محمود میمنت

محمود میمنت
محمود میمنت
زادروز	۱۳۳۹
درگذشت	۸ مرداد ۱۳۶۷ زندان گوهردشت، کرج
علت مرگ	اعدام در قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
محل زندگی	ایران
ملیت	ایرانی
تابعیت	ایرانی
تحصیلات	دانشجوی معماری
از دانشگاه	دانشگاه تهران
پیشه	دانشجو
سال‌های فعالیت	از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷
نهاد	سازمان مجاهدین خلق ایران
شناخته‌شده برای	عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران و اعدام در قتل‌عام زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷
حزب سیاسی	سازمان مجاهدین خلق ایران
جنبش	مقاومت ایران
مخالفان	حکومت جمهوری اسلامی ایران
دین	اسلام
مذهب	شیعه
اتهام‌ها	هواداری و ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران
مجازات‌ها	اعدام
والدین	اختر مولوی
خویشاوندان	مهناز میمنت و مسعود میمنت

محمود میمنت (زادهٔ ۱۳۳۹ – اعدام ۸ مرداد ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت) دانشجوی معماری، هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران و از قربانیان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ بود. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ همراه با مادرش، اختر مولوی، به سازمان مجاهدین پیوست. محمود میمنت در سال ۱۳۶۱ بازداشت شد و تا سال ۱۳۶۵ در زندان اوین به سر برد. او پس از آزادی برای خروج از ایران و پیوستن به ارتش آزادی‌بخش ملی ایران اقدام کرد، اما حدود سه ماه بعد هنگام خروج از کشور بار دیگر بازداشت شد.

محمود میمنت پس از دومین بازداشت در زندان باقی ماند و سرانجام در ۸ مرداد ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت اعدام شد. اعدام او سه روز پس از جان‌باختن مادرش، اختر مولوی، در عملیات فروغ جاویدان صورت گرفت. برادرش، مسعود میمنت، نیز پنج سال پیش‌تر، در مرداد ۱۳۶۲، پس از بازداشت و شکنجه در زندان اوین تیرباران شده بود.

اطلاعیهٔ انتخاب مهناز میمنت به‌عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین، دانشگاه محل تحصیل محمود را «دانشگاه تهران» نوشته است.

زندگی و خانواده

محمود میمنت در سال ۱۳۳۹ متولد شد. دربارهٔ محل تولد و دوران کودکی او اطلاعات تفصیلی در منابع مورد استفاده منتشر نشده است. مادر او اختر مولوی، آموزگاری اهل همدان بود که حدود ۲۰ سال در زمینهٔ آموزش فعالیت داشت و در جریان انقلاب ۱۳۵۷ با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد.

خواهر محمود، مهناز میمنت، از اعضای باسابقهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران است. او از سال ۱۳۶۸ عضو هیئت اجرایی، از سال ۱۳۷۲ عضو شورای رهبری، از سال ۱۳۹۳ عضو شورای مرکزی و از سال ۱۴۰۰ از هم‌ردیفان مسئول اول این سازمان بود. مهناز میمنت در ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ به‌عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین خلق ایران انتخاب شد.

برادر محمود، مسعود میمنت، نیز از هواداران سازمان مجاهدین بود. مسعود پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بازداشت شد و حدود یک سال بعد از زندان آزاد گردید. او پس از آزادی از طریق محمود بار دیگر با سازمان مجاهدین ارتباط برقرار کرد.

پدر خانواده، عبدالله میمنت، از قضات دادگستری بود. بنا بر اطلاعیهٔ سازمان مجاهدین، او پس از استقرار جمهوری اسلامی و تغییرات ایجادشده در دستگاه قضایی از قضاوت استعفا داد و به وکالت پرداخت. عبدالله میمنت در دههٔ ۱۳۶۰ برای پیگیری وضعیت فرزندان بازداشت‌شدهٔ خود به زندان‌های مختلف مراجعه می‌کرد و پس از اعدام آنان نیز در جست‌وجوی محل دفنشان بود.

تحصیلات

در اطلاعیهٔ انتخاب مهناز میمنت به مسئولیت اول سازمان مجاهدین، محمود میمنت دانشجوی معماری دانشگاه تهران معرفی شده است.

بازداشت محمود در سال ۱۳۶۱ مانع ادامهٔ تحصیل او شد. او بخش عمده‌ای از سال‌های پس از آن را در زندان گذراند و مدت کوتاهی پس از نخستین آزادی نیز بار دیگر بازداشت شد.

پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران

بر اساس زندگی‌نامهٔ منتشرشده دربارهٔ اختر مولوی، محمود میمنت پس از انقلاب ۱۳۵۷ همراه با مادرش به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. در آن دوره، سازمان مجاهدین به‌صورت علنی فعالیت می‌کرد و در دانشگاه‌ها، مدارس و محله‌های مختلف دارای هوادار و تشکیلات بود.

اطلاعات تفصیلی دربارهٔ نخستین حوزهٔ فعالیت، مسئولیت‌های سازمانی یا محل فعالیت محمود میمنت در منابع مورد استفادهٔ این مقاله ذکر نشده است. بااین‌حال، ارتباط او با سازمان پس از سرکوب فعالیت‌های علنی مجاهدین و آغاز دستگیری گستردهٔ اعضا و هواداران در سال ۱۳۶۰ ادامه یافت.

زندگی‌نامهٔ اختر مولوی نشان می‌دهد که محمود پس از آزادی برادرش مسعود، او را بار دیگر با سازمان مجاهدین مرتبط کرد. این موضوع بیانگر آن است که محمود در فاصلهٔ پیش از بازداشت سال ۱۳۶۱ همچنان ارتباط تشکیلاتی خود را حفظ کرده بود.

بازداشت نخست

محمود میمنت در سال ۱۳۶۱ به‌دلیل ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران بازداشت شد. او پس از بازداشت به زندان اوین منتقل شد و تا سال ۱۳۶۵ در این زندان باقی ماند. بر این اساس، دورهٔ نخست زندان او حدود چهار سال ادامه داشت.

نقش محمود در ارتباط مجدد مسعود میمنت

مسعود میمنت، برادر محمود، پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بازداشت و حدود یک سال بعد آزاد شده بود. بر پایهٔ روایت منتشرشده در زندگی‌نامهٔ اختر مولوی، مسعود پس از آزادی از طریق محمود بار دیگر با سازمان مجاهدین ارتباط برقرار کرد.

مسعود در ۱۰ مرداد ۱۳۶۱ هنگام انجام یک مأموریت شناسایی با مأموران حکومت درگیر شد و بر اثر اصابت گلوله زخمی و بازداشت گردید. بنا بر همین منبع، او پس از دستگیری تا هنگام اعدام زیر بازجویی و شکنجه قرار داشت و در دادگاه نیز بر حمایت خود از سازمان مجاهدین تأکید کرد.

مسعود میمنت حدود یک سال پس از بازداشت، در مرداد ۱۳۶۲ در زندان اوین تیرباران شد. در آن زمان، محمود میمنت نیز دورهٔ نخست زندان خود را سپری می‌کرد.

آزادی از زندان

محمود میمنت در سال ۱۳۶۵، پس از حدود چهار سال حبس، از زندان آزاد شد.

آزادی او پایدار نماند. محمود پس از خروج از زندان تصمیم گرفت ایران را ترک کند و به ارتش آزادی‌بخش ملی یا نیروهای سازمان مجاهدین در خارج از کشور بپیوندد. به نوشتهٔ سازمان مجاهدین، او «بلافاصله» پس از آزادی مقدمات خروج از ایران را فراهم کرد.

بازداشت مجدد هنگام خروج از ایران

محمود میمنت حدود سه ماه پس از آزادی، هنگام تلاش برای خروج از ایران و پیوستن به نیروهای سازمان مجاهدین بار دیگر بازداشت شد.

محمود پس از این بازداشت بار دیگر زندانی شد و تا تابستان ۱۳۶۷ در حبس باقی ماند. در این دوره، هزاران زندانی سیاسی وابسته به سازمان مجاهدین و دیگر گروه‌های مخالف حکومت در زندان‌های ایران نگهداری می‌شدند.

انتقال به زندان گوهردشت

منابع مورد استفاده، محل نگهداری محمود میمنت در دورهٔ نخست بازداشت را زندان اوین ذکر کرده‌اند. بااین‌حال، او در زمان اعدام در زندان گوهردشت کرج زندانی بود.

زمان و چگونگی انتقال او از اوین به گوهردشت مشخص نیست. زندان گوهردشت یکی از مراکز اصلی اجرای اعدام‌های جمعی زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ بود. شمار زیادی از زندانیان وابسته به سازمان مجاهدین که همچنان بر مواضع سیاسی خود پافشاری می‌کردند، در هفته‌های نخست قتل‌عام در این زندان اعدام شدند.

قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷

قتل‌عام زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ در پی صدور فتوای روح‌الله خمینی و تشکیل هیئت‌هایی در زندان‌های مختلف آغاز شد. این هیئت‌ها که بعدها به «هیئت‌های مرگ» شهرت یافتند، زندانیان را دربارهٔ مواضع سیاسی، اعتقادی و رابطه‌شان با سازمان‌های مخالف حکومت مورد پرسش قرار می‌دادند.

بخش عمدهٔ اعدام‌شدگان مرحلهٔ نخست قتل‌عام را زندانیان وابسته به سازمان مجاهدین خلق ایران تشکیل می‌دادند. بسیاری از آنان پیش‌تر محاکمه شده و در حال گذراندن حکم زندان خود بودند و شماری نیز دورهٔ محکومیتشان پایان یافته بود.

محمود میمنت از جمله زندانیانی بود که در زندان گوهردشت در معرض این روند قرار گرفت. منابع موجود جزئیات حضور او در برابر هیئت مرگ، پرسش‌های مطرح‌شده و پاسخ‌هایش را بیان نکرده‌اند؛ اما اعدام او در ۸ مرداد ۱۳۶۷ نشان می‌دهد که در نخستین روزهای قتل‌عام زندانیان مجاهد در گوهردشت به دار آویخته شد.

اعدام محمود میمنت

محمود میمنت در روز ۸ مرداد ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت اعدام شد. سازمان مجاهدین در زندگی‌نامهٔ اختر مولوی نوشته است که او در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ حلق‌آویز شد.

او هنگام اعدام حدود ۲۸ سال داشت. دربارهٔ آخرین ملاقات، آخرین پیام، زمان اطلاع خانواده از اجرای حکم، تحویل وسایل شخصی یا محل دفن او اطلاعاتی در دو منبع مورد استفاده منتشر نشده است.

همچون بسیاری از اعدام‌شدگان سال ۱۳۶۷، محل دفن محمود میمنت در منابع موجود مشخص نشده است. پدر او سال‌ها برای یافتن محل دفن فرزندانش تلاش کرد، اما بر اساس گزارش سازمان مجاهدین تا پایان عمر موفق به یافتن مزار آنان نشد.

جان‌باختن اختر مولوی و اعدام محمود

اعدام محمود میمنت سه روز پس از جان‌باختن مادرش اختر مولوی صورت گرفت. اختر مولوی در ماه‌های پس از تشکیل ارتش آزادی‌بخش ملی ایران خواهان پیوستن به واحدهای رزمی شده بود و سرانجام در عملیات فروغ جاویدان شرکت کرد.

عملیات فروغ جاویدان در سوم مرداد ۱۳۶۷ آغاز شد. اختر مولوی در ۵ مرداد در محور کرمانشاه جان باخت. محمود میمنت نیز در ۸ مرداد در زندان گوهردشت اعدام شد.

رویدادهای خانوادهٔ میمنت در مرداد ۱۳۶۷

تاریخ	شخص	رویداد	مکان
۵ مرداد ۱۳۶۷	اختر مولوی	جان‌باختن در عملیات فروغ جاویدان	محور کرمانشاه
۸ مرداد ۱۳۶۷	محمود میمنت	اعدام در قتل‌عام زندانیان سیاسی	زندان گوهردشت

بر اساس اطلاعات منتشرشده، اختر مولوی هنگام مرگ از اعدام قریب‌الوقوع فرزندش آگاه نبود و محمود نیز در زندان از جان‌باختن مادر خود اطلاعی نداشت. این هم‌زمانی، سرنوشت مادر و فرزند را به دو رویداد مهم تابستان ۱۳۶۷، عملیات فروغ جاویدان و قتل‌عام زندانیان سیاسی، پیوند زد.

دیگر اعضای خانواده

سرکوب خانوادهٔ میمنت به اعدام مسعود و محمود محدود نبود. یکی دیگر از برادران خانواده نیز، بنا بر اطلاعیهٔ سازمان مجاهدین، صرفاً به‌دلیل ارتباط خانوادگی با خواهرش به چهار سال زندان در تبعید در برازجان محکوم شد.

مهناز میمنت پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ وارد زندگی مخفی شد و در سال ۱۳۶۵ به منطقهٔ مرزی ایران و عراق رفت. او در سال‌های بعد مسئولیت‌های مختلفی در سازمان مجاهدین بر عهده گرفت و در سال ۱۴۰۵ به‌عنوان مسئول اول این سازمان انتخاب شد.

پدر خانواده نیز در سال‌های دههٔ ۱۳۶۰ برای پیگیری وضعیت فرزندانش به زندان‌های مختلف مراجعه می‌کرد. سازمان مجاهدین نوشته است که او پس از اعدام مسعود و محمود، تا پایان عمر در جست‌وجوی محل دفن آنان باقی ماند.

جایگاه محمود میمنت در روایت مقاومت ایران

در منابع سازمان مجاهدین، محمود میمنت از زندانیان سیاسی «سرموضع» معرفی شده است؛ اصطلاحی که برای زندانیانی به کار می‌رود که در دوران حبس و هنگام بازجویی‌های سال ۱۳۶۷ از مواضع سیاسی و وابستگی خود به سازمان مجاهدین اعلام برائت نکردند.

زندگی محمود میمنت در روایت مقاومت ایران با سه دوره مشخص می‌شود: فعالیت سیاسی و دانشجویی پس از انقلاب ۱۳۵۷، دو دورهٔ بازداشت و زندان در دههٔ ۱۳۶۰، و اعدام در قتل‌عام سال ۱۳۶۷.

سرنوشت او همچنین بخشی از تاریخ خانواده‌ای است که چند عضو آن در ارتباط با سازمان مجاهدین فعالیت داشتند. مسعود میمنت در سال ۱۳۶۲ اعدام شد، اختر مولوی در عملیات فروغ جاویدان جان باخت و محمود سه روز پس از مادرش در گوهردشت اعدام شد. مهناز میمنت نیز فعالیت خود را در سازمان ادامه داد و بعدها مسئول اول آن شد.

گاه‌شمار زندگی

گاه‌شمار زندگی محمود میمنت

سال یا تاریخ	رویداد
۱۳۳۹	تولد
پس از انقلاب ۱۳۵۷	پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران همراه با مادرش
پیش از مرداد ۱۳۶۱	برقراری ارتباط مجدد مسعود میمنت با سازمان از طریق محمود
۱۳۶۱	بازداشت و انتقال به زندان اوین
مرداد ۱۳۶۲	اعدام مسعود میمنت، برادر محمود
۱۳۶۵	آزادی از زندان پس از حدود چهار سال حبس
حدود سه ماه پس از آزادی	بازداشت مجدد هنگام تلاش برای خروج از ایران و پیوستن به ارتش آزادی‌بخش
۵ مرداد ۱۳۶۷	جان‌باختن مادرش، اختر مولوی، در عملیات فروغ جاویدان
۸ مرداد ۱۳۶۷	اعدام در زندان گوهردشت در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی

جستارهای وابسته

• قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
• سازمان مجاهدین خلق ایران
• زندان گوهردشت
• زندان اوین
• هیئت مرگ
• اختر مولوی
• مهناز میمنت
• مسعود میمنت
• عملیات فروغ جاویدان
• ارتش آزادی‌بخش ملی ایران