کاربر:Hamidreza/صفحه تمرین
صالح محمدی، (متولد ۲۰ اسفند ۱۳۸۵ – اعدامشده ۲۸ اسفند ۱۴۰۴) کشتیگیر نوجوان ایرانی، دارنده مدال برنز کشتی آزاد جام بینالمللی بوایسار سایتیاف روسیه در وزن ۷۱ کیلوگرم (شهریور ۱۴۰۳)، و یکی از بازداشتشدگان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ در قم بود. او با اعترافات اجباری و زیر شکنجه در روند یک دادگاه کیفری، به اتهام مشارکت در قتل دو مأمور یگان ویژه نیروهای انتظامی محکوم و اعدام شد.
زندگینامه و دستاوردها
صالح محمدی، متولد قم، عضو تیم ملی کشتی آزاد نوجوانان ایران بود. او در مسابقات جام سایتیاف روسیه (۱۶–۱۸ شهریور ۱۴۰۳، کراسنویارسک) با کسب مدال برنز، در کنار دو مدال طلای همتیمیهایش (سام سیار و امیرحسین نقدعلیپور)، به موفقیت تیم ایران کمک کرد. محمدی پیش از بازداشت، به عنوان ورزشکاری با استعداد و آرزوی قهرمانی المپیک شناخته میشد.
بازداشت و اتهامات
محمدی در ۲۵ دیماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ در قم بازداشت شد. دادستان قم او را متهم به «قتل عمد» مأمور یگان ویژه محمد قاسمی هماپور (با ۲۹ جراحت چاقو) و مشارکت در قتل عباس اسدی نمود. همچنین اتهامات اضافی شامل «محاربه»، «تحریک به جنگ و کشتار»، و «اقدام عملیاتی برای اسرائیل و آمریکا» بود. دادگاه کیفری قم این اتهامات را بر اساس گزارش پزشکی قانونی (تأیید جراحات)، بازسازی صحنه جرم، و شهود عینی وارد دانست.
دادگاه و اعترافات
دادگاه کیفری قم در ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ حکم اعدام ملأعام (در میدان نبوت) را صادر کرد. صالح محمدی در دادگاه شهادت داد که اعترافات اولیهاش تحت شکنجه و فشار در بازجوییهای مقدماتی گرفته شده و اعترافات خود را پس گرفت. صالح ادعا کرد که در صحنه جرم حضور نداشته و شواهد مانند فیلم دوربین مداربسته او را تبرئه میکند، اما دادگاه از ارائه تصاویر دوربین مداربسته طفره رفت و آنرا نشان نداد. خانواده محمدی بارها پیشنهاد وکیل مستقل دادند اما علیرغم خواسته آنها، دادگاه وکیل تسخیری و تحمیل شده برای صالح ارائه داد و وکیل تسخیری دفاع مؤثری ارائه نداد و دادگاه ادعای شکنجه را رد کرد، با استدلال عدم وجود آثار جسمی و اعتبار اقرارهای بازسازیشده صالح محمدی را به اعدام محکوم نمود.[۱]
اجرای حکم
حکم در بامداد ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ (۱۸ مارس ۲۰۲۶) به همراه مهدی قاسمی و سعید داوودی در قم اجرا شد. اجرای آن پیش از نوروز و بدون اطلاع قبلی به خانواده صورت گرفت.
بازتابها و انتقادات
سازمانهای حقوق بشری مانند کانون حقوق بشر ایران، اعدام را «قتل حکومتی» و روند را «ناعادلانه» خواندند، با تأکید بر اعترافات اجباری، عدم دسترسی به وکیل مستقل، و فقدان شواهد مستقل (مانند فیلم مداربسته). قهرمانان المپیک آن را «لکه سیاه بر ورزش» نامیدند، اما فدراسیون کشتی سکوت اختیار کرد. واکنشهای جهانی شامل درخواستهای توقف حکم از مقامات آمریکایی بود.