درگاه:اصلی/نوشتارهای برگزیده: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
<!-- نوشتار 1 --> | <!-- نوشتار 1 --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:تسخیر سفارت آمریکا.jpg|جایگزین=تسخیر سفارت آمریکا|بندانگشتی|200x200پیکسل|تسخیر سفارت آمریکا]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''گروگان‌گیری در سفارت آمریکا'''، درایران (Iran hostage crisis ) که در ادبیات رژیم ایران به تسخیر لانه جاسوسی یا تسخیر سفارت آمریکا مشهور است، در روز سیزدهم آبان ۱۳۵۸ توسط گروهی از دانشجویان که خود را «دانشجویان پیرو خط امام» می‌نامیدند، صورت گرفت. | ||
این دانشجویان با بالا رفتن از دیوار سفارت، ۶۶ دیپلمات آمریکایی که کارمند این سفارت بودند را به گروگان گرفتند. رخدادی که به گفته خود این گروه قرار بود ۲ یا ۳روز ادامه داشته باشد اما ۴۴۴ روز به درازا کشید و تبدیل به بزرگترین چالش و بحران بین‌المللی، | |||
به طور خاص در روابط ایران و آمریکا شد. بحرانی که اثرات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی آن بر روابط ۲ کشور ایران و آمریکا سایه گسترده و تا همین امروز بر جای مانده است. | |||
اشغال سفارت آمریکا و گروگان‌گیری که قرار بود محدود به زمان مشخصی باشد، ۴۴۴ روز طول کشید و بعد از یک سال تصمیم‌گیری به مجلس ارجاع داده شد و در ۱۱ آبان ۱۳۵۹، چهار شرط پیشنهادی در رابطه با گروگان‌های آمریکایی در مجلس به تصویب رسید: اول، آزاد کردن تمام سرمایه‌های ایران. دوم، لغو همه ادعاهای آمریکا علیه حکومت ایران. سوم، عدم دخالت نظامی و سیاسی آمریکا در ایران. چهارم، پس دادن اموال شاه. | |||
ماجرای گروگان‌گیری سفارت امریکا سرانجام در قراردادی موسوم به «قرارداد الجزایر»، بین دولت آمریکا و دولت جمهوری اسلامی ایران، در تاریخ ۳۰ دی ماه ۱۳۵۹ (۲۰ ژوئیه ۱۹۸۱) با بازگرداندن بخشی از دارایی‌های ایران از طرف آمریکا پایان یافت و گروگانها آزاد شدند. | |||
[[گروگان‌گیری در سفارت آمریکا|بیشتر بخوانید...]] | |||
| خط ۲۷: | خط ۲۱: | ||
<!-- نوشتار ۲ --> | <!-- نوشتار ۲ --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:تجویدی8.JPG|جایگزین=علی تجویدی|بندانگشتی|185x185پیکسل|علی تجویدی]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''علی تجویدی'''، (زاده ۱۵ آبان ۱۲۹۸، تهران – درگذشته ۲۴ اسفند ۱۳۸۴، تهران) نوازنده ویولن و سه‌تار، آهنگساز، پژوهشگر، موسیقی‌دان و نویسنده‌ی ایرانی است. علی تجویدی در ۱۲ سالگی تمام دستگاه‌های موسیقی را می‌شناخت؛ و می‌توانست آنها را به تفکیک از هم شناسایی کند. علی تجویدی موسیقی را با ساز فلوت آغاز و نزد ظهیرالدینی مشق نت‌نویسی کرد. اوج پرواز استاد علی تجویدی در سن ۱۸ سالگی در هشت سال شاگردی نزد استاد شهیر، '''[[ابوالحسن صبا]]''' بود. | ||
علی تجویدی طی سالیان به عنوان پیش‌تاز و طلایه‌دار ویلون‌نوازی ایران شناخته می‌شد. در سال‌های تدریس او در هنرستان موسیقی، هنرجویان زیادی پرورش یافتند. علی تجویدی علاوه بر نوازندگی، آهنگساز نیز بود. استاد علی تجویدی یکی از برجسته‌ترین شاگردان استاد ابوالحسن صبا بود که در غیبت ایشان کلاس او را اداره می‌کرد. علی تجویدی استاد چیره‌دست ویولن بود و سال‌ها در هنرستان موسیقی در رشته ویولن تدریس می‌کرد. او استاد هنرمندانی نظیر هایده و حمیرا نیز بوده است. | |||
وی در رشته‌ی نوازندگی خود، صاحب سبکی منحصر به‌فرد بود. بسیاری از آهنگ‌ها و ترانه‌هایی که اغلب ایرانیان با آنها خاطرات بسیاری دارند، ساخته‌ی استاد علی تجویدی است. بسیاری از خواننده‌های پیش از '''[[انقلاب ضد سلطنتی]]'''، با آهنگ‌سازی‌های او به شهرت رسیدند. همچنین بسیاری از ترانه‌های ماندگار بانو دلکش و بانو مرضیه ساخته‌ی علی تجویدی است. | |||
او در ردیف موسیقی‌دانان طراز اول جهان قرار دارد. پس از [[انقلاب ضد سلطنتی]] سال ۱۳۵۷ به نقل از خود وی، از جمله هنرمندانی بود که در سال‌های آغازین پس از انقلاب، سازهای خود را شکستند. علی تجویدی در سال‌های پایانی به سرطان سخت پروستات مبتلا شد؛ و سرانجام در ۲۴ اسفندماه ۱۳۸۴، در سن ۸۶ سالگی بدرود حیات گفت. | |||
[[ | [[علی تجویدی|بیشتر بخوانید...]] | ||
نسخهٔ ۲ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۴۹
نوشتارهای جدید هفته
گروگان‌گیری در سفارت آمریکا، درایران (Iran hostage crisis ) که در ادبیات رژیم ایران به تسخیر لانه جاسوسی یا تسخیر سفارت آمریکا مشهور است، در روز سیزدهم آبان ۱۳۵۸ توسط گروهی از دانشجویان که خود را «دانشجویان پیرو خط امام» می‌نامیدند، صورت گرفت.
این دانشجویان با بالا رفتن از دیوار سفارت، ۶۶ دیپلمات آمریکایی که کارمند این سفارت بودند را به گروگان گرفتند. رخدادی که به گفته خود این گروه قرار بود ۲ یا ۳روز ادامه داشته باشد اما ۴۴۴ روز به درازا کشید و تبدیل به بزرگترین چالش و بحران بین‌المللی، به طور خاص در روابط ایران و آمریکا شد. بحرانی که اثرات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی آن بر روابط ۲ کشور ایران و آمریکا سایه گسترده و تا همین امروز بر جای مانده است.
اشغال سفارت آمریکا و گروگان‌گیری که قرار بود محدود به زمان مشخصی باشد، ۴۴۴ روز طول کشید و بعد از یک سال تصمیم‌گیری به مجلس ارجاع داده شد و در ۱۱ آبان ۱۳۵۹، چهار شرط پیشنهادی در رابطه با گروگان‌های آمریکایی در مجلس به تصویب رسید: اول، آزاد کردن تمام سرمایه‌های ایران. دوم، لغو همه ادعاهای آمریکا علیه حکومت ایران. سوم، عدم دخالت نظامی و سیاسی آمریکا در ایران. چهارم، پس دادن اموال شاه. ماجرای گروگان‌گیری سفارت امریکا سرانجام در قراردادی موسوم به «قرارداد الجزایر»، بین دولت آمریکا و دولت جمهوری اسلامی ایران، در تاریخ ۳۰ دی ماه ۱۳۵۹ (۲۰ ژوئیه ۱۹۸۱) با بازگرداندن بخشی از دارایی‌های ایران از طرف آمریکا پایان یافت و گروگانها آزاد شدند.
علی تجویدی، (زاده ۱۵ آبان ۱۲۹۸، تهران – درگذشته ۲۴ اسفند ۱۳۸۴، تهران) نوازنده ویولن و سه‌تار، آهنگساز، پژوهشگر، موسیقی‌دان و نویسنده‌ی ایرانی است. علی تجویدی در ۱۲ سالگی تمام دستگاه‌های موسیقی را می‌شناخت؛ و می‌توانست آنها را به تفکیک از هم شناسایی کند. علی تجویدی موسیقی را با ساز فلوت آغاز و نزد ظهیرالدینی مشق نت‌نویسی کرد. اوج پرواز استاد علی تجویدی در سن ۱۸ سالگی در هشت سال شاگردی نزد استاد شهیر، ابوالحسن صبا بود.
علی تجویدی طی سالیان به عنوان پیش‌تاز و طلایه‌دار ویلون‌نوازی ایران شناخته می‌شد. در سال‌های تدریس او در هنرستان موسیقی، هنرجویان زیادی پرورش یافتند. علی تجویدی علاوه بر نوازندگی، آهنگساز نیز بود. استاد علی تجویدی یکی از برجسته‌ترین شاگردان استاد ابوالحسن صبا بود که در غیبت ایشان کلاس او را اداره می‌کرد. علی تجویدی استاد چیره‌دست ویولن بود و سال‌ها در هنرستان موسیقی در رشته ویولن تدریس می‌کرد. او استاد هنرمندانی نظیر هایده و حمیرا نیز بوده است.
وی در رشته‌ی نوازندگی خود، صاحب سبکی منحصر به‌فرد بود. بسیاری از آهنگ‌ها و ترانه‌هایی که اغلب ایرانیان با آنها خاطرات بسیاری دارند، ساخته‌ی استاد علی تجویدی است. بسیاری از خواننده‌های پیش از انقلاب ضد سلطنتی، با آهنگ‌سازی‌های او به شهرت رسیدند. همچنین بسیاری از ترانه‌های ماندگار بانو دلکش و بانو مرضیه ساخته‌ی علی تجویدی است. او در ردیف موسیقی‌دانان طراز اول جهان قرار دارد. پس از انقلاب ضد سلطنتی سال ۱۳۵۷ به نقل از خود وی، از جمله هنرمندانی بود که در سال‌های آغازین پس از انقلاب، سازهای خود را شکستند. علی تجویدی در سال‌های پایانی به سرطان سخت پروستات مبتلا شد؛ و سرانجام در ۲۴ اسفندماه ۱۳۸۴، در سن ۸۶ سالگی بدرود حیات گفت.
نسرین پارسیان، (زاده ۱۳۳۹ در تبریز - درگذشته ۹ آبان ۱۳۷۲) کاندیدای شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران، و عضو شورای ملی مقاومت ایران بود. او از دانشجویان دانشگاه تبریز و مسئول بخش دانشجویی سازمان مجاهدین در این دانشگاه بود. وی در ۱۳۶۱ از ایران خارج شد و به تشکیلات سازمان مجاهدین خلق در خارج کشور پیوست. نسرین پارسیان در سال ۱۳۶۶ مسئول پشتیبانی یکی از یکان‌های رزمی و فرمانده یک دسته رزمی از زنان بود.
وی در عملیات فروغ جاویدان، فرمانده یک گردان از ارتش آزادی‌بخش ملی ایران بود. سال ۱۳۷۱ به عضویت هیئت اجرایی سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد و ضمن کاندیدایی شورای رهبری، فرمانده پذیرش ارتش آزادی‌بخش شد. نسرین پارسیان صبح روز ۹ آبان ۱۳۷۲، حین رانندگی در ورودی شهر بغداد با یک مینی‌بوس تصادف کرد و در همان روز جان باخت.