درگاه:اصلی/نوشتارهای برگزیده
نوشتارهای جدید هفته
حبیب‌الله بدیعی، زاده‌ی ۴ فروردین ۱۳۱۲ - شهرستان سوادکوه، درگذشت تهران ۲۹ مهر ۱۳۷۱) آهنگساز، نوازنده ویولن، و لیسانس زمین‌شناسی. در سن ۸ سالگی به تهران آمد و ساکن این شهر شد. حبیب‌الله بدیعی دارای مدرک لیسانس در رشته‌ی علوم بود. در سال ۱۳۲۹ به‌عنوان سولیست در برنامه رادیو ارتش به نواختن ویلن مشغول شد.
پس از ۲ سال به کلاس استاد ابوالحسن صبا رفت و به‌مدت دو سال آموزش دید و دوره‌ی تکمیلی آوازها را نزد او به پایان رساند. هم‌زمان نزد یکی از اساتید موسیقی کلاسیک خارجی به نام «جینگوزیان» که از ارامنه‌ی قفقاز بود، دوره‌ی موسیقی دید. وی در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داوود پیرنیا سرپرست برنامه گل‌ها، کار خود را با خوانندگانی چون غلامحسین بنان، حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمودی خوانساری، محمدرضا شجریان و غیره آغاز کرد. او در سال ۱۳۴۳، عضو شورای موسیقی رادیو، در سال ۱۳۴۵ معاون اداره رادیو تهران و سپس معاون اداره موسیقی بود.
حبیب‌الله بدیعی در سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۵۱ رئیس اداره موسیقی رادیو و از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۵۸ به عضویت شورای واحد موسیقی درآمد که اعضاء آن متشکل از آقایان مرتضی حنانه، علی تجویدی و حسینعلی ملاح بود. او همچنین مدت ۶ سال رهبری ارکستر «باربد» را به عهده داشت.
وی برای تعدادی فیلم نیز مانند: خورشید می‌درخشد، ولگرد، هفده روز به اعدام، بوسۀ مادر، گنج قارون، همه گناهکاریم، بازگشت به زندگی و… آهنگ ساخت. حبیب‌الله بدیعی در روز ۲۷ مهرماه ۱۳۷۱ در تهران درگذشت.
مرتضی کیوان، (زاده فروردین‌ماه ۱۳۰۰، اصفهان − درگذشته ۲۷ مهرماه ۱۳۳۳، تهران) شاعر، منتقد هنری، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی عضو حزب توده ایران بود. در سال ۱۳۱۶، دولت املاک خانواده‌ی مرتضی کیوان را در اصفهان ضبط کرد؛ و دو هفته پس از این ماجرا ابراهیم کیوان پدر مرتضی بر اثر شوک ناشی از این ماجرا، درگذشت. مرگ پدر تأثیر عمیقی بر جان مرتضای ۱۶ ساله گذاشت.
وی پس از مرگ پدرش سرپرستی خانواده را به عهده گرفت. مرتضی کیوان پس از این‌که دبیرستان را تمام کرد به خدمت دولت درآمد؛ و در وزارت راه مشغول به کار شد. مرتضی کیوان همچنین در دوران وزارت دکتر حسین فاطمی، معاون وزیر در وزارت راه دولت دکتر محمد مصدق بود.
او در ۲۷ خردادماه ۱۳۳۳، و در سن ۳۳ سالگی با پوران سلطانی که اهل همدان است ازدواج کرد که تنها ۶۹ روز زندگی مشترک آن‌ها به طول انجامید. مرتضی کیوان نقطه مرکزی حلقه‌ی بی‌شمار اتصال اهالی ادبیات و سیاست زمان بود.
روزنامه‌نگاری چیره‌دست، مدیر نشری کاردان و منتقد ادبی هوشیاری بود. از همه مهمتر مرتضی کیوان نخستین ویراستار ایرانی و پایه‌گذار انجمن ادبی شمع سوخته بود. مرتضی کیوان علاوه بر مدیریت داخلی مجله بانو، دبیری مجله جهان نو، عضویت در هیأت تحریریه مجله کبوتر صلح در دهه ۱۳۲۰، و آغاز ۱۳٣۰، از عمده مسئولیت‌های فرهنگی و روزنامه‌نگاری او است.
مرتضی کیوان از سال ۱۳۲۴، به عضویت حزب توده ایران درآمد؛ و در کنار فعالیت سیاسی در این حزب، سردبیری مجلات و روزنامه‌های مختلفی را نیز بر عهده داشت. در کودتای ۲۸ مردادماه ۱۳۳۲، نهضت ملی شدن صنعت نفت ضربه‌ی سهمگینی خورد؛ و مرتضی کیوان و دوستان حزبیش نیز از آن ضربه در امان نماندند.
در شهریورماه ۱۳۳۲، او بازداشت و به جزیره خارک تبعید شد. مرتضی کیوان در اوایل شهریورماه ۱۳۳۳، دستگیر شد؛ و تحت شکنجه قرار گرفت. وی سرانجام در سحرگاه روز ۲۷ مهرماه ۱۳۳۳، به دستور مستقیم محمدرضا شاه تیرباران شد. او تنها غیرنظامی بود که اعدام شد.
ریحانه جباری، (زاده ۱۵ آبان ۱۳۶۶- درگذشت ۳ آبان ۱۳۹۳) دختر جوانی که در تیرماه سال ۱۳۸۶ به اتهام قتل مامور وزارت اطلاعات مرتضی عبدالعلی سربندی ۴۷ ساله بازداشت شد. وی در زمان بازداشت ۱۹ سال داشت و گفت که برای دفاع از خود در برابر تعرض جنسی مرتکب قتل شده است. ریحانه جباری ۷ سال را در زندان و تحت شکنجه جسمی و روحی گذراند و در سحرگاه ۳ آبان۹۳ در زندان گوهردشت کرج اعدام شد.
ریحانه جباری در سحرگاه ۳ آبان ۱۳۹۳ اعدام و در گورستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. ریحانه در حالی به خاک سپرده شد که بیش از ۱۵۰ نیروی مسلح برای محاصره محل، اعزام شده بودند و به نزدیکان و حاضران، اجازه صحبت یا سخنرانی نمی‌دادند.
مدتی قبل از اعدام، ریحانه را به اتاقی ۹ نفره شامل زندانیان سرطانی و مبتلا به هپاتیت و ایدز، منتقل می‌کنند. تماس‌های تلفنی ریحانه قطع و از ملاقات با وکیل محمد علی جداری فروغی، نیز ممانعت به عمل آماده است.
سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای اعدام ریحانه جباری را «لکه خونین دیگری در سابقه حقوق بشر ایران» توصیف کرده و آن را محکوم کرد.