ابراهیم احمدپوریان
| ابراهیم احمدپوریان | |
|---|---|
 شهید قیام سراسری، ابراهیم احمدپوریان | |
| درگذشت | ۱۸دی ۱۴۰۴ تهران، نازیآباد |
| علت مرگ | شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر حکومتی |
| ملیت | ایرانی (کرد) |
| شناختهشده برای | شهید اعتراضات سراسری دی ۱۴۰۴ |
| همسر | متاهل |
ابراهیم احمدپوریان، (۱۸دیماه ۱۴۰۴) شهید قیام دیماه ۱۴۰۴، یکی از نمادهای مقاومت مردمی در اعتراضات سراسری ایران است. او در جریان درگیریهای شدید خیابانی تهران به شهادت رسید و جزئیات زندگیاش نشاندهنده عمق فداکاری طبقات کارگر در این جنبش است.
مشخصات شخصی
ابراهیم احمدپوریان اهل سقز و متولد روستای شێخەڵە (شیخهله) که در تهران بهعنوان کارگر روزمزد زندگی خود و خانوادهاش را تامین میکرد در جریان اعتراضات سراسری۱۴۰۴ در محله نازیآباد تهران با شلیک مستقیم ماموران سرکوبگر رژیم قرار گرفت و به شهادت رسید.
نام او در فهرست رسمی لیست جانباختگان اعتراضات ۱۴۰۴ با شماره ۷۳ ثبت شده است.
نحوه شهادت
در دیماه ۱۴۰۴، موج جدیدی از اعتراضات مردمی علیه حکومت با شعارهای «مرگ بر خامنهای» و مطالبات گسترده اقتصادی-سیاسی شعلهور شد.
ابراهیم احمدپوریان در ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) در محلهی نازیآباد تهران، حین شرکت در تظاهرات، هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی توسط نیروهای یگان ویژه و گردانهای ویژه قرار گرفت و بر اثر جراحات وارده به شهادت رسید.
رویدادهای پس از شهادت
پیکرش پس از چند روز با تأخیر و تحت فشارهای امنیتی به خانوادهاش تحویل داده شد؛ مأموران مانع از برگزاری مراسم عمومی شدند.
تصاویر و ویدیوهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی، صحنههای شهادتش و سوگواری خانواده و دو فرزندش را نشان میدهد و به نمادی برای ادامه قیام تبدیل شده است.[۱][۲]
این رویداد همزمان با موج کشتار گسترده در تهران رخ داد؛ چندین شهید دیگر نیز در همان روز و منطقه گزارش شدهاند.
زمینه اعتراضات سراسری ۱۴۰۴
اعتراضات سراسری ایران در سال ۱۴۰۴ قیام دی ۱۴۰۴ یکی از گستردهترین و عمیقترین خیزشهای مردمی در تاریخ معاصر ایران بود که بر بستر انباشت همزمان بحرانهای ساختاری اقتصادی و سیاسی شکل گرفت. این قیام ریشه در شکاف طبقاتی بسیار عمیق، انباشت شدید فقر، نابودی معیشت اکثریت جامعه و تمرکز ثروت و قدرت در دست اقلیتی وابسته به حاکمیت ولایت فقیه داشت.
این خیزش فراتر از اعتراض به وضعیت معیشتی یا سرکوب، در واقع خروش جامعه علیه نظام ایدئولوژیک-فقاهتی جمهوری اسلامی بود که حیات، آزادی، تنوع اندیشه و آینده را نفی میکرد و مرگ، حذف و انکار انسان را به اصل حاکمیت تبدیل کرده بود.
ویژگیهای کلیدی اعتراضات سراسری ۱۴۰۴
- تمرکز اصلی بر نفی حاکمیت ولایت فقیه و شخص رهبر آن (شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر اصل ولایت فقیه»)
- گستردگی جغرافیایی بیسابقه: درگیری اعتراضی در بیش از ۱۹۰ شهر
- شکلگیری خودجوش ضرورت «سازماندهی در حین نبرد» به عنوان یک نیاز فوری و درونی
- روشنگری و مرزبندی قاطع با هرگونه دیکتاتوری (گذشته و آینده) و محدودسازی امکان مصادره توسط نیروهای واپسگرا
- اتکای آگاهانه به نیروی درونی جامعه و آزادسازی انرژی اجتماعی عظیم
- تثبیت جهتگیری استراتژیک بازگشتناپذیر به سوی سرنگونی حاکمیت
در مقابل این خیزش، حاکمیت با حداکثر سطح خشونت (هزاران کشته، مجروح و بازداشتشده) پاسخ داد؛ اما همین شدت سرکوب نهتنها مردم را عقب نراند، بلکه عزم بازگشتناپذیر برای پایان دادن به نظام ولایت فقیه را در لایههای مختلف جامعه عمیقتر و پایدارتر کرد.
قیام دی ۱۴۰۴ به عنوان نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران، اصالت، مشروعیت و توقفناپذیری خود را هم در داخل کشور و هم در سطح جهانی به ثبت رساند و امید به امکان تغییر بنیادین را در میان بخش بزرگی از جامعه ایران و حامیان بینالمللی آن تقویت کرد.[۳]