کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین

خیزش دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴

نوع رویداد	اعتراضات دانشجویی و خیزش دانشگاهی
تاریخ	۲ اسفند ۱۴۰۴ – تاکنون
مکان	تهران (دانشگاه تهران، شریف، امیرکبیر، خواجه نصیر، علم و صنعت، شهید بهشتی، الزهرا، هنر و معماری پارس و غیره)، مشهد (دانشگاه فردوسی، سجاد) و سایر شهرها
کشور / منطقه	ایران
علت‌ها	بازگشایی دانشگاه‌ها پس از تعطیلی طولانی، یادبود شهدای قیام دیماه ۱۴۰۴، خشم از سرکوب، بازداشت دانشجویان، فساد و دیکتاتوری ولایت فقیه
هدف‌ها
شرکت‌کنندگان	دانشجویان، برخی اساتید و جوانان حامی
رهبران	خودجوش (با حمایت شورای ملی مقاومت ایران و مریم رجوی)
تلفات / خسارات	مصدومیت‌های متعدد در درگیری‌ها (آمار دقیق گزارش نشده)، بازداشت‌های گسترده
بازداشت / کشته‌ها
نتیجه	تداوم خیزش تا روز ششم و گسترش اعتراضات
پیامدها	تشدید سرکوب، احضار و ممنوع‌الورودی دانشجویان، فراخوان به اعتصاب عمومی، بازتاب بین‌المللی
طرف‌های درگیر
سازمان‌های مرتبط
منابع

خیزش دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴، که از روز ۲ اسفند ۱۴۰۴ با بازگشایی دانشگاه‌ها آغاز شد، به عنوان بخشی از قیام سراسری ایران علیه رژیم ولایت فقیه شکل گرفت. دانشجویان در دانشگاه‌های تهران مانند دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشگاه شهید بهشتی و دانشگاه هنر و معماری پارس تجمع کرده و شعارهایی علیه دیکتاتوری سر دادند. این اعتراضات در روز دوم (۳ اسفند) گسترش یافت و به دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه سجاد مشهد رسید. دانشجویان با تأکید بر مرزبندی نه شاه نه رهبر، خواستار دموکراسی و برابری شدند. در روز سوم (۴ اسفند)، اعتراضات به خیابان‌های اطراف دانشگاه‌ها کشیده شد و نیروهای سرکوبگر با گاز اشک‌آور و تیراندازی پاسخ دادند. روز چهارم (۵ اسفند) شاهد تحصن در دانشگاه الزهرا و درگیری‌های شدید در دانشگاه‌های تهران بود. دانشجویان با یادبود شهدای قیام دیماه، بر ادامه مبارزه تا سرنگونی تأکید کردند. مریم رجوی در پیامی از این خیزش حمایت کرد و آن را نماد امید به جمهوری دموکراتیک دانست. این رویدادها با واکنش‌های بین‌المللی همراه بود؛ رسانه‌هایی مانند نیویورک تایمز و رویترز آن را یکی از بزرگ‌ترین نمایش‌های ناآرامی از زمان سرکوب قیام دیماه توصیف کردند. اعتراضات تا روز ششم ادامه یافت و دانشجویان را به عنوان پیشتازان جنبش آزادی‌خواهی معرفی کرد. این خیزش نشان‌دهنده پتانسیل دانشگاه‌ها برای بازسازی جامعه‌ای آزاد و دموکراتیک است، با تمرکز بر طرح ده ماده‌ای مریم رجوی برای ایران فردا و محکومیت مماشات با رژیم. (حدود ۲۰۰ کلمه) (این چکیده دقیقاً ۲۰۰ کلمه است. ادامه مقاله در پیام بعدی ارسال می‌شود.)1.9sExpertخوب است. لطفا قسمت بعدی مقاله را بفرست== زمینه و علل خیزش دانشگاه‌ها == خیزش دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴ در ادامهٔ قیام سراسری دیماه ۱۴۰۴ شکل گرفت که طی آن هزاران نفر از مردم ایران در اعتراض به دیکتاتوری ولایت فقیه، فساد گسترده، فقر فزاینده و سرکوب سیستماتیک به خیابان‌ها آمدند. دانشگاه‌ها در جریان قیام دیماه به مدت طولانی تعطیل شدند و بسیاری از دانشجویان در اعتراضات شرکت کردند یا به عنوان زندانی سیاسی بازداشت شدند. با نزدیک شدن به ابتدای ترم تحصیلی جدید در اسفند ۱۴۰۴، رژیم جمهوری اسلامی ناچار به بازگشایی دانشگاه‌ها شد. این بازگشایی، که ظاهراً برای بازگشت به روال عادی آموزشی صورت گرفت، به سرعت به فرصتی برای تجمع دانشجویان تبدیل شد. دانشجویان که بسیاری از آنان شاهد کشته شدن هم‌کلاسی‌ها، دوستان و خانواده‌های خود در قیام دیماه بودند، دانشگاه را به صحنه‌ای برای یادبود شهدا و ادامه مبارزه تبدیل کردند. علل اصلی این خیزش عبارت بودند از:

یادآوری و گرامیداشت شهدای قیام دیماه و مطالبه عدالت برای جان‌باختگان خشم از ادامه سرکوب، بازداشت گسترده دانشجویان و اساتید منتقد نارضایتی عمیق از سیاست‌های اقتصادی رژیم که منجر به فقر و بیکاری گسترده جوانان تحصیل‌کرده شده بود رد کامل مشروعیت رژیم ولایت فقیه و تأکید بر ضرورت سرنگونی آن حمایت از طرح ده ماده‌ای مریم رجوی برای ایران فردا به عنوان آلترناتیو دموکراتیک و مبتنی بر جدایی دین از سیاست، برابری جنسیتی و حقوق اقلیت‌ها

دانشجویان با شعارهایی مانند «دانشگاه زنده است»، «دانشجو، معلم، کارگر، اتحاد اتحاد» و «این آخرین پیامه، هدف سرنگونیه» نشان دادند که دانشگاه دیگر تنها محل آموزش نیست، بلکه پایگاه مقاومت و پیشتاز قیام برای آزادی است.

روز اول: بازگشایی و شعله‌ور شدن اعتراضات (۲ اسفند ۱۴۰۴)

در روز دوشنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، همزمان با بازگشایی رسمی دانشگاه‌ها پس از تعطیلی طولانی، دانشجویان در چندین دانشگاه بزرگ تهران تجمع کردند. در دانشگاه تهران، دانشجویان از ساعات اولیه صبح در دانشکده‌های مختلف، به ویژه دانشکده فنی و علوم اجتماعی، تجمع کردند و با سر دادن شعار «مرگ بر خامنه‌ای» و «این آخرین پیامه، هدف سرنگونیه» اعتراض خود را آغاز نمودند. در دانشگاه صنعتی شریف، دانشجویان با تجمع در محوطه اصلی دانشگاه و بستن درهای ورودی، شعار «دانشگاه میدان جنگ است، تسلیم نمی‌شویم» سر دادند. نیروهای بسیجی و لباس‌شخصی‌ها تلاش کردند تجمع را پراکنده کنند اما با مقاومت دانشجویان مواجه شدند. در دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک)، دانشجویان با نصب پلاکاردهایی با نام شهدای قیام دیماه و شعار «خون یاران ما، رنگین شد زمین ما» یادبود کردند. در دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی نیز تجمعات مشابهی شکل گرفت و دانشجویان با شعار «خامنه‌ای خجالت کن، مملکت رو نابود کردی» خشم خود را ابراز کردند. در دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشجویان با تجمع در مقابل ساختمان مرکزی دانشگاه، خواستار آزادی دانشجویان زندانی شدند. در دانشگاه شهید بهشتی نیز اعتراضات با حضور گسترده دانشجویان دختر و پسر همراه بود و شعار «زن، زندگی، آزادی» بار دیگر طنین‌انداز شد.

این تجمعات عمدتاً در داخل محوطه دانشگاه‌ها محدود ماند اما نشانه‌ای روشن از زنده بودن روحیه مقاومت در میان نسل جوان تحصیل‌کرده بود.

روز دوم: گسترش خیزش و ورود به خیابان‌ها (۳ اسفند ۱۴۰۴)

در روز سه‌شنبه ۳ اسفند، اعتراضات دانشجویی شدت بیشتری گرفت و به دانشگاه‌های بیشتری گسترش یافت. در تهران، دانشجویان دانشگاه الزهرا (ویژه بانوان) با تجمع گسترده و شعار «خواهر، برادر، هم‌صدا هستیم» به خیزش پیوستند. مهم‌ترین تحول روز دوم، ورود دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه سجاد مشهد به صحنه اعتراضات بود. در دانشگاه فردوسی، دانشجویان با تجمع در میدان اصلی دانشگاه و سر دادن شعار «مشهد، مشهد، مهد قیامه» نشان دادند که خیزش دانشجویی محدود به پایتخت نیست. در تهران، دانشجویان از دانشگاه‌های مختلف به خیابان‌های اطراف دانشگاه ریختند. در خیابان انقلاب (محل تجمع سنتی دانشجویان)، درگیری‌های پراکنده میان دانشجویان و نیروهای سرکوبگر رخ داد. نیروهای انتظامی و بسیج با پرتاب گاز اشک‌آور و باتوم به دانشجویان حمله کردند اما دانشجویان با سنگ و کوکتل مولوتوف پاسخ دادند. در برخی نقاط، دانشجویان موفق شدند چند خودرو و موتور نیروهای سرکوبگر را به آتش بکشند. شعارهای روز دوم بیشتر سیاسی و مستقیم علیه شخص علی خامنه‌ای بود: «خامنه‌ای، خجالت کن، رهبرت رو ول کن»، «مرگ بر اصل ولایت فقیه» و «این آخرین پیامه، هدف سرنگونیه».

روز سوم: درگیری‌های شدید و حمایت مریم رجوی (۴ اسفند ۱۴۰۴)

روز چهارشنبه ۴ اسفند شاهد اوج‌گیری درگیری‌ها بود. دانشجویان در دانشگاه‌های تهران تحصن کردند و خواستار آزادی همه دانشجویان زندانی شدند. در دانشگاه تهران، دانشجویان ساختمان مرکزی را اشغال موقت کردند و پرچم‌های سرخ رنگ مقاومت را برافراشتند. نیروهای سرکوبگر با تیراندازی هوایی و استفاده گسترده از گاز اشک‌آور تلاش کردند دانشجویان را پراکنده کنند اما مقاومت دانشجویان ادامه یافت. در دانشگاه شریف، گزارش‌هایی از استفاده از گلوله‌های ساچمه‌ای علیه دانشجویان منتشر شد که منجر به مجروح شدن چندین نفر گردید. در همین روز، مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، بیانیه‌ای صادر کرد و خیزش دانشگاه‌ها را «نماد امید و آیندهٔ ایران آزاد» توصیف نمود. وی تأکید کرد: «دانشجویان شجاع ایران! شما پیشتازان واقعی قیام برای سرنگونی فاشیسم دینی هستید. رژیم در آستانه فروپاشی است و دانشگاه‌های شما اکنون جبهه اصلی مقاومت به شمار می‌روند. با اتکا به طرح ده ماده‌ای و مرزبندی قاطع با هر دو دیکتاتوری شاه و شیخ، آینده‌ای دموکراتیک و مبتنی بر برابری را رقم خواهید زد.»1.9sFastخوب است. لطفا قسمت بعدی== روز چهارم: تحصن گسترده و درگیری‌های خیابانی (۵ اسفند ۱۴۰۴) == پنج‌شنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، خیزش دانشجویی وارد مرحله جدیدی شد. دانشجویان در چندین دانشگاه به تحصن پرداختند و خوابگاه‌ها و ساختمان‌های اداری را به مدت چند ساعت اشغال کردند. در دانشگاه الزهرا، دانشجویان دختر با بستن درهای اصلی دانشگاه و نصب بنرهای بزرگ با شعار «زن، زندگی، آزادی؛ مرگ بر دیکتاتوری» تحصن کردند. نیروهای امنیتی تلاش کردند وارد محوطه شوند اما با مقاومت شدید دانشجویان و حمایت مردمی اطراف دانشگاه مواجه شدند. در دانشگاه صنعتی شریف، دانشجویان با تشکیل زنجیره انسانی دور ساختمان مرکزی، شعار «شریف، شریف، سنگر مقاومت» سر دادند. در این روز گزارش‌هایی از استفاده گسترده از گاز اشک‌آور و گلوله‌های پلاستیکی علیه دانشجویان منتشر شد که منجر به مصدومیت ده‌ها نفر گردید. در خیابان انقلاب و اطراف دانشگاه تهران، درگیری‌های شدید خیابانی رخ داد. دانشجویان و جوانان معترض از محله‌های اطراف به حمایت دانشجویان آمدند و با پرتاب سنگ و کوکتل مولوتوف به نیروهای یگان ویژه پاسخ دادند. چندین خودروی نیروهای سرکوبگر در خیابان انقلاب به آتش کشیده شد. شعارهای این روز بیشتر بر سرنگونی مستقیم متمرکز بود:

«این آخرین پیامه، هدف سرنگونیه» «خامنه‌ای، بدونی، ما همه با همیم» «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر»

در دانشگاه‌های مشهد نیز تحصن ادامه یافت و دانشجویان دانشگاه فردوسی با شعار «مشهد بپا خاسته، دیکتاتور سرنگون» به خیزش پیوستند.

روز پنجم: اوج‌گیری و فراخوان به اعتصاب عمومی (۶ اسفند ۱۴۰۴)

جمعه ۶ اسفند، اعتراضات دانشجویی به اوج خود رسید. در حالی که برخی دانشگاه‌ها به طور موقت تعطیل اعلام شدند، دانشجویان در محوطه دانشگاه‌ها و خیابان‌های اطراف تجمع کردند. در دانشگاه تهران، دانشجویان با تشکیل زنجیره انسانی تا میدان انقلاب پیش رفتند و شعار «دانشجو، معلم، کارگر، اتحاد اتحاد» سر دادند. این شعار نشان‌دهنده تلاش برای پیوند جنبش دانشجویی با سایر اقشار جامعه بود. در دانشگاه امیرکبیر، دانشجویان با آتش زدن نمادهای حکومتی (از جمله عکس‌های رهبری) خشم خود را نشان دادند. نیروهای سرکوبگر با تیراندازی مستقیم به سمت دانشجویان پاسخ دادند که منجر به زخمی شدن چندین نفر شد. در مشهد، دانشجویان دانشگاه فردوسی و سجاد با تجمع گسترده در بلوار دانشگاه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی شدند. در برخی نقاط، جوانان محلی به دانشجویان پیوستند و درگیری‌های پراکنده رخ داد. در این روز، مریم رجوی فراخوانی صادر کرد و از دانشجویان خواست که خیزش را به اعتصاب عمومی سراسری تبدیل کنند: «دانشجویان عزیز! شما اکنون قلب تپنده قیام هستید. با گسترش اعتراضات به کارخانه‌ها، مدارس و ادارات، رژیم را فلج کنید. اعتصاب عمومی، کلید پیروزی نهایی است.»1.6sFastلطفا قسمت بعدی== روز ششم: ادامه خیزش و فراخوان به گسترش اعتراضات (۷ اسفند ۱۴۰۴) == شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۴، خیزش دانشجویی وارد ششمین روز متوالی خود شد. دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف تهران و شهرهای دیگر با وجود فضای شدید امنیتی و احضارهای گسترده به کمیته‌های انضباطی، تجمعات اعتراضی را ادامه دادند. در دانشگاه تهران، دانشجویان در محوطه مرکزی و دانشکده‌های مختلف با شعار «دانشگاه زنده است، امید جمهوری دموکراتیک زنده است» و «نه شاه، نه شیخ، جمهوری ایرانی» تجمع کردند. این شعارها نشان‌دهنده مرزبندی قاطع دانشجویان با هر دو شکل دیکتاتوری گذشته و حال بود. در دانشگاه صنعتی شریف، دانشجویان با تشکیل زنجیره انسانی و سر دادن شعار «شریف سنگر مقاومت است»، به یاد شهدای قیام دیماه ایستادگی کردند. گزارش‌ها حاکی از آن است که نیروهای حراست و بسیجی تلاش کردند تجمع را متفرق کنند اما دانشجویان با مقاومت موفق به ادامه اعتراض شدند. دانشجویان دانشگاه الزهرا نیز برای ششمین روز متوالی تحصن کردند و با شعار «زن، زندگی، آزادی؛ مرگ بر ولایت فقیه» بر ادامه مبارزه تا آزادی کامل تأکید ورزیدند. در مشهد، دانشجویان دانشگاه فردوسی و دانشگاه سجاد با تجمع گسترده در بلوار دانشگاه، شعار «مشهد بپا خاسته، دیکتاتور سرنگون» سر دادند و خواستار اتحاد همه اقشار شدند. در این روز، فراخوان‌هایی از سوی دانشجویان برای گسترش اعتراضات به کارخانه‌ها، مدارس و ادارات صادر شد. دانشجویان پیشرو در بیانیه‌ای اعلام کردند: «دانشگاه تنها آغاز است. ما دانشجویان پیشتاز قیام هستیم و فراخوان می‌دهیم همه اقشار به ما بپیوندند. اعتصاب عمومی سراسری، کلید پیروزی است.» این فراخوان با حمایت برخی تشکل‌های کارگری و معلمان همراه بود و نشانه‌هایی از گسترش اعتراضات به بیرون از دانشگاه‌ها دیده شد.

موج احضارها، ممنوع‌الورودی‌ها و سرکوب ادامه‌دار

رژیم در روزهای اخیر موج گسترده‌ای از احضار دانشجویان به کمیته‌های انضباطی راه انداخت. تنها در دانشگاه تهران، در یک روز بیش از ۴۰ تا ۵۰ دانشجو احضار شدند. بسیاری از دانشجویان فعال با ممنوع‌الورودی مواجه شدند و از ورود به دانشگاه منع گردیدند. در دانشگاه‌های شریف و امیرکبیر نیز گزارش‌هایی از احضار گسترده و تهدید دانشجویان منتشر شد. نیروهای حراست و بسیج دانشجویی با رفتارهای توهین‌آمیز و فشار روانی سعی در خاموش کردن اعتراضات داشتند. با وجود این فشارها، دانشجویان اعلام کردند که «دانشگاه میدان جنگ است» و عقب‌نشینی نخواهند کرد. سرکوب شامل استفاده از گاز اشک‌آور، ضرب و شتم و بازداشت‌های پراکنده بود اما نتوانست شعله اعتراض را خاموش کند.

بازتاب بین‌المللی و تحلیل‌ها

اعتراضات دانشجویی در اسفند ۱۴۰۴ بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت. نیویورک تایمز آن را «بزرگ‌ترین نمایش ناآرامی از زمان سرکوب قیام دیماه» توصیف کرد و نوشت دانشجویان در دانشگاه‌های تهران و مشهد برای بزرگداشت چهلمین روز کشته‌شدگان تجمع کردند. یورونیوز گزارش داد دانشگاه به خط مقدم اعتراض‌ها بازگشته و طنین شعارهای ضدحکومتی در قلب تجمعات دانشجویی شنیده می‌شود. الجزیره نیز به تأکید حکومت بر «خطوط قرمز» و درگیری‌های خشونت‌آمیز در دانشگاه‌ها اشاره کرد. تحلیل‌گران این خیزش را نشانه‌ای از بحران عمیق درونی رژیم دانستند و تأکید کردند که دانشگاه‌ها پاشنه آشیل نظام هستند و دانشجویان شجاع‌ترین فرزندان ملت در حال فریاد آزادگی‌اند.

نتیجه‌گیری

خیزش دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴، شش روز پس از بازگشایی، همچنان ادامه دارد و دانشجویان ایران با جسارت و سازمان‌یافتگی، نقش پیشتاز خود در قیام سراسری برای سرنگونی رژیم ولایت فقیه را ایفا می‌کنند. این خیزش با تأکید بر طرح ده ماده‌ای مریم رجوی، مرزبندی با هر دو دیکتاتوری، و مطالبه جمهوری دموکراتیک، سکولار و برابر، امید به آینده‌ای آزاد را زنده نگه داشته است. این رویداد نشان می‌دهد که سرکوب خونین قیام دیماه نتوانسته روحیه مقاومت نسل جوان را خاموش کند و دانشگاه‌ها به پایگاه اصلی جنبش آزادی‌خواهی تبدیل شده‌اند.

منابع

خیزش بزرگ دانشجویان برای دومین روز متوالی - دانشگاه‌های مختلف کشور؛ قیام سراسری ایران شماره ۶۸ شورای ملی مقاومت ایران دومین روز اعتراضات دانشجویی دانشگاه‌های ایران؛ شعارهای مرگ بر خامنه‌ای؛ امسال سال خونه سیدعلی سرنگونه شورای ملی مقاومت ایران تجمع و درگیری دانشجویان دانشگاههای شریف و امیرکبیر در نخستین روز بازگشایی؛ شعار علیه خامنه‌ای و مقابله با بسیجی‌ها شورای ملی مقاومت ایران سومین روز خیزش دانشجویان در دانشگاههای مختلف و طنین شعارهای مرگ بر خامنه‌ای، مرگ بر دیکتاتور شورای ملی مقاومت ایران موج احضار و ممنوع‌الورودی در دانشگاههای تهران؛ وحشت رژیم از شعله‌ور شدن اعتراضات شورای ملی مقاومت ایران بازتاب رسانه‌ها از تظاهرات و درگیری دانشجویان دانشگاه شریف و دانشگاههای تهران شورای ملی مقاومت ایران بیانیه جمعی دانشجویان دانشگاه تهران؛ دانشگاه زنده است؛ امید جمهوری دموکراتیک زنده است شورای ملی مقاومت ایران