت او را می‌توان حدود سال ۱۳۴۸ دانست. سازمان مجاهدین در آن زمان هنوز نام خود را به‌طور عمومی اعلام نکرده بود و فعالیت‌هایش در قالب گروه‌های مخفی مطالعاتی و تشکیلاتی انجام می‌شد.
داوری در تبریز همراه شماری از اعضای دیگر سازمان فعالیت داشت. در روایت‌های او از این دوره، از احمد حنیف‌نژاد و دیگر اعضای تشکیلات تبریز یاد شده است. او بعدها در گفت‌وگوهایی دربارهٔ تاریخچهٔ سازمان، چگونگی فعالیت مخفی، آموزش اعضا و ارتباط تشکیلات تبریز با مرکزیت سازمان را شرح داد.[۵]
بازداشت به‌دست ساواک
در شهریور ۱۳۵۰، ساواک طی مجموعه‌ای از یورش‌ها بخش بزرگی از اعضا و کادرهای سازمان مجاهدین را در تهران و دیگر شهرها بازداشت کرد. عباس داوری در ۱۰ شهریور ۱۳۵۰ در تبریز دستگیر شد.[۱]
بازداشت‌های شهریور ۱۳۵۰ به شناسایی بخش عمده‌ای از تشکیلات سازمان و محاکمهٔ بنیان‌گذاران و اعضای آن در دادگاه‌های نظامی حکومت شاه انجامید. محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن، علی‌اصغر بدیع‌زادگان، محمود عسگری‌زاده و رسول مشکین‌فام در سال ۱۳۵۱ اعدام شدند.
نام عباس داوری در میان ۱۳۱ زندانی سیاسی دورهٔ پهلوی آمده است که در سال ۱۴۰۱ بیانیه‌ای دربارهٔ شکنجه‌های ساواک و نقش پرویز ثابتی امضا کردند. در این بیانیه، نام او به‌شکل «عباسعلی داوری» ثبت شده است.[۶]
دوران زندان
داوری از شهریور ۱۳۵۰ تا مرداد ۱۳۵۶ در زندان‌های مختلف حکومت پهلوی، از جمله اوین، قصر و زندان مشهد، نگهداری شد.[۱] او در خاطرات و گفت‌وگوهای خود به وضعیت اعضای سازمان پس از اعدام بنیان‌گذاران، تحولات درونی زندان و مقاومت زندانیان در برابر ساواک پرداخته است.
در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱، کاظم ذوالانوار، محمد بازرگانی، ناصر صادق و علی باکری اعدام شدند. پس از این اعدام‌ها، مسعود رجوی از زندان اوین به قزل‌قلعه منتقل شد. بنا بر روایت سازمان مجاهدین، عباس داوری در مسیر انتقال، خبر اعدام چهار عضو سازمان و تبدیل حکم اعدام رجوی به حبس ابد را به او اطلاع داد.[۷]
داوری همچنین دربارهٔ آخرین هفته‌های زندگی سعید محسن و چگونگی رسیدن خبر اعدام بنیان‌گذاران به زندانیان خاطراتی نقل کرده است.[۸]
او در مرداد ۱۳۵۶ از زندان اوین آزاد شد. آزادی او پیش از موج گستردهٔ آزادی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۵۷ صورت گرفت.[۱]
فعالیت پس از آزادی
عباس داوری پس از آزادی از زندان، ارتباط خود را با اعضای سازمان مجاهدین ادامه داد. در جریان انقلاب ضدسلطنتی و پس از سقوط حکومت پهلوی، او در بازسازی و گسترش فعالیت علنی سازمان مشارکت داشت.
در فاصلهٔ انقلاب ۱۳۵۷ تا ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، سازمان مجاهدین در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و انتخاباتی فعالیت می‌کرد. داوری در این دوره از مسئولان باسابقهٔ سازمان بود و در بحث‌های سیاسی مربوط به آزادی‌های عمومی، حقوق احزاب، شوراها و برخورد حکومت جدید با مخالفان حضور داشت.
او در بازخوانی این دوره، اختلاف سازمان مجاهدین با روح‌الله خمینی را بر سر انحصار قدرت، آزادی فعالیت سیاسی و سرکوب نیروهای مخالف دانسته است. به گفتهٔ داوری، یکی از محورهای اختلاف از نخستین ماه‌های پس از انقلاب، تلاش حکومت برای حذف تشکل‌های مستقل و جایگزین‌کردن آن‌ها با نهادهای وابسته به حکومت بود.[۹]
فعالیت در شورای ملی مقاومت ایران
شورای ملی مقاومت ایران در ۳۰ تیر ۱۳۶۰ به ابتکار مسعود رجوی و با مشارکت نیروها و شخصیت‌های مخالف جمهوری اسلامی تشکیل شد. عباس داوری در سال‌های بعد به عضویت این شورا درآمد و به‌عنوان نماینده و مسئول سیاسی سازمان مجاهدین در فعالیت‌های آن شرکت کرد.
او در اجلاس‌ها و نشست‌های شورای ملی مقاومت دربارهٔ وضعیت کارگران، مبارزه با جمهوری اسلامی، تجربهٔ اشرف و لیبرتی و برنامهٔ آیندهٔ مقاومت سخنرانی کرده است. در اجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورا، از داوری با عنوان مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت یاد شد.[۱۰]
مسئولیت کمیسیون کار
کمیسیون کار یکی از کمیسیون‌های تخصصی شورای ملی مقاومت ایران است. عباس داوری در مقام مسئول این کمیسیون، مواضع شورا دربارهٔ حقوق کارگران، حداقل دستمزد، قراردادهای موقت، بیکاری، خصوصی‌سازی و آزادی تشکل‌های کارگری را بیان کرده است.
این کمیسیون از حق ایجاد سندیکاها و اتحادیه‌های مستقل، حق اعتصاب و اعتراض، پرداخت به‌موقع دستمزد، برخورداری از بیمه و تأمین اجتماعی و رعایت مقاوله‌نامه‌های سازمان بین‌المللی کار حمایت می‌کند.
داوری در اسفند ۱۳۸۷، در واکنش به اعتصاب غذای نمادین کارگران ذوب‌آهن اصفهان، نهادهای حقوق‌بشری و اتحادیه‌های بین‌المللی را به حمایت از مطالبات کارگران ایران فراخواند. او محروم‌کردن کارگران از حق اعتراض و ایجاد تشکل مستقل را بخشی از نقض نظام‌مند حقوق کار در جمهوری اسلامی دانست.[۱۱]
دیدگاه دربارهٔ حداقل دستمزد
عباس داوری تعیین حداقل دستمزد در جمهوری اسلامی را یکی از نمودهای شکاف طبقاتی و توزیع ناعادلانهٔ ثروت دانسته است. او در گفت‌وگویی در سال ۱۳۹۴، درآمد کارگران را با درآمد سرانهٔ کشور مقایسه کرد و گفت بخش بزرگی از ثروت عمومی به‌وسیلهٔ نهادهای حکومتی و مجموعه‌های اقتصادی وابسته به سپاه پاسداران تصاحب می‌شود.[۱۲]
به‌گفتهٔ او، معیار تعیین مزد باید هزینهٔ واقعی زندگی یک خانوار، تورم، مسکن، بهداشت و آموزش باشد. داوری استدلال کرده است که پایین نگاه‌داشتن دستمزدها، علاوه بر گسترش فقر، قدرت چانه‌زنی کارگران و امکان تشکیل نهادهای مستقل صنفی را کاهش می‌دهد.
او همچنین قراردادهای موقت، عقب‌افتادن دستمزدها و فقدان امنیت شغلی را ابزارهایی برای کنترل نیروی کار و جلوگیری از اعتراضات سازمان‌یافته معرفی کرده است.
اعتراضات کارگری
داوری در مقام مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت از اعتصاب‌ها و تجمع‌های کارگری در ایران حمایت کرده است. اعتراض‌های کارگران نیشکر هفت‌تپه، آذرآب اراک، فولاد اهواز، ذوب‌آهن اصفهان، هپکو و کارگران راه‌آهن از جمله موضوعاتی بوده‌اند که او یا کمیسیون کار شورا دربارهٔ آن‌ها موضع‌گیری کرده‌اند.
در جریان اعتصاب طولانی کارگران نیشکر هفت‌تپه در سال ۱۳۹۸، داوری خصوصی‌سازی این شرکت را نمونه‌ای از واگذاری اموال عمومی به شبکه‌های وابسته به حکومت دانست. او وضعیت جامعه را به دو بخش تقسیم‌شده توصیف کرد: اقلیتی برخوردار از ثروت‌های حکومتی و اکثریتی شامل کارگران و زحمتکشان که با فقر و ناامنی اقتصادی روبه‌رو هستند.[۱۳]
کمیسیون کار شورا در اطلاعیه‌های خود، بازداشت فعالان کارگری و امنیتی‌کردن اعتراض‌های صنفی را محکوم کرده و خواستار آزادی کارگران و نمایندگان بازداشت‌شدهٔ آنان شده است.
تحلیل ساختار اقتصادی جمهوری اسلامی
یکی از محورهای سخنان داوری، گسترش مالکیت نهادهای نظامی و مذهبی بر اقتصاد ایران است. او سپاه پاسداران، بنیادها و ستادهای وابسته به ولی فقیه را مجموعه‌هایی می‌داند که بدون نظارت عمومی بخش بزرگی از صنایع، بانک‌ها، معادن، پروژه‌های عمرانی و تجارت خارجی را در اختیار گرفته‌اند.
داوری در مصاحبه‌ای به واگذاری کارخانه‌هایی مانند تراکتورسازی تبریز به مجموعه‌های وابسته به سپاه اشاره کرد و گفت خصوصی‌سازی در جمهوری اسلامی غالباً به انتقال دارایی‌های عمومی به نهادهای حکومتی منجر شده است.[۲]
او در سال ۲۰۲۰ نیز ساختار اقتصادی جمهوری اسلامی را اقتصادی توصیف کرد که برای ثروتمندکردن اقلیتی از وابستگان حکومت طراحی شده است. از دید او، توافق‌های تجاری خارجی نمی‌توانند بحران ساختاری این اقتصاد را بدون تغییر سیاسی برطرف کنند.[۱۴]
حضور در مذاکرات و فعالیت‌های سیاسی منطقه‌ای
عباس داوری در شماری از فعالیت‌ها و مذاکرات سیاسی سازمان مجاهدین در خارج از ایران حضور داشته است. در دیدار مسعود رجوی با رئیس‌جمهور وقت عراق، او به‌همراه مهدی ابریشمچی یکی از اعضای هیئت سازمان مجاهدین بود. در گزارش منتشرشده از این ملاقات، از داوری و ابریشمچی به‌عنوان اعضای هیئت اجرایی سازمان نام برده شده است.[۱۵]
شورای ملی مقاومت این دیدار را بخشی از ابتکار صلح و تلاش برای پایان‌دادن به جنگ ایران و عراق معرفی می‌کند. منتقدان سازمان مجاهدین، مناسبات این سازمان با دولت وقت عراق را به‌گونه‌ای متفاوت ارزیابی کرده‌اند. سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت می‌گویند مناسبات آن‌ها با عراق بر استقلال سیاسی و مخالفت با ادامهٔ جنگ پس از عقب‌نشینی نیروهای عراقی از خاک ایران استوار بود.
نقش در قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی
عباس داوری در دورهٔ حضور اعضای سازمان مجاهدین در عراق، از مسئولان این سازمان در قرارگاه اشرف بود. او در برنامه‌ها، دیدارها و فعالیت‌های مربوط به روابط با گروه‌ها و شخصیت‌های عراقی شرکت داشت.
در سال ۲۰۰۷، هنگام افتتاح بنای یادبود همبستگی در اشرف، داوری از کارزار اعلام حمایت میلیون‌ها شهروند عراقی از اعضای سازمان مجاهدین سخن گفت و راه‌حل مسئلهٔ ایران را حمایت از مقاومت سازمان‌یافته، و نه مماشات یا مداخلهٔ نظامی خارجی، معرفی کرد.[۱۶]
پس از انتقال اعضای مجاهدین از اشرف به کمپ لیبرتی، داوری در فعالیت‌های مربوط به حفاظت از ساکنان و انتقال آنان به کشورهای امن مشارکت داشت. شورای ملی مقاومت در سال ۱۳۹۶ از او در شمار مسئولان دورهٔ چهارده‌سالهٔ پایداری اشرف و لیبرتی قدردانی کرد.[۳]
فعالیت در اشرف۳
پس از انتقال اعضای سازمان مجاهدین از عراق به آلبانی، عباس داوری فعالیت خود را در اشرف۳ ادامه داد. او در برنامه‌های سیاسی، تاریخی و سالگردهای سازمان حضور یافته و دربارهٔ تاریخچهٔ مجاهدین، تجربهٔ زندان در دورهٔ شاه و وضعیت کارگران ایران سخنرانی کرده است.
در شهریور ۱۴۰۴، داوری از اشرف۳ بیانیه‌ای در رد مطالبی منتشر کرد که به او دربارهٔ علی شریعتی نسبت داده شده بود. او در این بیانیه ضمن ارائهٔ گاه‌شمار بازداشت و زندان خود، اعلام کرد که از ۱۰ شهریور ۱۳۵۰ تا مرداد ۱۳۵۶ زندانی بوده و در این دوره امکان دیدار ادعاشده با شریعتی را نداشته است.[۱]
دیدگاه دربارهٔ سازمان مجاهدین
عباس داوری در گفت‌وگوها و نوشته‌های خود، بنیان‌گذاری سازمان مجاهدین را پاسخی به بن‌بست مبارزات سیاسی مسالمت‌آمیز در دههٔ ۱۳۴۰ دانسته است. او اندیشهٔ بنیان‌گذاران سازمان را آمیزه‌ای از برداشت انقلابی از اسلام، مبارزه با استبداد و مخالفت با استثمار توصیف می‌کند.
در گفت‌وگویی به‌مناسبت پنجاه‌وهشتمین سال تأسیس سازمان، داوری دربارهٔ شکل‌گیری ایدئولوژی اولیهٔ مجاهدین، مرزبندی آن‌ها با برداشت‌های سنتی از دین و تأکید بنیان‌گذاران بر شناخت علمی جامعه سخن گفت.[۱۷]
او در روایت خود از تاریخ سازمان، «فدا»، انضباط تشکیلاتی و پیوند مبارزهٔ سیاسی با نفی بهره‌کشی را از عناصر استمرار فعالیت مجاهدین معرفی کرده است.
دیدگاه دربارهٔ زنان در سازمان مجاهدین
داوری از تغییرات تشکیلاتی سازمان مجاهدین و سپردن مسئولیت‌های اصلی به زنان حمایت کرده است. او حضور زنان در رهبری سازمان را واکنشی به زن‌ستیزی جمهوری اسلامی و بخشی از تحول در مناسبات داخلی مجاهدین دانسته است.
به گفتهٔ او، مقاومت زنان عضو مجاهدین در زندان‌ها، فعالیت‌های سیاسی و دورهٔ اشرف و لیبرتی، زمینهٔ ارتقای نقش آنان در سطوح مسئولیت را فراهم کرد.[۱۸]
فعالیت‌های رسانه‌ای
عباس داوری در برنامه‌های سیمای آزادی، رسانه‌های سازمان مجاهدین و نشست‌های شورای ملی مقاومت حضور داشته است. موضوعات گفت‌وگوهای او شامل تاریخ سازمان مجاهدین، خاطرات زندان‌های دورهٔ شاه، جنبش کارگری، حداقل دستمزد، اعتراض‌های صنفی، خصوصی‌سازی و وضعیت اقتصادی ایران بوده است.
او همچنین در سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین و بزرگداشت بنیان‌گذاران آن سخنرانی کرده و تجربه‌های خود از فعالیت مخفی در تبریز و زندان‌های اوین، قصر و مشهد را بازگو کرده است.
مسئولیت‌ها و فعالیت‌های شناخته‌شده
| دوره | مسئولیت یا فعالیت |
|---|---|
| نوجوانی و جوانی | فعالیت در محیط‌های کارگری تبریز |
| حدود ۱۳۴۸ | پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران |
| زمستان ۱۳۴۹ | فعالیت تشکیلاتی در تبریز و دیدار با محمد حنیف‌نژاد |
| شهریور ۱۳۵۰ تا مرداد ۱۳۵۶ | زندانی سیاسی در دورهٔ حکومت پهلوی |
| پس از انقلاب ۱۳۵۷ | فعالیت در سازمان مجاهدین خلق ایران |
| دههٔ ۱۳۶۰ به بعد | عضویت در شورای ملی مقاومت ایران |
| سال‌های بعد | مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران |
| دورهٔ اشرف و لیبرتی | از مسئولان سازمان مجاهدین و مشارکت‌کننده در کارزار حفاظت از اعضای آن در عراق |
| پس از انتقال به آلبانی | ادامهٔ فعالیت سیاسی، تاریخی و رسانه‌ای در اشرف۳ |
گاه‌شمار زندگی
| سال یا تاریخ | رویداد |
|---|---|
| ۱۳۲۲ | تولد در تبریز |
| دههٔ ۱۳۳۰ | ورود به محیط کار در سنین نوجوانی |
| نیمهٔ دوم دههٔ ۱۳۴۰ | آموزش فنی و آشنایی با اعضای سازمان مجاهدین |
| حدود ۱۳۴۸ | پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران |
| زمستان ۱۳۴۹ | دیدار با محمد حنیف‌نژاد در یک خانهٔ تشکیلاتی در تبریز |
| ۱۰ شهریور ۱۳۵۰ | بازداشت به‌دست ساواک در تبریز |
| ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ | نگهداری در زندان‌های اوین، قصر و مشهد |
| مرداد ۱۳۵۶ | آزادی از زندان اوین |
| ۱۳۵۷ | مشارکت در فعالیت‌های سازمان مجاهدین پس از انقلاب ضدسلطنتی |
| دههٔ ۱۳۶۰ | فعالیت در سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت ایران |
| سال‌های بعد | پذیرش مسئولیت کمیسیون کار شورای ملی مقاومت |
| دههٔ ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰ | حمایت از اعتراضات کارگری و فعالیت در کارزارهای اشرف و لیبرتی |
| پس از ۱۳۹۵ | انتقال به آلبانی و ادامهٔ فعالیت در اشرف۳ |
| شهریور ۱۴۰۴ | انتشار توضیحی دربارهٔ سابقهٔ زندان و رد مطالب منتسب به او |
جستارهای وابسته
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- شورای ملی مقاومت ایران
- کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران
- محمد حنیف‌نژاد
- سعید محسن
- مسعود رجوی
- مریم رجوی
- مهدی ابریشمچی
- محمد حیاتی
- محمود عطایی
- قرارگاه اشرف
- کمپ لیبرتی
- اشرف۳
- جنبش کارگری ایران
- سیمای آزادی
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ سازمان مجاهدین خلق ایران، تکذیب عباس داوری؛ اشرف۳، ۱۵ شهریور ۱۴۰۴.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ سازمان مجاهدین خلق ایران، مصاحبه با عباس داوری، مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت، به‌مناسبت روز جهانی کارگر، ۱۳۹۴.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ شورای ملی مقاومت ایران، بیانیهٔ سی‌وششمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران، ۲۰ شهریور ۱۳۹۶.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، محمدآقا؛ نماد مسئولیت و یقین، خاطرات عباس داوری، ۱۳۹۳.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، بازیافت یک مردار پس از نیم قرن؛ گفت‌وگو با اعضای قدیمی سازمان مجاهدین، ۱۳۹۷.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، گواهی ۱۳۱ زندانی سیاسی مجاهد دربارهٔ شکنجه‌گاه‌های شاه و پرویز ثابتی، ۲۶ بهمن ۱۴۰۱.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «سوگند خورده‌ایم تا پیروزی»؛ پیامی از قزل‌قلعه، ۳ اردیبهشت ۱۳۵۱، ۱۳۹۲.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، سعید محسن؛ بنیان‌گذار بن‌بست‌شکن و راهگشا، ۱۳۹۲.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، سی خرداد؛ پاسخ به ضرورت تاریخ، قسمت هفتم، ۱۳۹۴.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، سخنرانی اعضای شورای ملی مقاومت در اجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورا، ۱۶ مرداد ۱۳۹۹.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، کمیسیون کار؛ اعتصاب غذای نمادین کارگران ذوب‌آهن اصفهان، ۱۰ اسفند ۱۳۸۷.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، گفت‌وگو با عباس داوری دربارهٔ حداقل دستمزد کارگران، ۱۳۹۴.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، بیست‌وهشتمین روز اعتصاب کارگران نیشکر هفت‌تپه؛ گفت‌وگو با عباس داوری، ۱۳۹۸.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، اقتصاد ازهم‌گسیختهٔ حکومت ایران و پیامدهای آن برای مردم، ۳۱ اوت ۲۰۲۰.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، جنگ ایران و عراق؛ دیدار صلح در بغداد، بازنشر ۱۴۰۵.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، افتتاح بنای یادبود همبستگی در شهر اشرف، ۱۳۸۶.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، اسلام انقلابی، راز ماندگاری مجاهدین در مبارزه برای آزادی؛ گفت‌وگو با عباس داوری، ۱۵ شهریور ۱۴۰۱.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، نماد روشنی ایران؛ به‌مناسبت سالروز معرفی مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور دوران انتقال، ۱۳۹۲.