نوشین نامور

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نوشین نامور
زادروز۱۳۳۹
تهران، ایران
درگذشتمهر ۱۴۰۵
آلبانی
علت مرگدرگذشت پس از بیش از یک سال بیماری
محل زندگیایران، عراق و آلبانی
ملیتایرانی
تابعیتایرانی
پیشهفعال سیاسی
سال‌های فعالیت۱۳۵۶–۱۴۰۵
نهادسازمان مجاهدین خلق ایران؛ ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
شناخته‌شده برایعضویت در شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران و نزدیک به پنج دهه فعالیت سیاسی
نقش‌های برجستهفعالیت در انجمن زنان مسلمان خزانه؛ مسئولیت‌های تشکیلاتی و پشتیبانی در سازمان مجاهدین و ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
شهر خانگیتهران
حزب سیاسیسازمان مجاهدین خلق ایران
جنبشمقاومت ایران
مخالفانحکومت پهلوی؛ حکومت جمهوری اسلامی ایران
دیناسلام
مذهبشیعه
منصبعضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران
همسرغلامعلی کرمانی حسکویی
فرزندان۲

نوشین نامور (زادهٔ ۱۳۳۹ در تهران – درگذشتهٔ مهر ۱۴۰۵ در آلبانی) فعال سیاسی، از اعضای باسابقه و عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران بود. فعالیت سیاسی او در سال ۱۳۵۶ و در سال‌های پایانی دبیرستان آغاز شد. وی در جریان انقلاب ۱۳۵۷ در تظاهرات علیه حکومت پهلوی شرکت کرد و پس از انقلاب به‌طور تمام‌وقت به سازمان مجاهدین پیوست.[۱]

نامور در سال‌های نخست پس از انقلاب در راه‌اندازی انجمن زنان مسلمان در محلهٔ خزانهٔ تهران مشارکت داشت و در زمینهٔ توزیع نشریهٔ مجاهد فعالیت می‌کرد. او در شهریور ۱۳۵۹ هنگام توزیع این نشریه بازداشت شد و سه روز در بازداشت ماند. پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، مسئولیت‌هایی در پایگاه‌های سازمان مجاهدین بر عهده گرفت و در تیر ۱۳۶۱ به منطقهٔ مرزی اعزام شد.[۱]

او پس از تأسیس ارتش آزادی‌بخش ملی ایران در سال ۱۳۶۶ به آن پیوست و در عملیات‌های این ارتش مسئولیت‌های پشتیبانی داشت. نامور بعدها در قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی در عراق اقامت داشت و در رویدادهایی مانند حمله‌های ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ و ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ به اشرف، اعتصاب غذای ۷۲روزه و موشک‌باران‌های کمپ لیبرتی حضور داشت. او پس از انتقال اعضای سازمان مجاهدین از عراق به آلبانی، در این کشور زندگی می‌کرد.[۱]

سازمان مجاهدین روز ۹ مهر ۱۴۰۵ خبر درگذشت نوشین نامور را در آلبانی منتشر کرد. بر اساس این گزارش، او بیش از یک سال با بیماری درگیر بود و تا روزهای پایانی زندگی به فعالیت‌های تشکیلاتی خود ادامه می‌داد. [۱]

زندگی و آغاز فعالیت سیاسی

نوشین نامور در سال ۱۳۳۹ در تهران متولد شد. اطلاعات منتشرشده دربارهٔ خانواده، دوران کودکی، نام مدرسه و تحصیلات دانشگاهی او محدود است. بر اساس زندگی‌نامه‌ای که سازمان مجاهدین پس از درگذشت او منتشر کرد، نامور در سال ۱۳۵۶، هنگامی که در سال‌های پایانی دبیرستان بود، با دیدگاه‌ها و فعالیت‌های این سازمان آشنا شد.[۱]

او در سال ۱۳۵۷ همراه با دوستان خود در تظاهرات علیه حکومت پهلوی شرکت کرد. سازمان مجاهدین مدت فعالیت سیاسی و تشکیلاتی او را از سال ۱۳۵۶ تا هنگام درگذشت، ۴۹ سال، اعلام کرده است.[۱]

فعالیت پس از انقلاب ۱۳۵۷

نوشین نامور پس از انقلاب ۱۳۵۷ به‌طور تمام‌وقت در ارتباط تشکیلاتی با سازمان مجاهدین قرار گرفت. فعالیت‌های او در این دوره عمدتاً شامل ارتباط با زنان و خانواده‌ها در محله‌های تهران، توزیع نشریه و مشارکت در برنامه‌های سیاسی و اجتماعی سازمان بود.[۱]

یکی از نخستین مسئولیت‌های او مشارکت در راه‌اندازی انجمن زنان مسلمان در محلهٔ خزانهٔ تهران بود. این انجمن از تشکل‌های مرتبط با هواداران سازمان مجاهدین در سال‌های نخست پس از انقلاب به‌شمار می‌رفت و در زمینهٔ سازمان‌دهی فعالیت‌های زنان و ارتباط با ساکنان محله فعالیت می‌کرد.[۱]

نامور هم‌زمان مسئولیت توزیع نشریه مجاهد را بر عهده داشت. این نشریه ارگان مطبوعاتی سازمان مجاهدین بود و در فاصلهٔ انقلاب ۱۳۵۷ تا محدودشدن فعالیت علنی سازمان در سال ۱۳۶۰، در شهرهای مختلف ایران توزیع می‌شد.[۱]

بازداشت در سال ۱۳۵۹

نوشین نامور در شهریور ۱۳۵۹، هنگام فروش و توزیع نشریهٔ مجاهد، به دست نیروهای کمیته بازداشت شد. بازداشت او در دوره‌ای رخ داد که حمله به دفاتر و مراکز فعالیت سازمان مجاهدین و برخورد با فروشندگان نشریات وابسته به این سازمان گسترش یافته بود.[۱]

بر اساس گزارش سازمان مجاهدین، گروهی از زنان هوادار این سازمان در اعتراض به بازداشت نامور اقدام کردند و او پس از سه روز آزاد شد. [۱]

فعالیت پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰

با گسترش سرکوب سازمان مجاهدین پس از تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، فعالیت علنی این سازمان در ایران متوقف شد. نوشین نامور در این دوره به فعالیت مخفی روی آورد و در پایگاه‌های سازمان مجاهدین مسئولیت‌های مختلفی بر عهده گرفت.[۱]

زندگی‌نامهٔ منتشرشده از سوی سازمان مجاهدین از «وظایف رزمی گوناگون» او در پایگاه‌های عملیاتی یاد کرده است. وی در تیر ۱۳۶۱، نامور از تهران به یکی از مناطق مرزی اعزام شد.[۱]

پیوستن به ارتش آزادی‌بخش ملی ایران

در سال ۱۳۶۶ و پس از تأسیس ارتش آزادی‌بخش ملی ایران، نوشین نامور به صفوف این ارتش پیوست. بر اساس گزارش سازمان مجاهدین، او در چند عملیات مسئولیت‌های پشتیبانی داشت.[۱]

مسئولیت‌های پشتیبانی در ساختار ارتش آزادی‌بخش حوزه‌هایی مانند تدارکات، امداد، ارتباطات، جابه‌جایی تجهیزات و پشتیبانی نیروهای عملیاتی را دربر می‌گرفت.

زندگی خانوادگی

همسر نوشین نامور، غلامعلی کرمانی حسکویی، از اعضای سازمان مجاهدین بود. او پیش از انقلاب در دوران حکومت پهلوی سابقهٔ زندان سیاسی داشت و در سال ۱۳۶۷ در عملیات فروغ جاویدان جان باخت.[۱][۲]

حضور در قرارگاه اشرف

نوشین نامور از اعضای مستقر در قرارگاه اشرف در عراق بود. سازمان مجاهدین دورهٔ حضور او در اشرف و سپس کمپ لیبرتی را بخشی از یک دورهٔ ۱۴ساله توصیف کرده است. این دوره با فشارهای سیاسی، محاصره، حملات نیروهای عراقی و انتقال تدریجی ساکنان اشرف به لیبرتی همراه بود.[۱]

نامور هنگام حملهٔ نیروهای عراقی به قرارگاه اشرف در روزهای ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ در این قرارگاه حضور داشت. پس از این حمله و بازداشت ۳۶ تن از ساکنان اشرف، گروهی از اعضای سازمان مجاهدین دست به اعتصاب غذا زدند. این اعتصاب ۷۲ روز ادامه یافت.[۱]

گزارشی که در شهریور ۱۳۸۸ دربارهٔ وضعیت اعتصاب‌کنندگان منتشر شد، از نوشین نامور در شمار افرادی نام برد که بر اثر ادامهٔ اعتصاب با ضعف شدید و دردهای عضلانی روبه‌رو شده و قادر به انجام فعالیت‌های روزمره نبودند.[۳]

حملهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۹۰

نوشین نامور در زمان حملهٔ نیروهای عراقی به قرارگاه اشرف در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ نیز در این قرارگاه حضور داشت. این حمله با استفاده از خودروهای زرهی و سلاح گرم انجام شد و به کشته و زخمی‌شدن شماری از ساکنان اشرف انجامید.[۱]

گزارش منتشرشده پس از درگذشت نامور، از حضور و فعالیت او در جریان این حمله یاد کرده است.[۱]

انتقال به کمپ لیبرتی

در پی توافق‌های مربوط به انتقال ساکنان قرارگاه اشرف، نوشین نامور همراه با دیگر اعضای سازمان مجاهدین به کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بغداد منتقل شد. ساکنان لیبرتی در فاصلهٔ سال‌های اقامت در این اردوگاه چندین بار هدف حملات موشکی قرار گرفتند.[۱]

سازمان مجاهدین در زندگی‌نامهٔ نامور از حضور او در جریان موشک‌باران‌های لیبرتی و ادامهٔ مسئولیت‌هایش در این دوره یاد کرده است.[۱]

انتقال به آلبانی

پس از خروج تدریجی اعضای سازمان مجاهدین از عراق، نوشین نامور به آلبانی منتقل شد. انتقال اعضای این سازمان به آلبانی پایان دورهٔ استقرار آنان در قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی بود.[۱]

نامور در آلبانی به فعالیت در ساختار سازمان مجاهدین ادامه داد و عضو شورای مرکزی این سازمان بود.[۱]

عضویت در شورای مرکزی سازمان مجاهدین

شورای مرکزی سازمان مجاهدین از اعضای زن این سازمان تشکیل شده و بخشی از ساختار رهبری و مدیریت آن به‌شمار می‌رود. نوشین نامور تا هنگام درگذشت عضو این شورا بود.[۱]

سازمان مجاهدین در شرح فعالیت‌های نامور، بر استمرار حضور او در مسئولیت‌های تشکیلاتی، پشتیبانی و مقاومت در اشرف و لیبرتی تأکید کرده است.[۱]

بیماری و درگذشت

نوشین نامور در سال پایانی زندگی با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کرد. سازمان مجاهدین مدت بیماری او را بیش از یک سال اعلام کرده و نوشته است که وی تا روزهای پایانی زندگی به فعالیت‌های خود ادامه می‌داد.[۱]

خبر درگذشت او در ۹ مهر ۱۴۰۵ از سوی سازمان مجاهدین منتشر شد. بر اساس این اطلاعیه، نامور در آلبانی درگذشت.[۱]

واکنش‌ها به درگذشت

مریم رجوی در پیامی درگذشت نوشین نامور را به اعضای سازمان مجاهدین، شورای مرکزی این سازمان، مسئول اول مجاهدین و دو فرزند او تسلیت گفت. او فعالیت نامور از دورهٔ مبارزه با حکومت پهلوی تا حضور در تهران، پایگاه‌های سازمان، ارتش آزادی‌بخش، اشرف، لیبرتی و آلبانی را نمونه‌ای از استمرار فعالیت زنان در مقاومت ایران توصیف کرد.[۱]

وی همچنین بر نقش نامور در فعالیت‌های زنان در محلهٔ خزانهٔ تهران و مشارکت او در رویارویی‌های سیاسی و نظامی چند دههٔ بعد تأکید کرد.[۱]

جایگاه در روایت سازمان مجاهدین

سازمان مجاهدین زندگی نوشین نامور را به چند دوره تقسیم کرده است: آشنایی با این سازمان و شرکت در انقلاب ۱۳۵۷؛ فعالیت علنی و اجتماعی در تهران؛ بازداشت در سال ۱۳۵۹؛ فعالیت در پایگاه‌های سازمان پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰؛ حضور در ارتش آزادی‌بخش؛ اقامت در اشرف و لیبرتی؛ و ادامهٔ فعالیت در آلبانی.[۱]

در این روایت، استمرار ۴۹سالهٔ فعالیت سیاسی، حضور در تشکل زنان خزانه، تحمل حملات اشرف و لیبرتی و ادامهٔ کار در دورهٔ بیماری، از ویژگی‌های اصلی زندگی او معرفی شده است.

گاه‌شمار زندگی

گاه‌شمار زندگی و فعالیت نوشین نامور
سال یا تاریخ رویداد
۱۳۳۹ تولد در تهران
۱۳۵۶ آشنایی با سازمان مجاهدین خلق ایران در سال‌های پایانی دبیرستان
۱۳۵۷ شرکت در تظاهرات انقلاب ضدسلطنتی
پس از انقلاب ۱۳۵۷ آغاز فعالیت تمام‌وقت در سازمان مجاهدین
۱۳۵۸–۱۳۵۹ مشارکت در راه‌اندازی انجمن زنان مسلمان خزانه و توزیع نشریهٔ مجاهد
شهریور ۱۳۵۹ بازداشت هنگام توزیع نشریه و آزادی پس از سه روز
پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ فعالیت در پایگاه‌های سازمان مجاهدین
تیر ۱۳۶۱ اعزام به منطقهٔ مرزی
۱۳۶۶ پیوستن به ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
۱۳۶۷ جان‌باختن همسرش، غلامعلی کرمانی، در عملیات فروغ جاویدان
۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ حضور در قرارگاه اشرف هنگام حملهٔ نیروهای عراقی
مرداد تا مهر ۱۳۸۸ شرکت در اعتصاب غذای ۷۲روزه
۱۹ فروردین ۱۳۹۰ حضور در قرارگاه اشرف هنگام حملهٔ نیروهای عراقی
دههٔ ۱۳۹۰ انتقال از اشرف به کمپ لیبرتی و سپس آلبانی
مهر ۱۴۰۵ درگذشت در آلبانی پس از بیش از یک سال بیماری

جستارهای وابسته

منابع