کاربر:Hamidreza/صفحه تمرین

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

درحال ویرایش

محمد صالح ظریف‌مقدم (متولد ۱۳۷۶ – شهادت ۱۸دی‌ماه ۱۴۰۴) مربی برجسته بوکس، قهرمان و ملی‌پوش اسبق ایران و از جان‌باختگان برجسته قیام مردمی ۱۴۰۴ بود. او در جریان اعتراضات سراسری در تهران به‌ضرب گلوله نیروهای سرکوب‌گر رژیم از ناحیه پهلو مجروح شد و پس‌از مدتی با تیر خلاص به سر به شهادت رسید و نمادی از پیوند ورزش با مبارزه آزادی‌خواهانه شد.

زندگی‌نامه اولیه

محمد صالح ظریف‌مقدم در سال ۱۳۷۶ در تهران چشم به جهان گشود و در همان شهر بزرگ شد. او از کودکی به ورزش بوکس علاقه‌مند شد و به‌سرعت استعداد خود را در این رشته نشان داد. در زمان شهادتش ۲۸ سال سن داشت، پدر یک کودک ۵ ساله بود و زندگی خانوادگی ساده‌ای داشت که با شغل آزاد و مربیگری حرفه‌ای بوکس تأمین می‌شد.

کارنامه ورزشی و مربیگری

ظریف‌مقدم یکی از چهره‌های شناخته‌شده بوکس ایران بود و کارنامه درخشانی در عرصه قهرمانی و مربیگری داشت. او به‌عنوان مربی درجه‌یک فدراسیون بوکس، مربی اسبق تیم ملی نونهالان، قهرمان چند دوره مسابقات کشوری و استانی، ملی‌پوش سابق و دارنده کاپ تکنیک در تورنمنت‌های معتبر شناخته می‌شد. فعالیت او در استعدادیابی و پرورش بوکسورهای جوان، جایگاه ویژه‌ای در جامعه ورزشی ایران برایش ایجاد کرده بود.

دستاوردهای ورزشی

نقش در قیام ۱۴۰۴ و شهادت

در دی‌ماه ۱۴۰۴، همزمان با اوج‌گیری اعتراضات مردمی علیه رژیم، محمد صالح ظریف‌مقدم به خیابان‌های تهران (منطقه ستارخان) رفت تا در کنار هم‌وطنانش برای آزادی مبارزه کند. او ابتدا از ناحیه پهلو مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سپس نیروهای سرکوب‌گر با شلیک تیر خلاص به سر، جان او را گرفت. این واقعه در فهرست کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۴ ثبت شده و الگویی از خشونت سیستماتیک علیه معترضان را نشان می‌دهد.

خانواده و روایت‌های پس از شهادت

خانواده ظریف‌مقدم، از جمله عمه‌اش، در مصاحبه‌های رسانه‌ای از فشارهای نهادهای امنیتی سخن گفته‌اند. رژیم پیشنهاد مبالغی تا ۲۰۰ میلیون تومان برای سکوت یا تغییر روایت مرگ او داد که رد شد. این فشارها بخشی از سیاست ارعاب خانواده‌های شهدا برای کنترل فضای رسانه‌ای بود و مقاومت خانواده، صدای شهادت او را بلندتر کرد.​

جایگاه نمادین و یادبودها

شهادت محمد صالح ظریف‌مقدم به‌دلیل ترکیب هویت ورزشی (مربی موفق بوکس) و نقش مبارزانه‌اش، او را به چهره‌ای نمادین در میان ورزشکاران جان‌باخته قیام ۱۴۰۴ تبدیل کرده است. در شبکه‌های اجتماعی و گزارش‌های حقوق بشری، از او به‌عنوان «مربی بوکس آزادی‌خواه» و «پدری که برای آینده فرزندش جنگید» یاد می‌شود. نام او در دانشنامه‌های مستقل کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۴ ماندگار است.