صندوق کودکان سازمان ملل متحد

صندوق کودکان سازمان ملل متحد
نشان صندوق کودکان سازمان ملل متحد
بنیان‌گذاری	۱۱ دسامبر ۱۹۴۶
گونه	صندوق و نهاد تخصصی فعال در نظام سازمان ملل متحد
وضعیت حقوقی	نهاد دائمی وابسته به مجمع عمومی سازمان ملل متحد
هدف	حمایت از حقوق کودکان، تأمین نیازهای اساسی آنان و گسترش فرصت‌های رشد، آموزش، سلامت و مشارکت
جایگاه	نیویورک، ایالات متحده آمریکا
گسترهٔ کاری	بیش از ۱۹۰ کشور و قلمرو
شمار عضوها	هیئت اجرایی متشکل از ۳۶ کشور
زبان‌های رسمی	زبان‌های رسمی سازمان ملل متحد
رئیس	کاترین راسل
رییس	مدیر اجرایی
سازمان مادر	سازمان ملل متحد و مجمع عمومی سازمان ملل متحد
بودجهٔ کاری	تأمین‌شده از کمک‌های داوطلبانه
شمار کارکنان	بیش از ۱۷ هزار نفر
شعار	برای هر کودک
وب‌گاه	unicef.org
نام پیش	صندوق بین‌المللی اضطراری کودکان سازمان ملل متحد

صندوق کودکان سازمان ملل متحد یا یونیسف (انگلیسی: United Nations Children’s Fund) یکی از نهادهای سازمان ملل متحد است که برای دفاع از حقوق کودکان، تأمین نیازهای اساسی آنان و گسترش فرصت‌های رشد، سلامت، آموزش و مشارکت فعالیت می‌کند. یونیسف در بیش از ۱۹۰ کشور و قلمرو حضور دارد و برنامه‌های آن حوزه‌هایی مانند بهداشت و واکسیناسیون، تغذیه، آموزش، آب و بهداشت، حمایت اجتماعی، مقابله با خشونت و بهره‌کشی از کودکان و امدادرسانی در جنگ‌ها و بلایای طبیعی را دربر می‌گیرد.

این نهاد در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۶، با تصویب قطعنامه ۵۷ دوره نخست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با نام «صندوق بین‌المللی اضطراری کودکان سازمان ملل متحد» تأسیس شد. هدف اولیه آن، کمک‌رسانی به کودکان آسیب‌دیده از جنگ جهانی دوم در اروپا و چین بود. در سال ۱۹۵۳، مجمع عمومی مأموریت یونیسف را دائمی کرد و نام آن به «صندوق کودکان سازمان ملل متحد» تغییر یافت؛ با این حال، سرواژه انگلیسی UNICEF از نام پیشین باقی ماند.

یونیسف فعالیت خود در ایران را از اوایل دهه ۱۳۳۰ خورشیدی آغاز کرد. برنامه‌های نخستین این نهاد در ایران بر واکسیناسیون کودکان، مبارزه با سل، تغذیه و تأمین شیر پاستوریزه متمرکز بود و بعدها به آموزش، حمایت از کودکان در برابر خشونت، آب و بهداشت، حمایت اجتماعی و رسیدگی به کودکان آسیب‌پذیر گسترش یافت.

در جریان قیام ۱۴۰۱ ایران، یونیسف نسبت به کشته، زخمی و بازداشت‌شدن کودکان و نوجوانان ابراز نگرانی کرد. این نهاد در آبان ۱۴۰۱ اعلام کرد که بر اساس گزارش‌ها بیش از ۵۰ کودک در جریان اعتراضات جان باخته‌اند و خواستار پایان‌دادن به خشونت علیه کودکان و حفظ امنیت مدارس شد. منابع مقاومت ایران نیز با انتشار نام‌ها و تصاویر کودکان جان‌باخته، جمهوری اسلامی را مسئول شلیک به کودکان، بازداشت دانش‌آموزان و یورش به مدارس معرفی کردند.

تأسیس

پس از پایان جنگ جهانی دوم، میلیون‌ها کودک با گرسنگی، بی‌خانمانی، بیماری، جدایی از خانواده و نابودی زیرساخت‌های آموزشی و درمانی روبه‌رو بودند. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۶، با تصویب قطعنامه ۵۷ دوره نخست، صندوق بین‌المللی اضطراری کودکان را ایجاد کرد.

اصل راهنمای صندوق این بود که کمک به کودکان نباید به موضع دولت یا کشور آنان در جریان جنگ وابسته باشد. یونیسف به کودکان کشورهای پیروز و شکست‌خورده جنگ، بر اساس میزان نیاز آنان، مواد غذایی، دارو، پوشاک و خدمات بهداشتی ارائه می‌کرد.

در سال‌های نخست، فعالیت یونیسف بیشتر بر اروپای جنگ‌زده و چین متمرکز بود. با کاهش نیازهای اضطراری اروپا، توجه این نهاد به مشکلات بلندمدت کودکان در آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و خاورمیانه گسترش یافت.

دائمی‌شدن یونیسف

قرار بود صندوق اضطراری کودکان نهادی موقت باشد، اما ادامه فقر، سوءتغذیه و بیماری در کشورهای مختلف باعث شد مجمع عمومی در سال ۱۹۵۰ مأموریت آن را گسترش دهد. در ۳ دسامبر ۱۹۵۳، مجمع عمومی با تصویب قطعنامه ۸۰۲، یونیسف را به نهادی دائمی در نظام سازمان ملل تبدیل کرد.

نام رسمی صندوق از «صندوق بین‌المللی اضطراری کودکان سازمان ملل متحد» به «صندوق کودکان سازمان ملل متحد» تغییر یافت، اما علامت اختصاری UNICEF به‌دلیل شناخته‌شدن جهانی آن حفظ شد.

مأموریت

مجمع عمومی سازمان ملل، یونیسف را موظف کرده است که از حقوق کودکان دفاع کند، در تأمین نیازهای اساسی آنان مشارکت داشته باشد و فرصت‌های لازم برای رشد کامل کودکان را گسترش دهد.

مأموریت یونیسف بر این دیدگاه استوار است که بقا، حمایت و رشد کودکان بخشی از توسعه انسانی و از مسئولیت‌های جامعه جهانی است. این نهاد به‌ویژه بر کودکانی تمرکز دارد که به‌دلیل فقر، جنگ، آوارگی، جنسیت، معلولیت، تبعیض قومی یا مذهبی، موقعیت جغرافیایی یا فروپاشی خدمات عمومی در معرض محرومیت بیشتری قرار دارند.

یونیسف خود را نهادی بی‌طرف، غیرسیاسی و انسان‌دوستانه معرفی می‌کند. کمک‌های این نهاد، دست‌کم بر اساس مأموریت رسمی آن، نباید بر مبنای ملیت، نژاد، جنسیت، دین، عقیده سیاسی یا موقعیت اجتماعی کودکان توزیع شود.

زمینه‌های فعالیت

سلامت کودکان

یونیسف در زمینه مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان، سلامت نوزادان، واکسیناسیون، پیشگیری از بیماری‌ها، تأمین دارو و تقویت نظام‌های بهداشتی فعالیت می‌کند. این نهاد یکی از بزرگ‌ترین خریداران و توزیع‌کنندگان واکسن در جهان است و در برنامه‌های ریشه‌کنی فلج اطفال، کنترل سرخک و واکسیناسیون کودکان در مناطق جنگی مشارکت دارد.

تغذیه

مقابله با سوءتغذیه، کمبود ریزمغذی‌ها، گرسنگی و اختلال رشد از بخش‌های اصلی مأموریت یونیسف است. این نهاد در بحران‌های غذایی، غذاهای درمانی آماده مصرف، مکمل‌های تغذیه‌ای و خدمات تشخیص و درمان سوءتغذیه شدید را تأمین می‌کند.

یونیسف همچنین از تغذیه با شیر مادر، بهبود تغذیه زنان باردار و آموزش خانواده‌ها درباره تغذیه کودک پشتیبانی می‌کند.

آموزش

یونیسف برای دسترسی کودکان به آموزش رایگان، فراگیر و باکیفیت فعالیت می‌کند. برنامه‌های آموزشی آن شامل ساخت یا بازسازی مدارس، آموزش معلمان، تأمین لوازم تحصیلی، آموزش در اردوگاه‌های پناهندگان و فراهم‌کردن امکان تحصیل برای دختران، کودکان دارای معلولیت و کودکان محروم است.

در جنگ‌ها و بلایای طبیعی، یونیسف فضاهای موقت آموزشی ایجاد می‌کند تا وقفه در تحصیل کودکان کاهش یابد. این نهاد از اصل ایمن‌بودن مدارس و ممنوعیت استفاده نظامی یا امنیتی از محیط‌های آموزشی دفاع می‌کند.

آب، بهداشت و فاضلاب

تأمین آب آشامیدنی سالم، ایجاد تأسیسات بهداشتی و آموزش شست‌وشوی دست از برنامه‌های یونیسف است. این فعالیت‌ها با هدف کاهش بیماری‌هایی مانند اسهال، وبا و عفونت‌های ناشی از آب آلوده انجام می‌شود.

در بحران‌های انسانی، یونیسف آب، مخزن، تجهیزات تصفیه، صابون و تأسیسات موقت بهداشتی در اختیار خانواده‌ها، مدارس و مراکز درمانی قرار می‌دهد.

حمایت از کودکان

یونیسف با خشونت، قاچاق انسان، بهره‌کشی جنسی، کار کودک، ازدواج کودکان، سربازگیری کودکان و دیگر اشکال سوءاستفاده از آنان مقابله می‌کند. این نهاد برای اصلاح قوانین، تقویت نظام‌های مددکاری، ثبت تولد و حمایت از کودکان بی‌سرپرست یا جداشده از خانواده فعالیت دارد.

حمایت از کودکان زندانی یا بازداشت‌شده، پیشگیری از نگهداری آنان همراه با بزرگسالان و استفاده از مجازات‌های جایگزین حبس نیز در حوزه مأموریت حمایت از کودکان قرار دارد.

حمایت اجتماعی

یونیسف از برنامه‌هایی پشتیبانی می‌کند که آثار فقر بر کودکان را کاهش می‌دهند. کمک نقدی به خانواده‌های نیازمند، بیمه اجتماعی، حمایت از کودکان دارای معلولیت و افزایش دسترسی خانواده‌ها به خدمات عمومی از جمله این برنامه‌هاست.

امدادرسانی در بحران‌ها

یونیسف پیش، هنگام و پس از جنگ، آوارگی، همه‌گیری بیماری و بلایای طبیعی فعالیت می‌کند. این نهاد مواد غذایی، دارو، واکسن، آب آشامیدنی، وسایل آموزشی و خدمات حمایت روانی و اجتماعی در اختیار کودکان و خانواده‌ها قرار می‌دهد.

یونیسف یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های تدارکاتی بشردوستانه جهان را اداره می‌کند. بخش تدارکات آن در کپنهاگ، تجهیزات و اقلام مورد نیاز عملیات‌های اضطراری را تهیه و توزیع می‌کند.

کنوانسیون حقوق کودک

کنوانسیون حقوق کودک در سال ۱۹۸۹ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید. این کنوانسیون کودک را نه صرفاً موضوع مراقبت بزرگسالان، بلکه انسانی برخوردار از حقوق مستقل تعریف می‌کند. بقای کودک، رشد، منع تبعیض، رعایت منافع عالی کودک و حق شنیده‌شدن دیدگاه او از اصول اساسی کنوانسیون است.

یونیسف فعالیت‌های خود را بر اساس این کنوانسیون تنظیم می‌کند و تنها سازمانی است که در متن کنوانسیون به‌عنوان منبع کمک و مشاوره تخصصی نام برده شده است.

یونیسف به دولت‌ها در تدوین قوانین، جمع‌آوری داده‌ها و اجرای سیاست‌های مرتبط با حقوق کودک کمک می‌کند، اما نهاد ناظر معاهده‌ای کنوانسیون نیست. نظارت رسمی بر اجرای کنوانسیون بر عهده کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد است.

ساختار

هیئت اجرایی

هیئت اجرایی، رکن اداره‌کننده و ناظر یونیسف است. این هیئت مطابق سیاست‌های کلی مجمع عمومی و شورای اقتصادی و اجتماعی عمل می‌کند و فعالیت‌ها، سیاست‌ها، برنامه‌های کشوری و بودجه یونیسف را بررسی و تصویب می‌کند.

هیئت اجرایی ۳۶ عضو دارد که از میان پنج گروه جغرافیایی کشورهای عضو سازمان ملل انتخاب می‌شوند. دفتر هیئت شامل یک رئیس و چهار نایب‌رئیس است که هر یک نمایندگی یکی از گروه‌های منطقه‌ای را برعهده دارند. هیئت اجرایی سه نشست رسمی در سال برگزار می‌کند.

مدیر اجرایی

مدیر اجرایی عالی‌ترین مقام اداری یونیسف است و با مشورت هیئت اجرایی، توسط دبیرکل سازمان ملل متحد منصوب می‌شود. کاترین راسل از اول فوریه ۲۰۲۲ به‌عنوان هشتمین مدیر اجرایی یونیسف فعالیت می‌کند.

دفاتر

مقر اصلی یونیسف در نیویورک قرار دارد. این نهاد همچنین دارای دفاتر منطقه‌ای، کشوری و تخصصی است. بخش تدارکات در کپنهاگ، دفتر پژوهشی اینوچنتی در فلورانس، مرکز خدمات مشترک در بوداپست و دفاتر همکاری و جمع‌آوری کمک در ژنو، بروکسل، توکیو و سئول از مراکز اصلی آن به‌شمار می‌روند.

کمیته‌های ملی یونیسف نیز در شماری از کشورهای صنعتی برای جمع‌آوری کمک، آگاهی‌رسانی و دفاع از حقوق کودکان فعالیت می‌کنند.

تأمین مالی

یونیسف بودجه ثابت مبتنی بر حق عضویت اجباری دولت‌ها ندارد و منابع آن به‌طور کامل از کمک‌های داوطلبانه تأمین می‌شود. دولت‌ها، سازمان‌های بین‌دولتی، شرکت‌ها، بنیادها و افراد به یونیسف کمک مالی می‌کنند.

منابع یونیسف به دو گروه کلی تقسیم می‌شود: کمک‌های عمومی که سازمان می‌تواند بر اساس اولویت‌های خود مصرف کند و کمک‌های اختصاصی که اهداکننده آن را برای کشور، بحران یا برنامه‌ای مشخص در نظر گرفته است.

وابستگی به کمک‌های داوطلبانه باعث می‌شود حجم منابع یونیسف در سال‌های مختلف تغییر کند. اختصاص بخش بزرگی از کمک‌ها به بحران‌های پررسانه نیز ممکن است به کمبود منابع برای بحران‌های طولانی یا کمتر شناخته‌شده منجر شود.

جایزه صلح نوبل

یونیسف در سال ۱۹۶۵ به‌دلیل نقش خود در گسترش همکاری میان ملت‌ها و بهبود زندگی کودکان، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. کمیته نوبل این نهاد را عاملی مهم در راه صلح و همکاری بین‌المللی معرفی کرد.

یونیسف همچنین در سال ۲۰۰۱، همراه با دبیرکل و دیگر بخش‌های سازمان ملل، در جایزه صلح نوبلی که به سازمان ملل متحد اعطا شد سهیم بود.

فعالیت یونیسف در ایران

همکاری یونیسف با ایران از اوایل دهه ۱۳۳۰ آغاز شد. واکسیناسیون کودکان علیه سل و کمک به تجهیز نخستین کارخانه شیر پاستوریزه از برنامه‌های اولیه آن بود. دامنه فعالیت‌ها بعدها به ترویج تغذیه با شیر مادر، واکسیناسیون عمومی، پیشگیری از بیماری‌های اسهالی، آموزش، حمایت از کودکان در برابر خشونت و تأمین آب سالم گسترش یافت.

برنامه همکاری یونیسف و ایران برای سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۷ بر حمایت اجتماعی، سلامت و تغذیه، آموزش، آب و بهداشت، حمایت از کودکان و مشارکت نوجوانان متمرکز است. برای این دوره، بودجه پیشنهادی ۶ میلیون و ۱۵۰ هزار دلار از منابع عادی و ۱۳ میلیون و ۷۳۶ هزار دلار از دیگر منابع پیش‌بینی شده است؛ تأمین این مبالغ به موجودبودن کمک‌های مالی وابسته است.

بخش‌های اصلی برنامه یونیسف در ایران عبارت‌اند از:

• سلامت و تغذیه کودکان و مادران؛
• دسترسی برابر به آموزش؛
• آب، بهداشت و خدمات عمومی؛
• حمایت اجتماعی فراگیر؛
• حمایت از کودکان در برابر خشونت و بهره‌کشی؛
• مشارکت و رشد نوجوانان؛
• کمک به کودکان مهاجر و پناهنده؛
• امدادرسانی در زمین‌لرزه، سیل و دیگر بحران‌ها.

کودکان کار و خیابان در ایران

فقر، بیکاری، مهاجرت، فقدان حمایت اجتماعی و محرومیت از آموزش از عوامل گسترش کار کودک در ایران به‌شمار می‌روند. دفتر یونیسف در ایران، به نقل از سازمان بهزیستی، شمار کودکانی را که در سال ۲۰۲۳ در شکلی از کار کودک اشتغال داشتند حدود ۱۲۰ هزار نفر برآورد کرده است.

این آمار همه کودکان کار را پوشش نمی‌دهد و شمار واقعی آنان، به‌دلیل اشتغال غیررسمی، کودکان فاقد مدارک هویتی و نبود آمار مستقل، می‌تواند بیشتر باشد.

یونیسف در برنامه‌های خود بر خدمات اجتماعی، آموزش، سلامت و حمایت خانوادگی برای کودکان کار تأکید می‌کند. منابع مقاومت ایران، گسترش فقر، هزینه‌های نظامی و امنیتی حکومت و فساد ساختاری را از عوامل افزایش کار کودک و محرومیت آموزشی معرفی می‌کنند.

اعتراضات ۱۴۰۱ و کشته‌شدن کودکان

با آغاز اعتراضات سراسری پس از جان‌باختن مهسا امینی در شهریور ۱۴۰۱، گزارش‌هایی درباره کشته، زخمی و بازداشت‌شدن کودکان و نوجوانان منتشر شد. کاترین راسل، مدیر اجرایی یونیسف، در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲ نسبت به ادامه گزارش‌های مربوط به کشته، زخمی و بازداشت‌شدن کودکان ابراز نگرانی کرد.

یونیسف در ۲۷ نوامبر همان سال اعلام کرد خشونت‌های گزارش‌شده جان بیش از ۵۰ کودک را گرفته و شمار بیشتری را زخمی کرده است. این نهاد همچنین نسبت به یورش و بازرسی مدارس ابراز نگرانی کرد و گفت مدارس باید همواره مکان‌هایی امن برای کودکان باشند.

شورای ملی مقاومت ایران و رسانه‌های سازمان مجاهدین خلق ایران فهرست‌ها و گزارش‌هایی از کودکان جان‌باخته منتشر کردند. در این گزارش‌ها، شلیک نیروهای امنیتی، ضرب‌وشتم، بازداشت و فشار بر خانواده‌ها از عوامل مرگ کودکان معرفی شده است.

منابع مقاومت ایران همچنین بیانیه یونیسف درباره کشته‌شدن بیش از ۵۰ کودک را بازتاب داده و خواستار اقدام عملی جامعه جهانی برای پایان‌دادن به سرکوب کودکان، آزادی دانش‌آموزان بازداشت‌شده و پاسخ‌گویی مقام‌های جمهوری اسلامی شدند.

اعدام کودکان و نوجوانان

کنوانسیون حقوق کودک و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی صدور و اجرای حکم اعدام برای جرمی را که فرد پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده باشد ممنوع می‌کنند. ایران به هر دو معاهده پیوسته است.

با این حال، جمهوری اسلامی در دهه‌های گذشته افرادی را به‌دلیل جرائمی که در سن کمتر از ۱۸ سال مرتکب شده بودند اعدام کرده است. سازمان ملل و نهادهای حقوق‌بشری بارها از حکومت ایران خواسته‌اند اجرای احکام اعدام کودکان را متوقف کند.

منابع مقاومت ایران نیز اعدام مجرمان نوجوان را بخشی از سیاست اعدام و ارعاب در جمهوری اسلامی معرفی می‌کنند و خواستار لغو کامل مجازات اعدام هستند. در طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی، لغو مجازات اعدام از اصول اعلام‌شده برای ایران آینده است.

ارزیابی عملکرد یونیسف در ایران

فعالیت یونیسف در ایران، به‌ویژه در حوزه واکسیناسیون، تغذیه، آموزش کودکان پناهنده، کمک‌رسانی هنگام بلایای طبیعی و حمایت از کودکان دارای معلولیت، بخشی از همکاری‌های فنی و انسان‌دوستانه این سازمان است.

در مقابل، وابستگی اجرای برنامه‌های کشوری به همکاری نهادهای حکومتی، محدودیت دسترسی مستقل به زندان‌ها و مدارس، نبود آمار شفاف درباره کودکان بازداشت‌شده و محدودیت فعالیت سازمان‌های مستقل مدنی، ارزیابی کامل وضعیت کودکان را دشوار می‌کند.

در جریان بررسی برنامه کشوری ایران برای دوره ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۷، نمایندگان آمریکا و کانادا نسبت به محدودیت‌های سند، نحوه همکاری با نهادهای جمهوری اسلامی و فقدان توجه کافی به سرکوب اعتراضات و حقوق کودکان ابراز نگرانی کردند.

از دید مقاومت ایران، همکاری نهادهای بین‌المللی با حکومت ایران باید با نظارت مستقل، انتشار شفاف اطلاعات و تضمین رسیدن کمک‌ها به کودکان همراه باشد. منابع مقاومت تأکید می‌کنند که برنامه‌های خدماتی نمی‌تواند جایگزین محکومیت و پیگیری حقوقی قتل، بازداشت، شکنجه یا اعدام کودکان شود.

محدودیت‌ها و انتقادها

یونیسف، مانند دیگر نهادهای سازمان ملل، با محدودیت‌هایی روبه‌رو است. این نهاد دولت یا دادگاه بین‌المللی نیست و اختیار اعمال تحریم، صدور حکم قضایی یا اجبار دولت‌ها به اجرای توصیه‌هایش را ندارد.

مهم‌ترین انتقادها و محدودیت‌های مطرح‌شده درباره یونیسف عبارت‌اند از:

• وابستگی کامل مالی به کمک‌های داوطلبانه؛
• تأثیر اولویت‌های کشورهای کمک‌کننده بر توزیع منابع؛
• وابستگی عملیات کشوری به اجازه و همکاری دولت‌ها؛
• دشواری دسترسی مستقل به کودکان در زندان‌ها یا مناطق بسته؛
• محدودیت در انتشار اطلاعات به‌دلیل ملاحظات دیپلماتیک؛
• فاصله میان صدور بیانیه‌های ابراز نگرانی و اقدامات مؤثر برای حفاظت از کودکان؛
• کمبود منابع در بحران‌های طولانی و کمتر مورد توجه رسانه‌ها؛
• خطر بهره‌برداری تبلیغاتی دولت‌های ناقض حقوق کودک از همکاری‌های انسان‌دوستانه.

در عین حال، حضور میدانی، شبکه گسترده تدارکاتی، تجربه تخصصی و توانایی یونیسف در رساندن واکسن، آب، غذا و خدمات آموزشی به مناطق بحرانی، از نقاط قوت این نهاد محسوب می‌شود.

جایگاه یونیسف در نظام سازمان ملل

یونیسف بخشی از نظام سازمان ملل است، اما سازمان تخصصی مستقلی مانند سازمان جهانی بهداشت محسوب نمی‌شود. این نهاد بر اساس قطعنامه مجمع عمومی ایجاد شده و تحت هدایت کلی مجمع عمومی و شورای اقتصادی و اجتماعی فعالیت می‌کند.

یونیسف با سازمان جهانی بهداشت، برنامه جهانی غذا، کمیساریای عالی پناهندگان، برنامه توسعه ملل متحد، سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و نهادهای غیردولتی همکاری دارد. تقسیم مسئولیت میان این نهادها در بحران‌های بشردوستانه بر اساس حوزه‌های تخصصی صورت می‌گیرد.

اهمیت

یونیسف از زمان تأسیس در سال ۱۹۴۶ از یک صندوق اضطراری محدود به نهادی جهانی برای حمایت از حقوق کودکان تبدیل شده است. مشارکت در گسترش واکسیناسیون، کاهش مرگ‌ومیر کودکان، مقابله با سوءتغذیه، توسعه آموزش و تدوین و اجرای کنوانسیون حقوق کودک از مهم‌ترین حوزه‌های تأثیرگذاری آن بوده است.

با وجود این، جنگ، فقر، تغییرات اقلیمی، مهاجرت اجباری، کار کودک، ازدواج کودکان، محرومیت آموزشی و سرکوب سیاسی همچنان زندگی میلیون‌ها کودک را تهدید می‌کند. میزان موفقیت یونیسف به منابع مالی، دسترسی میدانی، همکاری دولت‌ها و امکان نظارت مستقل بر اجرای برنامه‌هایش بستگی دارد.

جستارهای وابسته

• سازمان ملل متحد
• مجمع عمومی سازمان ملل متحد
• منشور ملل متحد
• کنوانسیون حقوق کودک
• کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد
• اعلامیه جهانی حقوق بشر
• میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی
• حقوق کودک
• کودکان کار در ایران
• قیام ۱۴۰۱ ایران
• مجازات اعدام
• طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی
• شورای ملی مقاومت ایران