|نتیجه=اعلام همبستگی با قیام سراسری مردم ایران، محکومیت سرکوب و اعدامها توسط رژیم جمهوری اسلامی، حمایت از کانونهای شورشی و آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان به جامعه جهانی برای حمایت از مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم
| تاریخ مرگ = {{مرگ و سن|۱۹۷۶|۱۱|۲۳|۱۹۰۱|۱۱|۳}}
| محل مرگ = کرتییه-سن-آندره، فرانسه
| علت مرگ = آمبولی ریوی
| مدفن = پانتئون پاریس (از ۱۹۹۶)
| پیشه = نویسنده، نظریهپرداز هنر، ماجراجو، سیاستمدار، وزیر فرهنگ
| سالهای نویسندگی = ۱۹۲۱–۱۹۷۶
| سبک نوشتاری = اگزیستانسیالیسم، رمان انقلابی، فلسفه هنر
| جوایز = جایزه گونکور (۱۹۳۳)، مدال مقاومت، لژیون دونور
| علت شهرت = رماننویسی انقلابی، نظریه «موزه خیالی»، وزارت فرهنگ فرانسه
| تأثیرپذیرفته از = فریدریش نیچه، فئودور داستایوفسکی، اسپنگلر
| تأثیرگذاشته بر = نویسندگان اگزیستانسیالیست، نظریهپردازان هنر مدرن
| وبگاه =
| امضا = André Malraux signature.svg
}}
}}
چکیده
'''تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری دی ۱۴۰۴'''، سلسله تظاهرات و آکسیونهایی بود که در ۹ دی ۱۴۰۴ توسط ایرانیان آزاده و حامیان [[شورای ملی مقاومت ایران]] در شهرهای برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو برگزار شد. این رویدادها در همبستگی با قیام سراسری مردم ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی، محکومیت موج اعدامها و سرکوب گسترده، و حمایت از کانونهای شورشی و مبارزه برای سرنگونی رژیم انجام گرفت. شرکتکنندگان با سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر خامنهای»، «زن، مقاومت، آزادی» و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک، صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان رساندند. این تظاهرات بخشی از فعالیتهای مداوم ایرانیان خارج کشور برای پشتیبانی از مقاومت سازمانیافته بود.
آندره مالرو (به فرانسوی: André Malraux؛ ۳ نوامبر ۱۹۰۱ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶) یکی از برجستهترین نویسندگان، نظریهپردازان هنر و سیاستمداران فرانسوی قرن بیستم بود. او با رمانهای انقلابی مانند وضعیت انسانی (برنده جایزه گونکور ۱۹۳۳) و امید (۱۹۳۷)، و آثار نظری هنر مانند مجموعه روانشناسی هنر و صداهای سکوت، شهرت جهانی یافت. مالرو زندگی پرهیجانی داشت: از کاوشهای باستانشناسی در کامبوج و مبارزه ضداستعماری در هندوچین تا فرماندهی اسکادران هوایی در جنگ داخلی اسپانیا و مقاومت علیه نازیها در جنگ جهانی دوم. او نماد انسان مدرن در جستجوی معنا در جهانی پر از بحران بود و هنر را به عنوان شورش علیه مرگ و فراموشی توصیف میکرد.
چکیده این تظاهرات در شهرهای کلیدی اروپا، نشاندهنده همبستگی گسترده ایرانیان آزاده با قیام مردم ایران بود. در برلین، تظاهرات با حضور پرشور هموطنان، نمایشگاه عکس شهیدان قیام و میز کتاب برگزار شد و شعارهای ضد رژیم طنینانداز گردید. در استکهلم، ایرانیان در برابر وزارت خارجه سوئد تجمع کردند و از دولت سوئد خواستار سیاست قاطع در برابر رژیم شدند. در مالمو، آکسیون مشابهی با تمرکز بر محکومیت اعدامها انجام گرفت. در آمستردام، تظاهرات با شعارهای حمایت از کانونهای شورشی همراه بود. در کپنهاگ، شرکتکنندگان جنایات رژیم را محکوم کردند و در اسلو، تظاهرات با تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی رژیم برگزار شد. این رویدادها، رژیم را در ضعف و بحران توصیف کردند و بر ضرورت حمایت بینالمللی از مبارزه مردم ایران برای جمهوری دموکراتیک تأکید نمودند. شرکتکنندگان، طرح ۱۰ مادهای [[مریم رجوی]] را به عنوان چشمانداز ایران آینده ستودند و خواستار بهرسمیت شناختن مقاومت سازمانیافته شدند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری در برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو]</ref>
britannica.comgaleriegallimard.commutualart.com
== زمینه برگزاری و وضعیت قیام در ایران ==
این تظاهرات در شرایطی برگزار شد که قیام سراسری مردم ایران ادامه دارد و رژیم با افزایش اعدامها و سرکوب سعی در مهار اعتراضات دارد. ایرانیان آزاده در خارج کشور، با برگزاری این آکسیونها، صدای مردم داخل ایران را تقویت کردند و بر بحران عمیق رژیم تأکید نمودند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 زمینه برگزاری]</ref>
== تظاهرات در برلین ==
در دوران پس از جنگ، مالرو به شارل دوگل پیوست و از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه شد. او با ایجاد خانههای فرهنگ، پاکسازی بناهای تاریخی و دموکراتیزه کردن دسترسی به هنر، تأثیر ماندگاری بر سیاست فرهنگی گذاشت. دیدگاههای او از کمونیسم اولیه به گولیسم تحول یافت، اما همیشه ضدفاشیسم و انسانگرایی در مرکز بود. مالرو مفهوم «موزه خیالی» را ابداع کرد که هنر جهانی را فراتر از مرزها متحد میسازد. مرگ او در ۷۵ سالگی پایان عصر یک متفکر ماجراجو بود، اما میراثش در ادبیات، فلسفه هنر و سیاست فرهنگی فرانسه زنده ماند. خاکسترش در ۱۹۹۶ به پانتئون منتقل شد، نماد قدردانی ملت از خدماتش.<ref>{{cite web |url=https://www.britannica.com/biography/Andre-Malraux |title=André Malraux | Biography, Books, & Facts |publisher=Britannica |accessdate=2025-12-26}}</ref><ref>{{cite web |url=https://www.theguardian.com/books/2001/nov/03/artsandhumanities.highereducation |title=André Malraux: The art of being human |publisher=The Guardian |date=2001-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
در برلین، تظاهرات گستردهای با نمایشگاه عکس شهیدان و میز کتاب برگزار شد. شرکتکنندگان شعارهای مرگ بر خامنهای سر دادند و حمایت از قیام را اعلام کردند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در برلین]</ref>
(حدود ۲۲۰ کلمه – ادامه مقاله در قسمتهای بعدی)
== تظاهرات در استکهلم و مالمو ==
قسمت ۱: زندگی اولیه و جوانی
در استکهلم، تجمع مقابل وزارت خارجه با مطالبه سیاست قاطع سوئد. در مالمو، آکسیون مشابه با تمرکز بر اعدامها.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در سوئد]</ref>
آندره مالرو در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در محلهای کارگری پاریس به دنیا آمد. پدرش فرنان مالرو، دلال بورس بود که در ۱۹۳۰ خودکشی کرد، و مادرش برت لامی. والدین زود جدا شدند و مالرو توسط مادر، مادربزرگ و عمهاش بزرگ شد. او از کودکی با مشکلات عصبی (تیکهای شدید، احتمالاً سندرم تورت) دست و پنجه نرم میکرد، اما این مانع جاهطلبیهایش نشد. تحصیلات رسمیاش محدود بود؛ زود مدرسه را ترک کرد اما خودآموخته شد و ساعتها در کتابخانههای عمومی پاریس غرق کتاب بود.
== تظاهرات در آمستردام، کپنهاگ و اسلو ==
kids.britannica.compinterest.comkhmertimeskh.com
در آمستردام، حمایت از کانونهای شورشی. در کپنهاگ، محکومیت جنایات. در اسلو، تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در هلند، دانمارک و نروژ]</ref>
== نتیجهگیری و چشمانداز ==
این تظاهرات، پیام قوی همبستگی با قیام و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک را ارسال کرد.
در نوجوانی به ادبیات و هنر شرق علاقهمند شد. تحت تأثیر نیچه، داستایوفسکی و نویسندگان فرانسوی مانند پروست قرار گرفت. اولین نوشتههایش در ۱۹۲۰ درباره کوبیسم منتشر شد. در ۱۹۲۱ با کلارا گلدشمیت، زن یهودی ثروتمند، ازدواج کرد که حمایت مالی برای ماجراجوییهایش فراهم کرد. در ۱۹۲۳ به هندوچین رفتند تا معابد خمر را کاوش کنند، اما مالرو به جرم برداشتن مجسمههای باستانی دستگیر شد. این ماجرا او را به مبارز ضداستعماری تبدیل کرد و دوستان ادبیاش مانند آندره ژید برای آزادیاش تلاش کردند. بازگشت به فرانسه با دیدگاههای چپگرایانه همراه بود.<ref>{{cite web |url=https://www.encyclopedia.com/people/literature-and-arts/french-literature-biographies/andre-malraux |title=Andre Malraux |publisher=Encyclopedia.com |accessdate=2025-12-26}}</ref>
== منابع ==
(حدود ۴۵۰ کلمه تا اینجا)
<references />
قسمت ۲: ماجراجوییهای آسیایی و فعالیتهای سیاسی اولیه
دهه ۱۹۲۰ مالرو را به شرق کشاند. او در سایگون روزنامه ضداستعماری منتشر کرد و از استقلالطلبان ویتنامی حمایت کرد. تجربیاتش در چین (شاهد انقلاب ۱۹۲۵–۱۹۲۷) منبع رمانهای آسیاییاش شد: فاتحان (۱۹۲۸) و راه سلطنتی (۱۹۳۰) که شکست انقلاب را روایت میکنند. این آثار او را به شهرت رساندند و تمهای اگزیستانسیال – مبارزه انسان با سرنوشت – را معرفی کردند.
با ظهور نازیسم، مالرو ضدفاشیست شد. در ۱۹۳۴ به برلین رفت تا علیه سرکوب کمونیستها اعتراض کند. در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای جمهوریخواهان جنگید و اسکادران هوایی "اسپانیا" را فرماندهی کرد، با هواپیماهای قدیمی علیه فرانکو. رمان امید از این تجربیات الهام گرفت و حماسه مبارزه را به تصویر کشید.
reddit.combridgemanimages.com
در جنگ جهانی دوم به ارتش فرانسه پیوست، اسیر نازیها شد اما فرار کرد و به مقاومت پیوست. کد نامش "کلنل برژه" بود و در آزادسازی آلزاس نقش داشت. دو پسرش در مقاومت کشته شدند.<ref>{{cite web |url=https://apollo-magazine.com/the-many-lives-of-andre-malraux/ |title=The many lives of André Malraux |publisher=Apollo Magazine |date=2020-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
(حدود ۹۰۰ کلمه تا اینجا – ادامه در قسمت بعدی)3.1s8 sourcesعالی استممنون از لطفتون! 😊 خیلی خوشحالم که مقاله آندره مالرو هم مورد پسندتون بود. اگر نیاز به ویرایش، افزودن بخش، یا مقاله جدیدی دارید، حتماً بگید – همیشه آمادهام! 🎉3sلطفا قسمت بعدی را بفرستقسمت ۳: آثار ادبی و رمانهای انقلابی
آندره مالرو در دهه ۱۹۳۰ به اوج ادبی رسید. رمان وضعیت انسانی (La Condition humaine، ۱۹۳۳) شاهکار اوست که انقلاب شکستخورده کمونیستها در شانگهای ۱۹۲۷ را روایت میکند. شخصیتهای اصلی – مانند کاتوف، تروریست روس، و چن، انقلابی چینی – در میان خیانت، مرگ و ایدئولوژی مبارزه میکنند تا معنا بیابند. این رمان جایزه گونکور را برد و مالرو را به صدای نسل ضدفاشیست تبدیل کرد. تم اصلی: انسان در وضعیت تراژیک، جایی که عمل انقلابی تنها راه مقاومت علیه پوچی است.
رمان بعدی روزهای تحقیر (Le Temps du mépris، ۱۹۳۵) درباره زندانی کمونیست در زندان نازیهاست و برادری انسانی را ستایش میکند. امید (L'Espoir، ۱۹۳۷) حماسی از جنگ اسپانیا است: داستان خلبانان، مبارزان و روشنفکران در برابر فرانکو. مالرو این رمان را با فیلم مستند امید (که خودش کارگردانی کرد) همراه کرد. پس از جنگ، رماننویسی را کنار گذاشت و به خاطرات و نظریه هنر روی آورد، اما درختان والنوت آلتنبورگ (Les Noyers de l'Altenburg، ۱۹۴۳) ناتمام ماند و درباره جنگ جهانی اول است.<ref>{{cite web |url=https://fivebooks.com/best-books/andre-malraux-olivier-todd/ |title=The Best André Malraux Books |publisher=Five Books |accessdate=2025-12-26}}</ref><ref>{{cite web |url=https://www.theparisreview.org/blog/2016/11/23/malraux-at-large/ |title=Malraux at Large |publisher=The Paris Review |date=2016-11-23 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
در دوران پساجنگ، ضدمذکرات (Antimémoires، ۱۹۶۷) نیمهخودزندگینامهای است: خاطرات دیدار با مائو، نهرو و دوگل، با تأملات فلسفی درباره تاریخ و هنر. این کتاب سبک نوآورانهای دارد – ترکیبی از خاطره، مقاله و رمان.
(حدود ۱۳۰۰ کلمه تا اینجا)
قسمت ۴: نظریهپردازی هنر و مفهوم موزه خیالی
پس از جنگ جهانی دوم، مالرو از رمان به فلسفه هنر روی آورد. مجموعه سهجلدی روانشناسی هنر (۱۹۴۷–۱۹۴۹) هنر را نه زیباییشناختی صرف، بلکه متافیزیکی میداند: هنر پاسخ انسان به مرگ و فراموشی است. او میگوید هنرمندان با خلق آثار جاودانه، علیه سرنوشت شورش میکنند.
کتاب صداهای سکوت (Les Voix du silence، ۱۹۵۱) گسترش همین ایدههاست: هنر جهانی یک زبان مشترک است که فرهنگها را متحد میکند. مالرو مفهوم انقلابی «موزه خیالی» (musée imaginaire) را معرفی کرد – موزهای بدون دیوار که با عکس، بازتولید و کتاب، آثار هنری از غارهای لاسکو تا مجسمههای آفریقایی را کنار هم قرار میدهد. این ایده پیشبینیکننده اینترنت و دسترسی دیجیتال به هنر بود.
سایر آثار هنری: دگرگونی خدایان (۱۹۵۷) و متامورفوز خدایان (۱۹۷۴–۱۹۷۶) درباره هنر غیرغربی و تحول نمادهای مذهبی به هنری سکولار. مالرو هنر را نیروی ضدسرنوشت میدانست و تأثیرش بر نظریهپردازان مدرن مانند والتر بنیامین مشهود است.<ref>{{cite web |url=https://arthistorians.info/malrauxa/ |title=Malraux, André |publisher=Dictionary of Art Historians |accessdate=2025-12-26}}</ref>
قسمت ۵: وزارت فرهنگ و فعالیتهای سیاسی دیرینه
در ۱۹۴۵ مالرو به شارل دوگل نزدیک شد و از گولیسم حمایت کرد – تحولی از چپگرایی اولیه. دوگل او را در ۱۹۵۸ به دولت آورد و در ۱۹۵۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه کرد (تا ۱۹۶۹). مالرو فرهنگ را ابزار اتحاد ملی دانست و اصلاحات بزرگی کرد: ایجاد «خانههای فرهنگ» در شهرهای کوچک برای دسترسی عموم به تئاتر، موسیقی و نمایشگاه؛ پاکسازی بناهای تاریخی از دود صنعتی (مانند لوور و نوتردام)؛ حمایت از سینما (جشنواره کن) و حفاظت میراث.
او مخالف شکنجه فرانسه در جنگ الجزایر بود و از استقلال مستعمرات حمایت کرد. در ۱۹۶۵ به چین رفت و با مائو دیدار کرد. پس از استعفا، به نوشتن ادامه داد و از حقوق بشر دفاع کرد.<ref>{{cite web |url=https://www.culture.gouv.fr/en/The-Ministry/History-of-the-Ministry/Andre-Malraux-1959-1969 |title=André Malraux (1959-1969) |publisher=French Ministry of Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>
قسمت ۶: زندگی شخصی، مرگ و میراث
مالرو دو بار ازدواج کرد: اول با کلارا (طلاق ۱۹۴۷)، سپس مادلن (تا مرگ او در ۱۹۶۶). سه فرزند داشت؛ دو پسر در مقاومت کشته شدند. زندگی شخصیاش پر از بحران بود: افسردگی، اعتیاد به مواد و مشکلات سلامتی.
در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. ابتدا در ورریر-له-بویسون دفن شد، اما در ۱۹۹۶ خاکسترش به پانتئون منتقل گردید – افتخار نادر برای یک نویسنده. میراث مالرو چندوجهی است: الهامبخش برای اگزیستانسیالیستها مانند سارتر، پیشگام دموکراتیزه کردن فرهنگ، و نظریهپرداز هنر جهانی. در ۲۰۲۵، ایدههای او درباره موزه دیجیتال و مبارزه فرهنگی همچنان актуال است.<ref>{{cite web |url=https://www.franceculture.fr/personne/andre-malraux |title=André Malraux |publisher=France Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>
(کل مقاله حدود ۲۰۰۰ کلمه)
منابع
Britannica.com - André Malraux Biography
The Guardian - André Malraux Articles
Encyclopedia.com - Andre Malraux
Apollo Magazine - Lives of André Malraux
Five Books - Best André Malraux Books
Dictionary of Art Historians - Malraux
French Ministry of Culture - André Malraux Legacy
The Paris Review - Malraux Essays
نسخهٔ کنونی تا ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۵
تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری - دی ۱۴۰۴
تظاهرات هموطنان در شهرهای اروپایی شمال اروپا و آلمان در همبستگی با قیام مردم ایران
اعلام همبستگی با قیام سراسری مردم ایران، محکومیت سرکوب و اعدامها توسط رژیم جمهوری اسلامی، حمایت از کانونهای شورشی و آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان به جامعه جهانی برای حمایت از مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم
تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری دی ۱۴۰۴، سلسله تظاهرات و آکسیونهایی بود که در ۹ دی ۱۴۰۴ توسط ایرانیان آزاده و حامیان شورای ملی مقاومت ایران در شهرهای برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو برگزار شد. این رویدادها در همبستگی با قیام سراسری مردم ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی، محکومیت موج اعدامها و سرکوب گسترده، و حمایت از کانونهای شورشی و مبارزه برای سرنگونی رژیم انجام گرفت. شرکتکنندگان با سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر خامنهای»، «زن، مقاومت، آزادی» و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک، صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان رساندند. این تظاهرات بخشی از فعالیتهای مداوم ایرانیان خارج کشور برای پشتیبانی از مقاومت سازمانیافته بود.
چکیده این تظاهرات در شهرهای کلیدی اروپا، نشاندهنده همبستگی گسترده ایرانیان آزاده با قیام مردم ایران بود. در برلین، تظاهرات با حضور پرشور هموطنان، نمایشگاه عکس شهیدان قیام و میز کتاب برگزار شد و شعارهای ضد رژیم طنینانداز گردید. در استکهلم، ایرانیان در برابر وزارت خارجه سوئد تجمع کردند و از دولت سوئد خواستار سیاست قاطع در برابر رژیم شدند. در مالمو، آکسیون مشابهی با تمرکز بر محکومیت اعدامها انجام گرفت. در آمستردام، تظاهرات با شعارهای حمایت از کانونهای شورشی همراه بود. در کپنهاگ، شرکتکنندگان جنایات رژیم را محکوم کردند و در اسلو، تظاهرات با تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی رژیم برگزار شد. این رویدادها، رژیم را در ضعف و بحران توصیف کردند و بر ضرورت حمایت بینالمللی از مبارزه مردم ایران برای جمهوری دموکراتیک تأکید نمودند. شرکتکنندگان، طرح ۱۰ مادهای مریم رجوی را به عنوان چشمانداز ایران آینده ستودند و خواستار بهرسمیت شناختن مقاومت سازمانیافته شدند.[۱]
این تظاهرات در شرایطی برگزار شد که قیام سراسری مردم ایران ادامه دارد و رژیم با افزایش اعدامها و سرکوب سعی در مهار اعتراضات دارد. ایرانیان آزاده در خارج کشور، با برگزاری این آکسیونها، صدای مردم داخل ایران را تقویت کردند و بر بحران عمیق رژیم تأکید نمودند.[۲]
تظاهرات در برلین
در برلین، تظاهرات گستردهای با نمایشگاه عکس شهیدان و میز کتاب برگزار شد. شرکتکنندگان شعارهای مرگ بر خامنهای سر دادند و حمایت از قیام را اعلام کردند.[۳]
تظاهرات در استکهلم و مالمو
در استکهلم، تجمع مقابل وزارت خارجه با مطالبه سیاست قاطع سوئد. در مالمو، آکسیون مشابه با تمرکز بر اعدامها.[۴]
تظاهرات در آمستردام، کپنهاگ و اسلو
در آمستردام، حمایت از کانونهای شورشی. در کپنهاگ، محکومیت جنایات. در اسلو، تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی.[۵]
نتیجهگیری و چشمانداز
این تظاهرات، پیام قوی همبستگی با قیام و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک را ارسال کرد.
