کودتا
| شناسنامه | |
|---|---|
| نام لاتین | Coup d'état |
| نامهای دیگر | براندازی حکومتی، قبضه قدرت |
| حوزه | علوم سیاسی، روابط بینالملل، تاریخ |
| نوع | مفهوم سیاسی |
| خاستگاه | فرانسه |
| دوره شکلگیری | سده هفدهم میلادی (بهعنوان اصطلاح)، گسترش نظری در سدههای نوزدهم و بیستم |
| اندیشه و تاریخ | |
| اندیشمندان برجسته | ساموئل هانتینگتون، ادوارد لوتواک، جک گلدستون |
| مفاهیم کلیدی | قدرت سیاسی، ارتش، مشروعیت، انتقال قدرت، نخبگان سیاسی |
| آثار مهم | Coup d'État: A Practical Handbook، Political Order in Changing Societies |
| جریانهای مرتبط | انقلاب، جنگ داخلی، کودتای نظامی، خودکودتا |
| تأثیرپذیرفته از | دولت مدرن، تمرکز قدرت، نقش ارتش در سیاست |
| تأثیرگذار بر | مطالعات تغییر رژیم، نظریههای اقتدارگرایی و دموکراسی |
| نقد و ارزیابی | |
| نقدهای اصلی | ابهام مرز میان کودتا و انقلاب، نقش عوامل خارجی، مسئله مشروعیت |
کودتا (به فرانسوی: Coup d'état) به اقدام ناگهانی، سازمانیافته و عمدتاً غیرقانونی برای تصرف قدرت سیاسی توسط گروهی محدود از نخبگان حکومتی، فرماندهان نظامی یا مقامهای امنیتی گفته میشود. برخلاف انقلاب که معمولاً با مشارکت گسترده جامعه و دگرگونی بنیادین ساختارهای سیاسی همراه است، کودتا اغلب با کنترل سریع مراکز کلیدی حکومت، کنار گذاشتن رهبران مستقر و انتقال قدرت بدون طی فرایندهای قانونی انجام میشود.[۱]
کودتا از مهمترین مفاهیم مورد مطالعه در علوم سیاسی، روابط بینالملل و تاریخ معاصر است. پژوهشگران آن را یکی از مهمترین شیوههای تغییر رژیم سیاسی میدانند که بهویژه در قرن بیستم در کشورهای آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و خاورمیانه نقشی تعیینکننده در تحولات سیاسی ایفا کرده است.[۲]
ریشهشناسی
اصطلاح Coup d'état از زبان فرانسوی گرفته شده و به معنای «ضربه به دولت» یا «اقدام ناگهانی علیه حکومت» است. این واژه از سده هفدهم میلادی در ادبیات سیاسی فرانسه برای توصیف اقدامهای فوقالعاده در ساختار قدرت به کار رفت و بعدها در زبانهای دیگر، از جمله فارسی، به صورت «کودتا» رواج یافت.[۳]
هرچند خود واژه ریشهای فرانسوی دارد، اما پدیده کودتا بسیار قدیمیتر از این اصطلاح است و نمونههایی از براندازی ناگهانی فرمانروایان در امپراتوریهای باستان، دولتشهرهای یونان و امپراتوری روم نیز گزارش شده است. با شکلگیری دولتهای مدرن و ارتشهای سازمانیافته، مفهوم کودتا بهتدریج به یکی از موضوعات اصلی مطالعات سیاسی تبدیل شد.
ویژگیهای کودتا
پژوهشگران چند ویژگی مشترک را برای بیشتر کودتاها برمیشمارند:
- اجرای ناگهانی و غافلگیرکننده؛
- مشارکت گروهی محدود از عاملان؛
- تصرف مراکز حیاتی حکومت، از جمله ستاد ارتش، مراکز مخابراتی و رسانههای دولتی؛
- بازداشت، برکناری یا منزوی کردن رهبران سیاسی؛
- تلاش برای تثبیت سریع حکومت جدید.
لوتواک تأکید میکند که موفقیت بسیاری از کودتاها بیش از آنکه به شمار نیروها وابسته باشد، به توانایی کودتاگران در کنترل سریع شبکههای فرماندهی، ارتباطات و نهادهای تصمیمگیری بستگی دارد.[۴]
از سوی دیگر، همه کودتاها موفق نیستند. بسیاری از آنها با مقاومت نیروهای وفادار به حکومت، اختلاف میان فرماندهان نظامی یا واکنش سریع نهادهای دولتی شکست میخورند.
انواع کودتا
کودتای نظامی
رایجترین نوع کودتا است که در آن بخشی از نیروهای مسلح یا فرماندهان ارتش قدرت را در دست میگیرند. بسیاری از کودتاهای قرن بیستم در آمریکای لاتین، آفریقا و خاورمیانه از این نوع بودهاند.[۵]
کودتای درونحکومتی
در این نوع، مقامهای ارشد حکومت بدون بسیج عمومی یا درگیری گسترده نظامی، رهبر یا دولت مستقر را کنار میگذارند. این گونه گاهی «کودتای درباری» نیز نامیده میشود، زیرا معمولاً در درون ساختار قدرت رخ میدهد.
خودکودتا
در خودکودتا (Autogolpe)، رهبر مستقر با تعلیق قانون اساسی، انحلال پارلمان یا محدود کردن نهادهای قانونی، اختیارات خود را گسترش میدهد. پژوهشگران اقدام آلبرتو فوجیموری در پرو (۱۹۹۲) را نمونهای شناختهشده از این نوع میدانند.[۶]
کودتای نافرجام
اگر عاملان نتوانند کنترل قدرت را تثبیت کنند، کودتا شکستخورده تلقی میشود؛ هرچند ممکن است پیامدهای سیاسی، امنیتی و اجتماعی مهمی بر جای بگذارد.
تفاوت کودتا و انقلاب
گرچه هر دو میتوانند به تغییر حکومت بینجامند، اما از نظر شیوه اجرا، میزان مشارکت اجتماعی و دامنه تغییرات تفاوتهای مهمی دارند.
| ویژگی | کودتا | انقلاب |
|---|---|---|
| عامل اصلی | گروه محدود نخبگان یا نظامیان | مشارکت گسترده اجتماعی |
| سرعت اجرا | سریع | معمولاً تدریجیتر |
| تغییر ساختار سیاسی | اغلب محدود | معمولاً گسترده |
| ابزار اصلی | کنترل مراکز قدرت | بسیج اجتماعی |
در عمل، برخی رویدادهای تاریخی در مرز میان کودتا و انقلاب قرار میگیرند و درباره ماهیت آنها میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.[۷]
عوامل مؤثر در وقوع کودتا
پژوهشهای علوم سیاسی مجموعهای از عوامل را در افزایش احتمال وقوع کودتا مؤثر دانستهاند.
نقش ارتش
یکی از مهمترین عوامل در بسیاری از کودتاها، جایگاه ارتش در ساختار سیاسی است. هرچه نیروهای مسلح استقلال سازمانی، نفوذ سیاسی و کنترل بیشتری بر منابع کشور داشته باشند، احتمال مداخله آنها در سیاست افزایش مییابد.[۸]
ضعف نهادهای سیاسی
بحران مشروعیت، اختلاف میان نخبگان، ضعف دولت، بیثباتی سیاسی و ناتوانی حکومت در حل بحرانهای داخلی میتواند زمینه را برای اقدام گروههای کودتاگر فراهم کند.
بحرانهای اقتصادی
تورم شدید، رکود اقتصادی، بیکاری و نارضایتی عمومی از جمله عواملی هستند که ممکن است شرایط مساعدی برای وقوع کودتا ایجاد کنند؛ هرچند این عوامل بهتنهایی علت وقوع کودتا محسوب نمیشوند.
مداخلات خارجی
در برخی کودتاها، اسناد تاریخی از حمایت یا دخالت قدرتهای خارجی در برنامهریزی، تأمین مالی یا پشتیبانی اطلاعاتی خبر میدهند. با این حال، میزان و نوع این دخالتها باید در هر مورد بر اساس اسناد مستقل بررسی شود و نمیتوان آن را به همه کودتاها تعمیم داد.[۹]
کودتا در تاریخ معاصر ایران
تاریخ معاصر ایران نیز شاهد رویدادهایی بوده است که در پژوهشهای تاریخی با عنوان کودتا بررسی شدهاند.
کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹
در سوم اسفند ۱۲۹۹، رضاخان و سید ضیاءالدین طباطبایی با تصرف مراکز حکومتی در تهران قدرت را در دست گرفتند. این رویداد زمینهساز تحولات سیاسی بعدی و شکلگیری سلطنت پهلوی شد.[۱۰]
کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
یکی از مهمترین رویدادهای تاریخ معاصر ایران، برکناری دولت محمد مصدق در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود. اسناد منتشرشده از آرشیوهای ایالات متحده و بریتانیا نشان میدهد که سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) و سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) در عملیات آژاکس نقش داشتند؛ با این حال، پژوهشگران درباره میزان تأثیر عوامل داخلی و خارجی در موفقیت این کودتا دیدگاههای متفاوتی ارائه کردهاند.[۱۱][۱۲]
این رویداد از پرمطالعهترین نمونههای دخالت خارجی در تغییر حکومت در مطالعات روابط بینالملل به شمار میرود و همچنان موضوع پژوهشهای تاریخی گسترده است.[۱۳][۱۴]
نمونههای مشهور کودتا در جهان
کودتاها در مناطق مختلف جهان و در دورههای تاریخی گوناگون رخ دادهاند. برخی از شناختهشدهترین نمونهها عبارتاند از:
| سال | کشور | رویداد | توضیح |
|---|---|---|---|
| ۱۹۵۲ | مصر | کودتای افسران آزاد | افسران آزاد به رهبری محمد نجیب و جمال عبدالناصر حکومت ملک فاروق را برکنار کردند.[۱۵] |
| ۱۹۶۰ | ترکیه | کودتای ۱۹۶۰ | ارتش دولت عدنان مندرس را سرنگون کرد.[۱۶] |
| ۱۹۷۳ | شیلی | کودتای شیلی | ارتش به رهبری آگوستو پینوشه دولت سالوادور آلنده را برکنار کرد.[۱۷] |
| ۱۹۸۰ | ترکیه | کودتای ۱۹۸۰ | نیروهای مسلح با اعلام حکومت نظامی قدرت را در دست گرفتند.[۱۸] |
| ۱۹۹۲ | پرو | خودکودتای فوجیموری | رئیسجمهور پارلمان را منحل و قانون اساسی را تعلیق کرد.[۱۹] |
| ۲۰۲۱ | میانمار | کودتای نظامی | ارتش دولت منتخب را برکنار و وضعیت فوقالعاده اعلام کرد.[۲۰] |
هر یک از این رویدادها شرایط، بازیگران و پیامدهای متفاوتی داشتهاند و پژوهشگران آنها را در چارچوبهای گوناگون علوم سیاسی بررسی کردهاند.
پیامدهای کودتا
پیامدهای کودتا بسته به شرایط هر کشور متفاوت است، اما معمولاً در چند حوزه قابل بررسی است.
پیامدهای سیاسی
- تغییر رهبران سیاسی؛
- تعلیق یا اصلاح قانون اساسی؛
- انحلال پارلمان یا محدود شدن اختیارات آن؛
- افزایش نقش نیروهای نظامی و امنیتی در اداره کشور.
در بسیاری از موارد، حکومتهای برآمده از کودتا با صدور فرمانهای فوقالعاده و اعمال حکومت نظامی تلاش کردهاند قدرت خود را تثبیت کنند.[۲۱]
پیامدهای اجتماعی
کودتاها میتوانند موجب قطبیشدن جامعه، افزایش مهاجرت سیاسی، کاهش اعتماد عمومی به نهادهای حکومتی و محدود شدن آزادیهای مدنی شوند.
پیامدهای اقتصادی
بیثباتی سیاسی ناشی از کودتا گاه به کاهش سرمایهگذاری، رکود اقتصادی، تحریمهای بینالمللی یا تغییر سیاستهای اقتصادی منجر میشود.
پیامدهای بینالمللی
واکنش جامعه بینالمللی به کودتاها یکسان نیست. برخی حکومتهای برآمده از کودتا با تحریم یا تعلیق عضویت در سازمانهای منطقهای روبهرو شدهاند، در حالی که برخی دیگر توانستهاند به تدریج مشروعیت دیپلماتیک کسب کنند.
مطالعات دانشگاهی درباره کودتا
از نیمه دوم قرن بیستم، مطالعه کودتا به شاخهای مهم در علوم سیاسی تبدیل شد.
ادوارد لوتواک
ادوارد لوتواک در کتاب Coup d'État: A Practical Handbook (۱۹۶۸) سازوکار عملی اجرای کودتا را بررسی کرده است. او استدلال میکند که موفقیت کودتا بیش از هر چیز به کنترل مراکز فرماندهی، ارتباطات، رسانهها و نهادهای تصمیمگیری وابسته است.[۲۲]
ساموئل هانتینگتون
ساموئل هانتینگتون در کتاب Political Order in Changing Societies رابطه میان توسعه نامتوازن، ضعف نهادهای سیاسی و افزایش احتمال مداخله ارتش در سیاست را تحلیل کرده است. از دیدگاه او، در جوامعی که نهادهای سیاسی از انسجام کافی برخوردار نیستند، ارتش ممکن است به بازیگری تعیینکننده در انتقال قدرت تبدیل شود.[۲۳]
پژوهشهای آماری معاصر
پژوهشگران معاصر با استفاده از پایگاههای داده بینالمللی، عواملی مانند ساختار ارتش، رقابت میان نخبگان، نابرابری اقتصادی، جنگهای داخلی و فشارهای خارجی را در احتمال وقوع یا شکست کودتا بررسی کردهاند. مطالعاتی مانند پایگاه داده کودتاهای کلایتون ثاین از منابع پرکاربرد در این حوزه به شمار میروند.[۲۴]
نظریههای تبیین کودتا
پژوهشگران برای توضیح چرایی وقوع کودتا نظریههای گوناگونی ارائه کردهاند.
نظریه نهادی
بر اساس این دیدگاه، ضعف نهادهای حکومتی، نبود سازوکارهای قانونی انتقال قدرت و کاهش مشروعیت سیاسی احتمال وقوع کودتا را افزایش میدهد.
نظریه نظامی
این نظریه بر نقش ارتش بهعنوان سازمانی منسجم، سلسلهمراتبی و دارای ظرفیت بسیج سریع تأکید میکند.
نظریه نخبگان
برخی پژوهشگران کودتا را نتیجه رقابت میان گروههای نخبه برای دسترسی به قدرت میدانند، بهویژه هنگامی که امکان رقابت قانونی محدود باشد.
نظریه مداخله خارجی
در برخی مطالعات، نقش قدرتهای خارجی در حمایت اطلاعاتی، مالی یا سیاسی از کودتاها بررسی شده است؛ با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که میزان تأثیر این عامل در هر مورد باید بهطور مستقل ارزیابی شود.
نقدها و مباحث نظری
تعریف دقیق کودتا همچنان موضوع بحث میان پژوهشگران است. برخی معتقدند مرز میان کودتا، انقلاب، شورش و انتقال غیرقانونی قدرت همیشه روشن نیست. همچنین درباره نقش قدرتهای خارجی، میزان مشارکت مردمی و مشروعیت حکومتهای برآمده از کودتا دیدگاههای متفاوتی وجود دارد.
در سالهای اخیر، اصطلاحهایی مانند «کودتای نرم»، «کودتای قضایی» و «کودتای پارلمانی» نیز وارد ادبیات سیاسی شدهاند، اما کاربرد این مفاهیم درباره رویدادهای مشخص همچنان محل اختلاف است و نیازمند بررسی موردی بر پایه منابع معتبر است.[۲۵]
تأثیر کودتا بر دموکراسی
پژوهشهای تطبیقی نشان میدهد که کودتاها معمولاً روند توسعه نهادهای دموکراتیک را با اختلال روبهرو میکنند؛ هرچند پیامدهای بلندمدت آنها در کشورهای مختلف یکسان نیست. برخی حکومتهای برآمده از کودتا پس از دورهای انتقالی به انتخابات بازگشتهاند، در حالی که برخی دیگر به حکومتهای اقتدارگرا تبدیل شدهاند.[۲۶]
جستارهای وابسته
- انقلاب
- علوم سیاسی
- روابط بینالملل
- ارتش
- دموکراسی
- اقتدارگرایی
- کودتای ۲۸ مرداد
- کودتای سوم اسفند
- جنگ داخلی
- حکومت نظامی
منابع
- ↑ Edward N. Luttwak, Coup d'État: A Practical Handbook, Harvard University Press.
- ↑ Samuel P. Huntington, Political Order in Changing Societies, Yale University Press.
- ↑ Oxford Reference, "Coup d'état".
- ↑ Luttwak, همان.
- ↑ Huntington, همان.
- ↑ Oxford Reference.
- ↑ Jack A. Goldstone, Revolutions: A Very Short Introduction, Oxford University Press.
- ↑ Huntington, همان.
- ↑ National Security Archive.
- ↑ Ervand Abrahamian, A History of Modern Iran, Cambridge University Press.
- ↑ National Security Archive.
- ↑ CIA Historical Review Program.
- ↑ کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹-ایرانپدیا
- ↑ کودتای ۲۸ مرداد- ایرانپدیا
- ↑ Joel Gordon, Nasser's Blessed Movement, Oxford University Press.
- ↑ William Hale, Turkish Politics and the Military, Routledge.
- ↑ Peter Winn, Weavers of Revolution, Oxford University Press.
- ↑ Hale, همان.
- ↑ Oxford Reference.
- ↑ United Nations Human Rights Office.
- ↑ Luttwak, همان.
- ↑ Luttwak, همان.
- ↑ Huntington, همان.
- ↑ Clayton L. Thyne, Coup Dataset.
- ↑ Oxford Reference.
- ↑ Nancy Bermeo, Journal of Democracy.
کتابشناسی
- Abrahamian, Ervand. A History of Modern Iran. Cambridge University Press.
- Goldstone, Jack A. Revolutions: A Very Short Introduction. Oxford University Press.
- Gordon, Joel. Nasser's Blessed Movement. Oxford University Press.
- Hale, William. Turkish Politics and the Military. Routledge.
- Huntington, Samuel P. Political Order in Changing Societies. Yale University Press.
- Luttwak, Edward N. Coup d'État: A Practical Handbook. Harvard University Press.
- Winn, Peter. Weavers of Revolution. Oxford University Press.
- Oxford Reference. "Coup d'état".
- National Security Archive. "The Iran Coup, 1953".
- CIA Historical Review Program.
- United Nations Human Rights Office.
- Clayton L. Thyne. Coup Dataset.